Ostatnio zacząłem się trochę zastanawiać na temat mitycznej naturalności, do której to każdy z nas dąży z utęsknieniem. Przecież tyle się pisze i mówi na temat tego by być sobą oraz nie udawać kogoś kim się nie jest. Ale czy aby na pewno ta owa naturalność jest do osiągnięcia ?

Uważam, że niestety nie. Przynajmniej nie dla nas, dla ludzi którzy wychodzą na miasto by poznawać kobiety oraz czytają liczne materiały w internecie. Bo niby gdzie jest tutaj to bycie sobą ? Gdzie ono się przejawia w tych konkretnych sytuacjach związanych z dziewczynami ?

Chyba nie znam nikogo kto byłby naturalny, ale jednocześnie wiedział o "społeczności".

Często początkujący zadają pytania "Jak podejść do kobiety ?" albo "Co powiedzieć ?", następnie padają odpowiedzi "Podbijasz, mówisz cześć, a dalej samo poleci" lub "Bądź sobą". Kurwa jak ktoś kto po załóżmy miesiącu ma być sobą skoro przez te cztery tygodnie jedynie czytał artykuły i książki (przynajmniej 95% tak zaczyna) ? W ogóle uważam, że nie da się zapoczątkować, a później utrzymać relacji "będąc sobą" jeśli przeczytało się cokolwiek związanego z PU. Może tylko ja nie potrafię pojąć naturalności w kontekście "puasów".

W sumie uważam siebie za ogarniętego, wiem co mówić i tak dalej, i może ktoś uzna to za naturalne, ale gdzie w tym naturalność ? To, że umiem odbić jakiś tekst, przejść shit test i polecieć formułką z nls'u nie czyni mnie naturalnym. Tego wszystkiego się nauczyłem (wiem, że wszystkiego da się nauczyć ble ble ble) i mimo wszystko jak to mówię nie czuje, że to jest takie normalne, standardowe, codzienne. Niby robię to z automatu, nie myślę nad tym co mówię tylko po prostu wiem co powiedzieć. Tak jakbym był czasami krok przed kobietą. I teraz skoro robię to bez zastanowienia to niby powinno to być naturalne, ale nie postrzegam tego w ten sposób bo się tego nauczyłem.

Tak samo nie rozumiem stwierdzenia "bądź sobą" jako takiego żeby nie wzorować się na innych. Kurwa, ciekawe kto pierwszy pieprzenie we mnie kamieniem i powie, że z nikogo nie czerpie wartości ? I jest mi to obojętne czy jest to Barney Stinson z HIMYM, Hank Moody z Californication czy sąsiad mieszkając 20 metrów dalej. Może się mylę, ale uważam, że jak już coś się od kogoś bierze to nie jest się wtedy sobą tylko jakimś zlepkiem różnych teorii i wartości. Podobnie z jak lecimy jakimś patternem.

Na koniec chciałbym napisać, że chcę poznać wasze zdanie na ten temat. Gorąco zachęcam do wyrażania swoich opinii.

Pozdrawiam, Mizzt.