Witajcie, przyjaciele niedoli, wrogowie w podróży, hejterzy z przed komputerów. Potrzebuje usprawiedliwienia. Usprawiedliwienia czynu od ludzi, których nie znam, a oni nie znają mnie. To takie łatwe.

Przyznam, nie kręci mnie uwodzenie. Miałęm okres w swoim życiu, że co tydzień musiałem spotkać się z inną dupą, ale to było dwa, trzy lata temu. I dacie wiarę, że to się ciągnie za mną do dziś? W jaki sposób, zapytacie, już tłumaczę. Czuje się jak pies zjadający swój własny ogon.
Czuje się jak gwiazda, która w momencie kiedy ją widzimy świecącą już dawno jest czarną dziurą. Czuje się jak niepotrzebny mieszkaniec własnego ciała, mieszkaniec na gapę, którego nikt nigdy nie widział, nie poznał, ale wszyscy oceniają. System obronny kobiet przed takimi typami jak ja działa sprawnie. Ronlouis, za co mu dziękuję trafnie odnalazł przedział w którym się znajduję. A przynajmniej przedział, w który wsadzają mnie ludzie. Nie jestem jakimś uwodzicielem, poszukiwaczem przygód czy kochankiem, choć mojej lubej zawsze powtarzałem, że lepszy ze mnie kochanek niż przyjaciel. Jestem zwykłym ruchaczem. Dla kobiet lovelasem, ruchaczem, podrywaczem. Dla facetów, chłopców udających samców alfa na samochód od taty (eh, troszkę żaru z mojej strony, ale wszystko true.) jestem pizdą, ciotą, chociaż nigdy nie zarywałem do ich lasek, więc nie wiem czemu uważają mnie za konkurencję. Ale co gorsze, nie wiem czy w moim mieście mogę wyjść na spacer, żeby do mojej kobiety nie dotarły jakieś teksty na mnie. ALE JEST JESZCZE GORSZE! Ona dlatego mnie zostawiła. Bo zaprosiłem naszą wspólną koleżankę na basen, ta się tak podnieciła, że powiedziała o tym swoim facetowi, a ten powiedział to mojej lubej. ''Nie chcę być kojarzona z Tobą''. Taki tekst usłyszałem, eh, smutne.

W normalnych okolicznościach bym walczył. Przyjmowałem dużo na klatę, dużo walczyłem o to, byśmy byli razem. Ale dziś odpuszczam. Nie byłem szczęśliwy w tym związku, choć to piękna i zabawna kobieta, ja jednak mam inne potrzeby. Mimo wszystko uważam, że zabawa z kobietą, a wejście w związek to dwie inne galaktyki, które nigdy się nie spotkają, ominą się tak daleko, że gdy światło z jednej z nich dotrze do drugiej, cała galaktyka może już dawno nie istnieć.

Wszystkie te rady, sposoby, cała ta wiedza, pomoc, jest bardzo fajna, jeśli chodzi o doprowadzenie kobiety do łóżka(choć i z tym powoli mam problemy, laski mi nie ufają, a ja nawet nie staram się by to nadrobić), ale nie zdają testu w związku. Po co mam udawać, że nie wkurwia mnie to, że laska nie wspiera mnie w trudnych chwilach. Po co mam chłodzić 4 dni, kiedy też tęsknie i chce się odezwać. Dlaczego mam się nie starać, bo ona przestała się starać, kiedy ją kocham. Aha, myślicie, że paroma sposobami po, powiedzmy, pół roku można sprawić, by znów zaczęła za wami biegać jak na początku?
Nie, nie sprawicie tego. Z prostej przyczny, że na początku ludzie nakładają maski, udają kogoś kim nie są by osiągnąć cel. W związku nie można nosić maski długo. Więc jeśli udajesz, że nie jesteś ruchaczem, to za jakiś czas i tak Twoja natura wygra. To tak jakbyś chciał wychować tygrysa na stworzenie roślinożerne i zdziwłbyś się, że po jakimś czasie, tygrysek ujebał Ci rękę. Dlatego tak ważne jest, by od początku być sobą. Wtedy nie ma rozczarowania po jakimś czasie, że kupowałeś inną osobą, a sam też sprzedawałeś kogoś innego.

Ale wracając do meritum. Związek nie dawał mi szczęścia. Pocieszałem się tym, że może muszę ją odkryć, że może boi się skrzywdzenia, odrzucenia, ja sam też nigdy nie należałem do optymistów będąć w związkach zawsze byłem większym melancholikiem niż normalnie. Ona nie starała się tak jak chciałbym by się starała i choć to trochę boli, bo człowiek jednak przyzwyczaja się, do takiego substytu związku też, to uważam, że dobrze zrobiłem. Bo co jeśli ona za rok odkryła by miłość swojego życia? Co jeśli dalej nie dawałaby z siebie tyle ile powinna? Przecież ta frustracja nie minie. Co najwyżej wybuchnie. A wy, jak myślicie, dobrze robię, że nie walczę?

Z pozdrowieniami:)