Z góry przepraszam za rozpierdol stylistyczny osoby, które podejmą próbę przeczytania poniższej treści. Artykuł zawiera jedynie własne przemyślenia.

Wiele jest tematów i wypowiedzi dotyczących zachowań kobiet i mężczyzn oraz pobudek jakimi się kierują dopuszczając się zdrady. Niech rzuci zużytą prezerwatywą ten kto nawet raz nie pomyślał o zdradzeniu swojej partnerki z, którą był/jest w związku. Naprawdę niewiele osób przeszłoby obok okazji pójścia na bok mając 100% pewności, że nasza druga połówka nigdy się o tym nie dowie od osób trzecich., a jedynym osobnikiem od którego mogłaby uzyskać takową informację bylibyśmy my sami. Wszystko wtedy opierałoby się wyłącznie na naszym kompasie moralności i sumieniu, czy moglibyśmy po takiej przygodzie spojrzeć w oczy ukochanej osobie. Niektórym teraz przez głowy przetoczyła się pewnie myśl „zaraz, chwileczkę. Przecież jak się kogoś kocha to się z pewnością nie zdradzi”, ale czy na pewno? Odrzucając aspekty uczuciowe i psychologiczne bzdury, a skupiając się wyłącznie na zwierzęcym popędzie, to pomimo uczuć ciężko jest oprzeć się buzującym hormonom , kiedy to łasi się do was i okazuje chęć do spółkowania fajna laska, której bez wahania dalibyście ‘10’. W tym momencie dużą rolę odgrywa zdolność rozumowania co odróżnia nas w pewnym stopniu od zwierząt i tak nasz mózg przechodzi w stan działania odsuwając kolejno szufladki z działami:
„zdrowy rozsądek”
„trzeźwe myślenie”
…
„lenistwo”
Wielu „lenistwo” nazywa również strachem przed działaniem i brakiem jaj by „robić i mówić to, na co masz ochotę”, oni też po części mają rację, ponieważ kiedy na jedną szalę wagi korzyści i wad dacie wasz budowany przez wiele miesięcy związek, a na drugiej prawdopodobnie jednorazową i nie rokującą na przyszłość przygodę z panienką i ryzyko rozpadu naszego związku, wtedy wiadomo na którą stronę szala wagi się przechyli. Takie lenistwo często przejmuje dominującą rolę w kształtowaniu mężczyzny. Im jest starszy (dojrzalszy) tym bardziej daje o sobie znać i tym ciężej podjąć mu ryzyko, które w wyżej wymienionym przypadku byłoby zwyczajnie głupim posunięciem, natomiast w innym mogłoby mu pomóc na nowo odnaleźć siebie samego w tym pozbawionym barw świecie, który miałby możliwość pomalować wedle własnego uznania. Nie ma co się oszukiwać, każdy lubi iść na łatwiznę, a później wychodzi po kilku latach związku, że to nie była jednak miłość, tylko zwyczajne przyzwyczajenie do drugiej osoby, które zapewniało zbliżony zestaw odczuć i reakcji chemicznych w głowie. Porównując to do pokera, na ulicach najwięcej można spotkać graczy, którzy siedzą przy stoliku i wpłacają „ciemne”, licząc na dobry układ, jednak w przypadku podbicia przez innego gracza Ci pasują z myślą że i tak chuja by ugrali, a w następnym rozdaniu może będą mieli z czym grać i nie powiedzą „pass” tak szybko. Problem w tym, że 100% pewności nigdy nie ma i czasem trzeba wejść za wszystko licząc na odrobinę szczęścia. Wtedy albo wygrasz i będziesz miał dwa razy więcej niż dotychczas, albo przegrasz i odejdziesz od stolika bogatszy o nowe doświadczenia i siądziesz do innego kiedy uznasz, że jesteś gotowy kolejny raz podjąć wyzwanie. Nie ma sensu być biernym graczem, bo tacy zazwyczaj zostają z niczym marnując czas na grę w, którą do końca nie potrafili grać, albo się zwyczajnie bali. Zgoła innymi osobnikami są tzw.ryzykanci i osoby, które zwyczajnie grają mądrze i potrafią tak pokierować grą, że nawet pomimo krętej i dłuższej drogi i tak osiągną to co sobie założyli z kolei ryzykanci najpierw zrobią, a później zastanowią się…zazwyczaj co spierdolili, że znów coś poszło nie tak.

Poniżej przedstawię krótkie historie 3 osób i to jak potoczyły się ich losy po podjętych przez nie decyzjach. Na pytanie, która osoba zagrała biernie, która zaryzykowała, a która poprowadziła swoją rozgrywkę mądrze opowiedz sobie sam(a).

OSOBA NR1- Monika (28 lat, w związku od 4 lat, od 1 roku w narzeczeństwie). Już 2 lata mieszkała ze swoim narzeczonym. Michał, bo tak miał na imię jej przyszły mąż brał dodatkowe zmiany odkąd postanowili zalegalizować swój związek przed ołtarzem. Tak bardzo chciał zobaczyć swoją ukochaną w sukni ślubnej, że nawet nie zauważył kiedy ta zaczęła się powoli od niego oddalać. Z dnia na dzień zaczynali żyć bardziej obok siebie niż ze sobą. Dodatkowo w pracy Moniki pojawił się nowy pracownik, który sprawił, że ta poczuła się znów adorowana… tak bardzo jej brakowało tego uczucia. Jedna iskra wystarczyła, że ta niewiele myśląc podczas kolejnej szarej wspólnej nocy z Michałem, oddała mu pierścionek i na drugi dzień wyprowadziła się bez słowa do nowego „kolegi”. …Po roku od tego wydarzenia Monika jest cieniem tej osoby, którą była będąc w związku, natomiast Michał po przetrawieniu rozstania przeżywa drugą młodość i pewnie prędko nie wejdzie w nic poważniejszego po tym czego doświadczył.

OSOBA NR2-Adrian (23 lata, w związku od 3 lat).
Kiedy jeszcze pół roku temu z nim rozmawiałem, to w jego wypowiedzi nie było słychać radości na myśl o jakimkolwiek posunięciu do przodu jego związku z Karoliną ( jego dziewczyna). Narzekał na coraz częstsze kłótnie i brak porozumienia. Oczywiście nie zabrakło osoby trzeciej, którą była „przyjaciółka” Adriana z którą ten coraz częściej się spotykał, aby spędzić czas milej niż miałoby to miejsce gdyby został ze swoją dziewczyną...Po pół roku od tej rozmowy Adrian i Karolina, są małżeństwem. Klasyczna wpadka, szybkie zaręczyny i ślub. Trochę to popsuło jego plany, może nie podjął decyzji o rozstaniu na czas i to się na nim zemściło?

OSOBA NR3- Bartek (25 lat, w związku od 2 lat).
On pracujący student, ona 3 lata starsza od niego osoba pracująca po studiach. Kiedy Bartek skończy studia mają zamieszkać razem i planować wspólną przyszłość, jednak mimo uczucia, które ich łączy oboje mają głowy pełne wątpliwości i są świadomi tego jak wiele rzeczy może im się ułożyć po ich myśli, bądź też zwyczajnie spierdolić. Oboje są pewnie swego i nie boją się rozmawiać jeżeli coś ich w związku u drugiego partnera denerwuje. Bartek zawsze powtarza, że rozmowa to klucz do sukcesu. Cóż…dobrze , że znalazł dziewczynę która chce otwierać drzwi tym samym kluczem co on…przynajmniej na razie…

(teraz coś dla ćpających, żeby ich łby też mogły ogarnąć mniej więcej przesłanie mojego bełkotu)

/////Każdemu związkowi w niemal wszystkich decyzjach kieruje zespół reakcji chemicznych zwanych inaczej miłością. Miłość możemy określić jako narkotyk, a osobę z którą aktualnie tworzymy związek naszym dilerem. Ważne jest to, aby mieć świadomość tego, że towar jaki dostajemy od naszego dilera jest najlepszy w mieście i utrzymywać z nim dobre stosunki, wtedy ten będzie o was dbał i sprawi, że nigdy nie zabraknie wam ulubionego towaru. W przeciwnym razie, gdy dojdzie między wami do jakichś nieporozumień może dojść do sytuacji w której albo diler poszuka osoby, która lepiej doceni jego działkę, albo wy zapragniecie złapać „fazę” z innego źródła. Nie można też mieć 100% zaufania do naszego dostawcy, bo ten widząc naszą naiwność może to wykorzystać i opchnie wam majeranek zamiast grama najlepszego zielska. Z drugiej strony nie oskarżajcie o wszystko co najgorsze waszego dilera, bo może najzwyczajniej w świecie wasz organizm zwiększył próg tolerancji na działanie narkotyku i zmiana źródła pochodzenia waszego ćpania nie przyniesie oczekiwanych efektów, a nawet jeśli, to będzie to efekt krótkoterminowy. Podsumowując nie patrzcie bezczynnie jak dostajecie kurwicy zamiast haju oraz zastanówcie się zanim zepsujecie coś co jest dobre./////

A Ty jakim graczem jesteś?

Pozdrawiam