Wczoraj umieściłem post na forum na temat openerów w szkole bo miałem na celu poznanie pewnej dziewczyny. Dostałem wiele pomocnych odpowiedzi za które dziękuje wszystkim użytkownikom a dziś opiszę wam relację z tego choć nie udanego do końca jednak bardzo cennego co do mojego rozwoju podejścia.

Zaczęło się to już nad ranem gdy ją zobaczyłem. Rozmawiała z koleżanką i po chwili ją opuściła i poszła sama w stronę szkoły, już wtedy miałem zamiar podejść lecz szybko zniknęła w tłumie koleżanek.

Dobra poszedłem na lekcje, szybko minęły dwie pierwsze matematyki i 3 lekcja którą miałem wolną. No i nastała przerwa między 3-4 lekcją. Stałem z kumplami przed szkołą a ona była z grupą koleżanek na ławkach. Zastanawiałem się wtedy czy to jest dobra pora i czy jestem w stanie podbić przy grupie koleżanek. Minęła przerwa i zadzwonił dzwonek i zobaczyłem jak odłączyła się od koleżanek po czym weszła do szkoły. Wtedy wiedziałem, że to jest idealny moment by podbić. Zmotywowany gadką kumpla podszedłem do niej na schodach, złapałem za ramię i zacząłem rozmowę directem , że wygląda na interesującą osobę i chce ją poznać. Nie wiem dlaczego ale byłem mocno zdenerwowany jak za pierwszym razem gdy podchodziłem do dziewczyny. Nie wiem czy to było spowodowane tym, że dawno nic nie otwierałem. Dziewczyna zaczęła mi mówić, że nie wie itd. widać było, że jest przestraszona. Próbowałem ją uspokoić lecz ona dalej była nie pewna i nie wiedziała co mówić próbując szybko wykręcić się z rozmowy . Po chwili rozmowy stwierdziła, że musi iść do klasy i się zobaczymy na przerwie.

Już wiedziałem, że 2 szansy nie dostanę i , że trochę zjebałem. No ale na przerwie złapałem ją i zaczęliśmy rozmawiać. Widać było niechęć, nie mam pojęcia czy się bała, że starszy chłopak chce ją poznać, czy wyobrażała sobie jakieś rzeczy. 2 rozmowa już była dobrze przeprowadzona bez stresu i lęku mimo tego, że widziałem jej dystans do Siebie. Za dużo nie ugrałem, zwłaszcza, że ja musiałem ciągle prowadzić rozmowę. Jeej brak zainteresowania połączony z moim kiepskim podejściem dały to, że nic z tego nie wyszło a ja zostałem odprawiony z kwitkiem. Zawaliłem mimo tego, że widziałem jak często na mnie spogląda.

Ciesze się, że przezwyciężyłem strach choć to nie był trudny wyczyn z podejściem, bałem się raczej tego jak rozmowę poprowadzić. Zdobyłem cenne doświadczenie i teraz wiem na czym stoję.

Zastanawiam się też, czy ma jeszcze sens jakakolwiek znajomość i czy robić jeszcze coś w kierunku tej dziewczyny.

Zastanawia mnie to czy dużo błędów zrobiłem czy to może ona czuła niechęć/strach do poznania się ze mną.

Mowa ciała , postawa, uśmiech były na swoich miejscach lecz byłem trochę zdenerwowany początkowo.

Niestety nie wyszło tak jak zakładałem ale ciesze się z tego, że dałem radę.

Dziękuje za uwagę. Headhunterz