Miłość została wymyślona przez poetów, pisarzy i kompozytorów na potrzeby ich wierszy, książek, piosenek itd. Tak naprawdę miłość jako czyste krystaliczne uczucie (jak np. złość, smutek, zadowolenie) nie istnieje. Czas, aby każdy z nas to sobie uświadomił!
Jak napisałem w swoim wcześniejszym blogu jest to wypadkowa kilku uczuć i tego się będę trzymał.

Widzimy piękną kobietę - tętno przyspiesza, większość z nas mówiąc kolokwialnie „głupieje”, czujemy chęć poznania owej anielicy, zaciska nas w żołądku – czujemy tak dobrze nam znane „motylki”, które gdzieś fruwają sobie frywolnie wewnątrz nas. Nie jest to miłość, tylko stres związany ze strachem przed podejściem i równoczesną fascynacją tą osobą.
Wybijmy sobie z głowy miłość.
Jedyne, co istnieje, to zauroczenie i powiązane jest ono właśnie z tą fascynacją, kiedy to nie zauważamy wad naszej partnerki albo je sobie tłumaczymy, bo tak łatwiej, przecież to taka wspaniała istota. Po prostu idealizujemy daną osobę. Nie żyjemy z kimś takim jakim jest naprawdę, tylko z wyobrażeniem tej osoby.

Sielanka oczywiście nie trwa długo, po pewnym czasie nadchodzi „kryzys” i coraz więcej w tej osobie nam nie odpowiada, zaczynają się pierwsze kłótnie, już nie jest tak kolorowo jak było na początku. Nagle dostrzegamy wady naszej wybranki, które tak naprawdę widzieliśmy od samego początku, ale my jak to my woleliśmy żyć w błogim zapomnieniu, że ta kobieta jest tą jedyną i wyjątkową. Tak naprawdę jest taka sama jak każda inna kobieta na ziemi, może nieco ładniejsza (piękno to kwestia subiektywna i o tym nie będę dyskutować), ale jak każda inna ma swoje zalety i wady, które czasami tak ciężko nam – teraz - po obudzeniu się z „miłosnego” letargu zaakceptować.
Myśleliśmy, że laska się dla nas zmieni? Nic bardziej mylnego, teraz (jeśli już jesteśmy w związku a na tym etapie zazwyczaj jesteśmy) zacznie się lawina shit tekstów, za pomocą których będziemy poddawani testom niczym królik doświadczalny. Dla nas oznacza to tylko kolejne nerwy i często… pogubienie się w sytuacji. Tracimy głowę, nie wiemy co robić i co się dzieje, zaczyna nam zależeć.
Jeśli ktoś tego nie przechodził przynajmniej raz w życiu niech pierwszy rzuci kamieniem!
Większość facetów po prostu nie jest tego świadoma i albo zawsze są spójni ze sobą i tym jacy byli na początku – czyli zdają testy pomyślnie – lub jakimś cudem udaje się im je zdać, co nie zawsze oznacza zwycięstwo w końcowym rozrachunku.

Zauważyłem pewną zależność – im laska bardziej oblegana przez kolesi, tym jej shit teksty, próby manipulacji itd. stoją jakby na wyższym poziomie, są częstsze i bardziej doskwierające. Laska przekonana o swojej wyjątkowości szuka kogoś wyjątkowego, więc stąd inne proporcje zagrywek.
Jest to oczywiście jak najbardziej logiczne.
Nie ukrywajmy – dziewczyny, które nie grzeszą urodą lub mają masę kompleksów (tak naprawdę każda ma kompleksy, ale te ładniejsze sobie lepiej z nimi zazwyczaj radzą) nie chcą stracić chłopaka, stąd są łatwiejsze w związku i rzadko go testują, bo odpowiada im taki stan rzeczy w obawie przed samotnością.

Zakładam, że udało nam się pomyślnie przejść większość testów ze strony naszej partnerki i związek trwa dalej. Sądzicie, że opiera się on głównie na miłości? Gówno prawda! Jeśli jesteś już na dalszym etapie wtajemniczenia i początkowe zauroczenie odchodzi w zapomnienie, to związek rządzi się zupełnie innymi prawami niż na początku. Ważne jest teraz zaufanie, zrozumienie, wzajemny szacunek, niekiedy ogromna cierpliwość, przede wszystkim szczerość. Oczywiście zawsze ta osoba będzie nas pociągać pod pewnymi względami, jeśli to będzie dalej trwało. Oznacza to po prostu, że tak naprawdę mimo wielu różnic jesteśmy zgodni w tym, co najważniejsze – być może mamy podobne marzenia, pasje, zainteresowania, podejście do życia, przejścia z dzieciństwa, cechy charakteru. Właśnie to łączy ludzi!

Jedną z największych bzdur jakie świat słyszał jest to, że przeciwieństwa się przyciągają. Okej, często spotykamy dwoje ludzi, którzy na pierwszy rzut oka do siebie zupełnie nie pasuję a mimo to są razem i co więcej są szczęśliwi. Dobrali się oni idealnie pod pewnymi cechami, więc w gruncie rzeczy są do siebie na swój sposób podobni, coś musi ich łączyć poza więzią, dzięki której stworzyli stabilny związek. Najważniejszą cechą w związku jest według mnie umiejętność rozmowy, pomijam już to, że nie powinna się wkraść nuda i to raczej leży w naszej gestii, ale nic tak nie łączy ludzi jak rozmowa. Dopóki nie zaczęło się psuć między mną a moimi byłymi zawsze mogliśmy przegadać dnie i noce, tematy się nie wyczerpywały.
Uwielbiam to uczucie, kiedy mogę prowadzić ciekawą rozmowę, często naturalnie zmieniając temat. Rozmawia się o wszystkim: o życiu, o emocjach, o marzeniach i planach, o dzieciństwie itd. Super sprawa.

Oto według mnie Drodzy Panowie właśnie to, co wielu z nas nazywa „miłością”.