Dla klimatu: http://www.youtube.com/watch?v=4...

Wpis ten jest moją rozgrzewką przed zabraniem się do pracy licencjackiej, która leży odłogiem, praktycznie od Maja i w końcu nadszedł czas, aby się za nią zabrać.

Tak sobie dzisiaj rozmyślałem nad jedną z ważniejszych rzeczy, które czynią człowieka człowiekiem. Mówię o odpowiedzialności, a konkretnie o odpowiedzialności w relacjach damsko-męskich.
Temat, według mnie jest szalenie skomplikowany i do napisania paru słów o tym zmotywował mnie wpis kolegi f3s_mk http://www.podrywaj.org/blog/po_... ( wygląda na to, że kolega porusza się honda CBR F3 i Focusem, ale to tylko moje luźne domysły). Kolega doskonale opisał obraz większości współczesnych dziewczyn/kobiet. Można to nazwać społecznym syndromem księżniczek, który szerzy się na każdym kroku, ale o tym innym razem.

Może zacznijmy od tego czym jest odpowiedzialność. Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje piękną definicję tego pojęcia: „1. «obowiązek moralny lub prawny odpowiadania za swoje lub czyjeś czyny» 2. «przyjęcie na siebie obowiązku zadbania o kogoś lub o coś»”.
Jeżeli już podstawy mamy ogarnięte to przenieśmy rzeczoną definicję na tło kontaktów interpersonalnych, a ściślej mówiąc relacji damsko-męskich. Chciałbym napisać, że większość z nas doświadczyła uczucia bycia zakochanym, a jednak nie jest tak, bo większość przeżyła tylko uzależnienie od drugiej osoby, co stanowi może faktycznie cząstkę dojrzałej miłości, ale jeżeli w ogóle to tylko w małej części. Ale czym jest odpowiedzialność w związku? Czy chodzi tylko o gotowość poniesienia konsekwencji za własne czyny? Czy może chodzi gotowość wzięcia na siebie brzemienia odpowiedzialności za inną osobę?

Nie wiem czy znacie, ale jest to jeden z kawałków, które streszczają całą kwintesencję dojrzałego związku w paru słowach : http://www.youtube.com/watch?v=W...
Wracając do gry, chodzi mi o to, że syndrom księżniczki i odpowiedzialność mają się ni jak ku sobie. Nie trzeba być nawet pod pantoflem, czy pieskować, aby się dać złapać na syndrom księżniczki, a zrozumieją to osoby, które spotkają dojrzałą kobietę, bo wbrew teorią, ze faceci są z marsa a kobiety z Wenus, to kobiety są też myślącymi istotami i nie kierują się wyłącznie emocjami, choć w dużej mierze. Może zniszczę tym wpisem obraz świata, paru romantykom, ale Panowie, kurwa czas zejść na ziemię.

Z przyczyn ewolucyjnych jednak to na nas ciąży w większym stopniu odpowiedzialność za związek. Nie będę się tutaj rozwodził na temat polowania i zbieractwa, ale chyba wszyscy wiedzą o co chodzi. Jednak, to że z przyczyn naturalnych jesteśmy obarczeni tą odpowiedzialnością, nie zwalnia to drugiej strony ze współodpowiedzialności za formę i funkcjonowanie naszego związku, szczególnie w tych czasach, kiedy kobiety stają się coraz mniej kobiece, a faceci coraz mniej męscy. Kiedy idę ulicą i widzę te wszystkie zniewieściałe pizdy w różowych polóweczkach, to mi się po prostu rzygać chce. Taki obraz przebija tylko grupa głośnych, rozszczekanych dziewczyn, które rzucają mięsem na lewo i prawo. Nosz kurwa nie ma dżentelmenów, bo nie ma dam…proste. Może to jest też kwestia tego, że damę bardzo trudno dostrzec w zalewie chłamu, a jakoś wybić się przecież trzeba.

Jak to ma się do odpowiedzialności?

Na szczęście w większości to facet decyduje o tym, czy tworzy związek z daną kobietą czy nie. Nie wiem dlaczego tak jest, ale to się ostało w naszym społeczeństwie i chwała za to. Jest tylko jedne ale. Często fakt, że to my wychodzimy z inicjatywą tworzenia związku, daje drugiej stronie poczucie całkowitego zwolnienia z obowiązku odpowiedzialności za ten związek. Półki wszystko układa się świetnie to związek jest określany mianem szczęśliwego, jednak pierwsze problemy i czarodziejski obraz pryska. W większości jest to określane mianem opuszczenia gardy i faktycznie trochę tak jest bo taki związek jest ciągłą walką. Jedni wytrzymują tygodnie, drudzy miesiące, a trzeci lata w takich związkach w przeświadczeniu, że wszystko jest ok. Niestety życie weryfikuje w dość brutalny sposób takie układy.

Skąd się bierze brak poczucia odpowiedzialności?

Ciężkie pytanie i nie jestem wstanie na nie odpowiedzieć, ale swoje zdanie na ten temat mam. W sumie przejęcie odpowiedzialności czy współodpowiedzialności za związek wiąże się z ciężką pracą i konsekwencją w jakimś dążeniu do jakiegoś celu, a na to stać niewiele osób. Kiedy tak patrzę na znajomych, znajomych znajomych, to naprawdę mało jest udanych związków, gdzie nie ma zdrad, oboje partnerzy są szczęśliwi i generalnie jest naprawdę ok. Jaki z tego jesteśmy wstanie wysnuć wniosek?
Miłość to nie wszystko.

Byłoby zbyt pięknie, gdyby związki opierały się tylko na miłości, bo kiedyś stan zakochania się kończy i zaczyna się ciężka orka Panowie. Taka orka może dać zajebiste efekty jeżeli traficie na kogoś wartościowego, albo pogrąży Was w rozpaczy, kiedy się okaże, że druga strona nie ma z grosz poczucia odpowiedzialności. Ocieramy się tutaj co prawda o temat czym jest miłość, ale swojej interpretacji podejmę się kiedy indziej, bo do tego to chyba będę musiał zebrać materiały .

Wróćmy do odpowiedzialności. Wkraczając w związek deklarujemy coś, może to być związek dla seksu, dla pieniędzy, z miłości i innych rzeczy. Nikt zdroworozsądkowy nie planuje założenia rodziny z kimś kogo poznał dopiero co, albo kiedy jest na początku związku. Prosta sprawa, dopiero się poznajemy, angażujemy coraz bardziej i odkrywamy nawzajem. Odpowiedzialność, którą jesteśmy obarczeni jest bardzo mała w związku z czym jest lekko i przyjemnie. Można by to przedstawić za pomocą wykresu, ale chyba wiecie o co chodzi. Wraz ze stażem, zwiększającą się intensywnością itd. odpowiedzialność rośnie. Nie chcę, aby to brzmiało jak wykład jakiegoś jajogłowego, bo daleko mi do takiego, ale chyba właśnie tak to wygląda. Półki wszystko się toczy zgodnie z nami samymi jest wszystko ok, jeżeli są jakieś zboczenia z kursu, to jesteśmy wstanie je skorygować i tutaj dochodzimy do sedna programu. Korygowanie kursu, jest dosyć istotnym elementem w związku, bo nie robiąc nic wbrew sobie nie jesteśmy wstanie obiecać nic drugiej strony, a nie obiecując nic nie bierzemy za to odpowiedzialności, tak to wygląda w normalnym przypadku.

Tak mi właśnie przeszło przez myśl, że najczęściej osoby, które nie mają poczucia odpowiedzialności w związku nie mają też poczucia wartości, nie wiem skąd taki ciąg myślowy, ale zaraz to rozpracujemy. ( Nie jestem nic wart/warta = Nie ponoszę odpowiedzialności za swoje czyny???)

Bez poczucia odpowiedzialności możemy drugiej stronie obiecać, góry złota i nie wiadomo czego jeszcze, ale w efekcie końcowym odkryjemy, że robimy wbrew sobie i wychodzi szydło z worka, obiecanki cacanki, sranie w banie, płacz lament i gówno rozbryzgujące się po ścianach. Takie często są smutne finały, kiedy nie jesteśmy wstanie wziąć odpowiedzialności za własne czyny, albo kiedy nie chcemy wziąć odpowiedzialności za to, że powinniśmy naszemu partnerowi/partnerce pomóc w przejściu jakiś problemów.
Chyba najlepszym przykładem jest choroba, albo inwalidztwo naszej drugiej połówki. Ile to było już historii o tym jak jedno opuściło drugie, bo pojawiło się inwalidztwo w związku, albo choroba? Ciężka sprawa generalnie, ale właśnie to jest odpowiedzialność w najczystszej postaci.
Czy małżeństwo czasem nie jest przypieczętowaniem takiej odpowiedzialności?

Dlaczego nasza przysłowiowa księżniczka nie ma poczucia odpowiedzialności, albo ma je bardzo słabe. Często tylko dlatego, że jest ładna i dostawała wszystko na tacy, dlatego że są leniwe i jedyne o co musza zadbać to swoją zewnętrzną powłokę. W sumie to sami sobie kręcimy bacik na siebie śliniąc się na widok ładnych lasek. Wiadomo, że fajnie jest mieć piękna dziewczynę, ale mówię Wam, że jak odkryjecie, że za tą fasadą nic się nie kryje to i ją odechce Wam się ruchać. Nie chce tutaj piętnować pięknych dziewczyn, ale zobaczcie, że często za piękną buzią i ciałem mało co się kryje, tylko oczekiwania, a jak nie oczekiwania to brak z wiedzy i chęci aby być człowiekiem dla drugiego człowieka. Zasadnicze pytanie teraz jest jedno czy idziemy na jakość czy na ilość, bo jakie przekrój społeczeństwa jest to każdy wie.