To było jeszcze trzy lata temu. Trzęsące ręce w trakcie rozmowy, brak pewności siebie i jeszcze te romantyczne uniesienia! Piękna sprawa – zważywszy na to, że blokowała mnie w praktycznie wszystkich aspektach życia. Najwięcej w relacjach damsko-męskich, a dokładniej – w całowaniu. W czym rzecz?

Otóż większość facetów całowanie traktuje zbyt poważnie, przez co nakładają na siebie niepotrzebną presję. Kobiety nie przywiązują do tego praktycznie żadnej wagi (mówiąc kobiety mam na myśli te, które mogą się pochwalić dalszymi literami alfabetu w okolicach klatki piersiowej). Znam wiele osób z mojego wieku, którzy jeszcze nigdy się nie całowali. Strach przed reakcją, złe wychowanie, brak pewności siebie.

Byłem dokładnie taki sam. Bałem się ją zaprosić na spacer, a co dopiero pocałować. Czysta abstrakcja nie mieszcząca się w mojej głowie. Lecz w końcu kiedyś się odważyłem. Niezbyt pewnie, bardzo niezgrabnie, próbowałem dorwać się do tych ciemnoczerwonych ust. Zgłupiałem. Gdy pokazała głową „nie” i przesunęła usta, nie wiedziałem, co zrobić. Czułem na sobie jeszcze większą presję. Chciałem zapaść się pod ziemie.

Dzisiaj najprawdopodobniej bym się zaśmiał, i albo pocałowałbym ją wcześniej, albo powiedział – "wiem że będę cię miał".

Bo zauważcie – największą społeczną ułomnością mężczyzn w różnym wieku jest dopisywanie sobie rzeczy, które nigdy się nie wydarzyły. Z całowaniem jest najgorszy problem – kiedy pierwsza próba nie wejdzie, 0ni od razu zastanawiają zrzucają winę na siebie i zastanawiają się, co jest z nimi nie tak.

„Jestem brzydki? Niski? W dodatku mam krzywego penisa, pensję mniejszą o średnią krajową… No i jeszcze te zakola… Jestem debilem”

A tak, patrząc prawdzie w oczy – pierwsze próby tak naprawdę mało kiedy wchodzą. A jeśli nawet – pocałunek czy jego brak nie jest oznaką zainteresowania kobiety (o czym z resztą nie wie jeszcze większa część facetów). O ile w podstawówce czy w gimnazjum taka „niewinność” była słodka, w późniejszych latach szybko przegrywa (i nie jestem z tego powodu ani trochę niezadowolony).

Co robić w takiej sytuacji? Rada prosta – zmień przekonania. Gdy ona nie chce się całować, to w 99% nie jest po prostu na to gotowa. (Nie chce wyjść na łatwo, jest wokół was za dużo znajomych, patrzyła na ścianę zamiast nieba. Cokolwiek). Nie poddawaj się. Czekaj i zaatakuj później.

Oprócz tego, pamiętam dobrze czym były dla mnie pierwsze pocałunki. Czymś, o czym marzyłem. Czego pragnąłem. Kojarzone z jedna z najlepszych przyjemności. Wygraną w totka.

Teraz jest co najwyżej zjedzeniem 3bita, zamiast Prince-polo. Tyskim, zamiast Harnasia. Taką samą rzeczą co pisanie zeszycie, staniem w korku i czytaniem książki (No dobra, książki często są ciekawsze). I może straciłem całą magię przez to wszystko Najprawdopodobniej nigdy nie będę niewinnie zadowolony z tego, że właśnie ją pocałowałem. Nigdy nie poczuje z tego takiej satysfakcji, jaką mają inni faceci. Jest to dla mnie ty samym, co podanie ręki.

Gdy o tym mówię, często słyszę że pewnie takie życie jest słabsze, niż normalne. Tyle, że mi to prawie w ogóle nie przeszkadza i nie wyobrażam sobie siebie innego takim, jakim jestem teraz. Bo całowanie jest dużo bardziej naturalne i ludzkie, niż wyjście do kina.