Welcome !
Name:Adrian
Age:19
Chłopak nieśmiały, przez gimnazjum życie opierało się na grach komputerowych, brak kontaktu z rówieśnikami, patrzenie do późnych godzin nocnych w monitor, to było moje życie, właśnie BYŁO.

Nie potrafiłem rozmawiać z dziewczynami, sprawiało mi to trudność, wszystko wyglądało dobrze w mojej głowie, w moich przekonaniach, lecz każda odchodziła. Odchodziła, bo? Bo najwidoczniej w świecie nie było tak kolorowo jak mi się wydawało. Adrianek chodził z opuszczona głowa, nie był w stanie zrobić pierwszego kroku, zawsze zasłaniał się powiedzeniem ze jutro to będzie NEW LIFE, lecz to się nie działo, dni płynęły, godziny mijały a poprawy nie było żadnej, rozpaczliwe próby stworzenia czegoś nowego, niestety nic nie przynosiło pożądanych efektów, jedynie na boisku potrafiłem odnaleźć spokój radość, tylko to mi dawało stan, w którym wiedziałem ze żyje.

Ale nadszedł taki okres, kiedy wieczorem spojrzałem w lustro i powiedziałem sobie DOŚĆ TEGO STARY.
2 miesiące czytania tych mniej i bardziej interesujących blogów. Z każda chwila coraz więcej myśli. Myśli, które we mnie kształtowały NEW BOY.

Dzisiaj jest 27 sierpnia 2012r. i to jest dzień, kiedy Adrianek staje się Adrianem, dzień, który będę zawsze wspominał z uśmiechem na twarzy, bo coś się we mnie obudziło, obudziła się ta potrzeba stworzenia czegoś dla mnie niewyobrażalnego, postawienia sobie celów w życiu, ustalenia zasad dążenia do realizacji marzeń, BO PRZECIEZ TO JA SAM DECYDUJE O MOIM ŻYCIU.I dzisiaj mogę powiedzieć ze cos się zmieniło, cos się zmieniło w mojej głowie, zacząłem myśleć pozytywnie, moje nastawienie zmieniało się jak w kalejdoskopie, ale od pewnego czasu było na tym samym poziomie i tak jest do dnia dzisiejszego.

Pewnie spora grupa osób z was zada mi pytanie PO, CO TO W OGÓLE PISZESZ. NIE INTERESUJE MNIE TO.
Moją odpowiedzią będzie: PISZĘ, BO MAM NA TO OCHOTĘ.

CELE?
Kreatywność ,pozbyć się nieśmiałości, nabrać pewności siebie, chcę podchodzić i mówić to, na co mam ochotę, chce żyć pełnią życia i cieszyć się młodością, bo to tak szybko mija. WRZUCIĆ NA LUZ, nie stresować się, pozbyć się excusów w jak największym stopniu.

HeHe blog napisany, dzięki za przeczytanie, może nie ma tutaj nic wartościowego, bo wszystko co wartościowe w tym wpisie jest WE MNIE SAMYM.

JUTRO RUSZAM NA DAY GAME. I oczywiście ten wpis będzie mi przypominał ze przecież nie mogę się na sobie zawieść, dlatego mobilizacji nie zabraknie.

MAT7, bo taki nick ma ten ziomek który mi pomógł, który mi pomógł odnaleźć w sobie to czego do tej pory nie wiedziałem, DZIĘKI STARY!