Słowa pieprzonej goryczy, ale też nadziei, które przerzucam tutaj, na wypadek gdyby miały mi gdzieś zginąć. Napisałem to, tej nocy której, po tym jak położyłem córkę spać, po nagraniu na dyktafon kilku sekund jej spokojnego oddechu, wyszedłem z jedną torbą z mojego mieszkania dokładnie według słów "jak się rozstaniemy zostawię ci wszystko, spakuję swoje rzeczy i po prostu wyjdę" Wrześniowa noc dokładnie rok temu, ustawiłem sobie przypomnienie, żeby to po roku przeczytać.

pisałem słuchając: http://www.youtube.com/watch?v=G... - ostatnia partia krzyku od 7:00 to coś, co pozwoliło mi wywalić z siebie całą negatywną energię, aż wszystko, co do tej pory było zmieniło się w film, który pamiętam jak przez mgłę, wszystko poza nią moją słodką małą uczennicą klasy pierwszej (od dziś)..

#Nie wiem, nic nie wiem, nic kurwa nie wiem… pytania, pytania bez odpowiedzi, żadnej - poza nie wiem, dalej nic nie wiem, nie wiem, powinienem wiedzieć, ale nie wiem, nie wiem, tylko dlaczego nie wiem ? mimo pytań nadal nie wiem, nie wiem i się nie dowiaduję, nie wiem i nic nie słyszę, nie rozumiem, nie wiem skąd ? dlaczego ? jak ? po co ? i dlaczego nie wiem ? i cały czas nie wiem, nie wiem - choć inni wiedzą albo przeczuwają że wiedzą, i pewnie wydaje im się, że wiedzą coraz więcej, to ja nie wiem, tak jakby to „nie wiem” było tylko moim nie wiem, tylko ja nie wiem: tutaj, teraz, zawsze, od zawsze - kurwa od dawna, od wczoraj, jutro rano, jutro miesiąc temu, jutro za rok, nie wiem wieczorem, nie wiem na śniadanie, nie wiem w lodówce, nie wiem zamiast herbaty, nie wiem zamiast wiem. Ale może właśnie wiem? Tylko nie wiem skąd to prawdopodobnie wiem, a może wcale nie wiem? Ale skoro może wiem – to może tylko nie chcę wiedzieć że wiem ? może myślę, że nie wiem właśnie po to, żeby specjalnie nie wiedzieć, żeby móc patrzeć tak żeby nie widzieć, żeby się zatrzymać i żeby patrzeć i myśleć że nie widzę, żeby patrzeć albo się snuć, żeby patrzeć i się po prostu patrzeć, żeby gapić się, żeby patrzeć i pytać, cicho pytać i nie słuchać tego, że jednak wiem, że wiem jak się nie skaleczyć - żeby nie bolało, tylko że jak boli to wiem, że boli, jak boli nie jestem głodny, jak boli wiem, że żyje, czyli to wiem na pewno.. czyli jednak na pewno wiem – kiedy boli, czyli wiem że kurwa jeszcze żyję, a dopóki żyję wiem, że mogę dalej pytać, pytać i patrzeć, patrzeć i chcieć wiedzieć więcej, bo po to właśnie teraz nie chce wiedzieć, że wiem, żeby kurwa dalej bolało i żebym dalej wiedział, że żyję, nie wiedzieć – teraz - żeby żyć.. A co jeżeli naprawdę nie wiem ? przestanie boleć ? czy zaboli bardziej za karę, że nie wiem uznałem za wiem pochopnie… Nie wiem, ALE SIĘ DOWIEM,