Blog napisany pod wpływem silnej refleksji, przeznaczony dla osób dojrzałych i stabilnych emocjonalnie. Długi czas zajęło mi sklejenie czegokolwiek, bo to trudny temat. Musiałem uporządkować moją wiedzę, przeżycia oraz spostrzeżenia, które zdobyłem na przestrzeni mijających lat.

ŻYCIE.. jedno słowo i jak wiele różnych skojarzeń. Jesienno-zimowy okres to czas przemijania, widok za oknem sprawia, że człowiek mimowolnie wraca pamięcią wstecz do tego co już było.

Wspomnień – tych złych: porażek, niewykorzystanych szans, momentów zawahania, osobistych strat, złych decyzji. Często dane jest mi widywać nieszczęśliwych ludzi. Alkohol i inne używki są dla nich odskocznią od przeszłości i uwarunkowanej nią teraźniejszości. Ludzie tacy patrzą na innych i widzą siebie w przeszłości, widzą zaprzepaszczone szanse i okazje. Samotność wysysa z nich ostatnie nadzieje.. na to że kiedyś będzie lepiej. Nie mają bliskich, ludzi którzy ich kochają i którzy troszczyli by się o nich, gdy sami będą już za słabi aby zatroszczyć się o siebie. Nie istnieje na świecie nic gorszego.

Oraz wspomnień – tych dobrych: momentów uniesienia, pięknych chwil, sukcesów, podjętych słusznych decyzji. Jedni z chęcią i uśmiechem na ustach poddają się tym wspaniałym obrazom z przeszłości. Gdybyś widział człowieka oddającego tej perspektywie, patrzyłby daleko przed siebie, z rozpromienioną twarzą, zachwytem, dumną postawą, niewidzącymi oczyma które błądzą gdzieś w odmętach czasu. Wspaniały świat. Co za wspaniałe życie, życie które warto przeżyć jeszcze raz. Gdyby było mi dane żyć raz jeszcze.. postępowałbym tak samo. To jest właśnie to uczucie, które jest prawdziwym, najczystszym dążeniem każdego z nas. Możesz mi nie wierzyć, ale momencie gdy piszę te słowa przyszła do mojego domu sąsiadka. Oznajmiła moim rodzicom, że dziś zmarł ojciec, którym opiekowała się od lat. Bardzo sympatyczny staruszek, pamiętam go z dzieciństwa jak jeszcze stąpał o własnych siłach, bardzo wesoły i miły człowiek. Ciekawe o czym myślał w ostatnich momentach swojego życia, gdy leżał w swoim łóżku, a za oknem świeciło słońce?

"Póki nie zaczniesz w siebie wierzyć, nie będziesz żył."

Pamiętam dobrze swoje dzieciństwo. Beztroska, niewinność, brak odpowiedzialności i zmartwień. Taka jakby fascynacja tym co mnie otaczało i życie w teraźniejszości, cieszenie się z banalnych rzeczy. Gonienie za motylami, wiewiórką, zabawa z kotem, w piaskownicy, jeżdżenie na rowerze z dwoma kółkami po bokach, gra w piłkę, w chowanego. Każdy dzień był wspaniałą przygodą podczas której odkrywałem coś nowego. Na pewno pamiętacie dobrze te sprawy o ile żyliście w tamtych czasach... Gdzieś po drodze straciliśmy tą całą radość życia, jego niezwykłość, zjawiskowość i zaczęliśmy wkraczać w dorosłe życie.

Co jest najśmieszniejsze w ludziach?
Zawsze myślą na odwrót: spieszy im się do dorosłości, a potem wzdychają za utraconym dzieciństwem. Tracą zdrowie by zdobyć pieniądze, potem tracą pieniądze by odzyskać zdrowie. Z troską myślą o przyszłości, zapominając o chwili obecnej i w ten sposób nie przeżywają ani teraźniejszości ani przyszłości. Żyją jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają, jakby nigdy nie żyli."

"Życie ma to do siebie, że cały czas płynie do przodu. Jeśli Ty nie nadasz mu kierunku, inni ludzie lub okoliczności określą go za Ciebie."

Skoro już udało Ci się dotrwać do tego momentu, zachęcam Cię do obejrzenia krótkiego filmu.
Bohater filmu ma 6 lat. Poznaje świat, przemierzając park na hulajnodze. Zatrzymuje się, by wąchać kwiaty, gonić motyle, nakarmić wiewiórkę i łabędzie. Przede wszystkim jednak zatrzymuje się przy stojących wzdłuż parkowych alejek ławkach, na których siedzą stare kobiety i starzy mężczyźni. Rozmawiając z nimi, konfrontuje swoją wiedzę z ich doświadczeniami. Dowiaduje się o potrzebie wiary i nieuchronności śmierci, wartości zdrowia, pracy i rodziny, dolegliwościach starości, przyczynach biedy, roli pamięci kolejach ludzkich losów, na które wpływ miewa i historia, i ich własne decyzje. Przekonuje się, że samotność może być przekleństwem, ale i cenioną wartością. Nie chce przyjąć do wiadomości, że los ma wypisany na dłoni. Nie chce pogodzić się z nieuchronnością. Pełen dziecięcych złudzeń jest przekonany, że w życiu wszystko może się przytrafić.

Nie bez powodu mówi się „Trzeba najpierw umrzeć - by rozpocząć życie”