Po pierwsze kawałek do posłuchania (jak ktoś zrozumie przekaz za pierwszym razem do powinszuje osobiście):

http://www.youtube.com/watch?v=U...

Po drugie. Opiszę teraz pewną sytuację. Taką, którą zapewne zdecydowana większość z Was przeżywała. Nazywa się ona "układ - jest kozacko - a ta pinda chce wszystko zepsuć chcąc więcej". Tak. Chyba tak to się nazywa. Taki układzik, gdzie jest trochę przyjaźni, przytulania, więcej seksu i chwalenie się sobie swoimi osiągnięciami i w ogóle takie tam inne. Wiecie jak to jest w takich układach, co nie? Jest fajnie i luźno i naprawdę przy odrobinie cierpliwości może się z nich zrodzić coś fajnego. I sobie tak żyjecie i każdy jest zadowolony.

Zadowolony

...i zadowolony

I nagle BUUUUUUMMM.

Panna Wam mówi: chcę więcej! Właściwie to wszystkiego chce! Związku i w ogóle, a jak nie to nic nie chce. Pierwsza reakcja: (tu dam dwie do wyboru) kurwa,"układ - jest kozacko - a ta pinda chce wszystko zepsuć chcąc więcej"/ no niee.. znowu... "układ - jest kozacko - a ta pinda chce wszystko zepsuć chcąc więcej" - niepotrzebne skreślić.

Każdy chłopiec, który nie da się zaszantażować, powie dziewczynce, że niestety musi wybrać opcję "baj", żeby dziewczynka nie wyszła z jeszcze większymi obrażeniami emocjonalnymi z tej relacji. Wszystko na razie zrozumiałe mam nadzieję (a większości powinna zapalić się lampka - no też tak miałem!).

Cool. No to teraz powiem Wam drodzy użytkownicy swoją teorię. Po pierwsze dużo się mówi o tym, że związek nie może być uzależnieniowy. No też tak uważam. Jednak to co chciałbym poruszyć w tym i co się klaruje z tego mojego przykładziku, to kwestia, posługując się cytatem z tej zacnej pieśni u góry: "kochasz kogoś czy miłość?". Innymi słowy będzie o uzależnieniu od idei związku.

Wyżej wymieniony przykład obrazuje tak naprawdę relację, jaką jest związek. Tym czym się różni to brakiem definicji tego. Więc jest sobie dwójka, heteroseksualnych ludzi, którzy są ze sobą, jednak nie nazywa się to związkiem. I kiedy jedna ze stron, uświadamia sobie swoje uczucia, to nagle chcę bardzo zredefiniować tą relację i nadać jej ramę związku. Teoretycznie nic to nie zmienia w relacji. Teoretycznie, ale o to już temat na inną polemiką. To co się wyłania z tego wszystkiego to właśnie, jakieś dziwne przekonanie w naszych świadomościach, że celem samym w sobie jest związek, a nie druga osoba. No czyż to nie jest trochę bez sensu? Dążyć do jakiegoś abstrakcyjnego bytu, zamiast cieszyć się sobą nawzajem? Mało tego - rezygnować z drugiej osoby, z która jest nam wspaniale na każdej z płaszczyzn, tylko dlatego że większym priorytetem jest dla nas ten abstrakcyjny byt?

Często się mówi tak: przede wszystkim sam musisz sobie odpowiedzieć czego chcesz. No prawda. Sam tak uważam. Ale jeżeli chodzi o cele, które sobie w życiu stawiamy. Jednak jeżeli mówimy o relacjach damsko - męskich, to już się nie mogę zgodzić, bo "przede wszystkim sam musisz sobie odpowiedzieć czego chcesz" jest dychotomią w postaci: albo chcesz ruchać wszystko co chcesz ruchać, albo chcesz związku. Jakoś nie potrafię się odnaleźć w tej dychotomii. No bo co? Chcemy związku i do tej idei dopasowujemy osobę? Chcemy ruchać i do tej idei dopasowujemy osoby? Wiadomo, że druga osoba powinna chcieć tego co my i w sumie brzmi to logicznie no nie. No bo jest logiczne.

Ale do kurki nędzy, wartością staje się dla nas idea a nie człowiek. To z relacji z człowiekiem powinniśmy czerpać radość, a nie z egzystowania w jakimś bycie. I naprawdę zdaje sobie sprawę, że definiowanie relacji może stwarzać większe poczucie bezpieczeństwa, bo relacje mają swoje ramy, przez co stwarzają przewidywalność. Ale czy o to tu chodzi?

Moim zdaniem powinniśmy cieszyć się z możliwości interakcji z drugą osobą. Tyle.