Zgadzam się, jak się już przeżyło młodość, obniża się próg i chwyta deski ratunku w obawie, że zostanie się na starość sam, bo przecież w tym wieku już coraz rzadziej spotkać fajną wolną kobietę.

Konsumpcjonizm, konsumpcjonizm.. Nie liczy się drugi człowiek tylko JA, to co dla mnie najlepsze, nawet kosztem drugiej osoby.. Świat zmierza w złą stronę.

Moim zdaniem na każdego przychodzi jego czas.. jedni zbyt szybko a inni zbyt pozno.. Kazdy z nas jest inny, inaczej się społecznie rozwija, kształtuje go otoczenie i wzorce rodzinne a przede wszystkim doświadczenia wyniesione z pierwszych relacji damsko- męskich.. Oczywiscie nie mówię że nie mamy wpływu na nasz los..Mamy i to spory.
Jednak tego typu blogi i polemiki są trudne bo każdy ocenia według siebie.
Jedni będą radzić bawić się i korzystać z praw kawalera/panny ponieważ sami trafili zbyt wcześnie na beznadziejne związki. Inni za to będą mówić że jeżeli czujesz "to coś" to nie baw się w 10-letnie narzeczeństwo...
To tak jak posiadanie dzieci jedni chwalą inni zaś przyznają że to katorga,miła ale katorga..
Jeden najpierw chce mieć dobrą pracę aby zapewnić byt rodzinie i móc spokojnie finansować swoje potrzeby i pasję a inny pracy nie utożsamia z aspektami miłosnymi bo ma w dupie czy robi w netto czy ma umowę zlecenie czy w ogóle.. easygoing i do przodu!

Także te Wasze dyskusje tak jak mój wpis - zależy od punktu siedzenia.

Ja 6-7 lat temu myślałam zupełnie inaczej niż dzisiaj. Podchodziłam z pełną ufnością, różowymi okularami na świat, sądziłam że ślub to wspaniała sprawa tak jak mieszkanie z facetem przed. Dzisiaj mam zupełnie odwrotne poglądy, szukam czegoś innego.. Gdybym wtedy postanowiła założyć rodzinę albo zrealizować zamiary matrymonialne wiem że byłabym naprawdę nieszczęśliwa i nie przeżyłabym tylu spraw jakie mam za sobą ( zawodowych, naukowych, wyjazdowych, społecznych). Wiem także że przyjazn jest podstawą fundamentów związku. Kiedyś nie zdawałam sobie ze wszystkiego tak dokładnie sprawy. Teraz wiem że trzeba inwestować najpierw w siebie, umocnić się na dwóch nogach, spełnić zawodowo, poświęcić czas bezdzietności na realizację dodatkowych studiów, wyjazdy.. Człowiek się zmienia i z perspektywy czasu ocenia wszystko chłodniej.

Ktoś się ze mną nie zgodzi. Okej. Ma prawo. Każdy chodzi w swoich butach

A ja pójdę pod prąd i nie zgodzę się z autorem

Cywilizacja zachodu zawsze była cywilizacją indywidualistów, na pierwszym miejscu stawiającą człowieka. Jednostkę. Nawet relacja człowiek-bóstwo jest relacją indywidualną i każdy przeżywa ją na swój sposób. Dopiero socjalizm, a później komunizm próbując stworzyć jednolite społeczeństwo,'inżynierią społeczną' spowodowały zwyrodnienie naszych zasad.

To moje zdanie, nie każdy musi się z nim zgadzać(szczególnie, jeśli kogoś historia niespecjalnie interesuje i nie ma pojęcia, o czym teraz piszę).

Każdy z nas, Ty i ja, to jednostka. Każdy z nas, Ty i ja ma swoją własną historię. Jesteśmy powszechnie przekonani, że posiadamy wolną wolę. Inni mogą mieć wpływ na Twoje decyzje, ale ostatecznego wyboru dokonujesz Ty.

Dlatego też każdy ma inne priorytety. Ja nie chcę żenić się przed trzydziestką. Chcę najpierw użyć życia, zdobyć wykształcenie i dobrą pracę. Bądź wpaść na jakiś pozornie szalony pomysł, który przyniesie mi pieniądze na życie Mając solidne podstawy materialne i duchowe będę gotowy na założenie rodziny z 'dobrą kobietą'. Po prostu. Nie wiem jednak, co przyniesie przyszłość. Dowiem się w swoim czasie

Porównanie życia do supermarketu jest trafne, chociaż brutalne. Bierzesz to, co chcesz. I to od Ciebie zależy, czy będzie Cię na to stać.

Szczerze, zwisa mi to, czy ktoś założy rodzinę w wieku 20, 33 czy 45 lat. To jego sprawa. I to jest piękne, że ja chcę mieć wiele partnerek, a mój kolega jedną na całe życie. Różnimy się, a to wymusza dyskusję, rozwój. Pozostaje oczywiście troska o Naród i jego przyszłość. Lepiej przecież, żeby ludzie zakładali rodziny wcześniej i posiadali więcej zdrowych dzieci. W tym widzę negatywną stronę 'konsumpcjonizmu' o którym piszesz. Jest to jednak temat na inną, równie ciekawą dyskusję

Gdzie są ideały mężczyzny z początku ubiegłego wieku? Ich już nie ma. Zmienił się świat, zmienili się ludzie. Tak samo nasza rzeczywistość może stać się niedoścignionym ideałem dla mojego prawnuka piszącego blog na podrywaj.org w 2113 roku. Kto wie?
.

A dlaczego się mylę?
'Jestem człowiekiem i nic, co ludzkie nie jest mi obce.' Indywidualizm, tak podkreślany np. w epoce renesansu nie wykluczał oczywiście relacji z innymi ludźmi, odpowiedzialności za państwo itp. Jesteśmy zwierzętami stadnymi, potrzebujemy innych do normalnego funkcjonowania co wcale nie niszczy naszej indywidualności

Mi rozwój państwa opiekuńczego kojarzy się z socjalizmem(patrz: Niemcy i zdecydowany konserwatysta Bismarck wprowadzający ubezpieczenia społeczne aby dokopać socjalistom właśnie). Wydaje mi się, że pomyliłeś dzisiejszy 'liberalizm' reprezentowany przez lewicę, popierający interwencję państwa w gospodarkę, małżeństwa homosiów i aborcję z liberalizmem klasycznym którego początki sięgają epoki oświecenia(np. Adam Smith).

Zgadzam się z Tobą, że bez innych nie istniejemy. Ludzie, których znamy mają wpływ na nasze decyzje, ale po pierwsze: działa to w dwie strony, po drugie: ostateczną decyzję podejmujemy sami, we własnym sumieniu i po trzecie: interakcje z otoczeniem nie przekreślają tego, że każdy jest inny! Ja kocham żużel, Ty możesz kochać piłkę ręczną. To normalne.

Indywidualizm iluzją? Tutaj musimy jeszcze głębiej wejść w filozofię, zdefiniować ten indywidualizm. Cieszę się, że i na podrywaj.org można pogadać sobie o tych sprawach, ale wydaje mi się, że za bardzo odbiegniemy od tematyki strony, czyli relacji damsko-męskich(i vice versa).

Jestem jeszcze gówniarzem i wielu rzeczy nie znam, nie rozumiem. Przyznaję, że patrzę na świat przez różowe okulary(przywilej młodości przecież!) i Twoja pesymistyczna teoria dziejów mnie nie przekonuje

Pozdrawiam