Mam ochotę się wyzewnętrznić i oczyścić z myśli, które mi po głowie chodzą.

Na swoich blogach i w tematach na forum pisałem wam o M. Ostatecznie całość znalazła swój finał dopiero niedawno, bo 3 tygodnie temu. Tak jest, całość trwała jakies 2,5 roku. Różnego rodzaju męczarnie, rozstawanie i wracanie. Były też okresy sielanki, jakiej nigdy nie zaznałem, i ona rzekomo też. Ale po kolei.

Gdy M. oddawała kota, to mówiłem jej – nie rób tego dla mnie. Zrób to dla siebie. Ten kot sika po czym popadnie, niszczy meble, wszędzie jest jego sierść, a w łazience po prostu śmierdzi i ten smród roznosi się po mieszkaniu. Jednocześnie powiedziałem, że jeżeli kot nadal będzie w mieszkaniu, to nie będziemy mogli tam spędzać czasu. No niestety, ale pranie co jakiś czas ubrań, bo np. usiadłem na sikach, nie było fajne.

Więc oddała go. Tak w ogóle okazało się, że nowym właścicielem zwierzaka okazał się jakiś gej-fotomodel. Pamiętam tylko, że chciałem wyjść jak najprędzej z jego mieszkania, byle nie słyszeć jego wiadomo-jakiego-głosu. M. podjęła (słuszną) decyzję, że kupi nowy tapczan i materac do łóżka.

Po oddaniu kota rozpoczął się nowy etap.

Było wszystko super. Do czasu rozmów o wspólnym mieszkaniu i o przyszłości.

Kiedyś, na początku naszej znajomości nakreśliłem jej, jak wygląda moja sytuacja. Generalnie dzisiaj widzę, że mało kto ją rozumie. Szczególnie ludzie, którzy nigdy nie mieli z tym do czynienia. Myślę, że nawet moi znajomi, którzy widzieli jak mieszkam, biorąc pod uwagę, że się do mnie nie odzywają po zostawieniu M.

Otóż jestem młodszym synem rolnika. Mój starszy brat był – jako pierworodny – pierwszy w kolejności do "objęcia" schedy po ojcu, ale zrezygnował z tego twierdząc, że to nie dla niego. Więc zostałem ja. Majątek jest spory, do tego dochodzi mały skład budowlany, dom dziadków, dom w którym mieszkam teraz z rodzicami, spory ogród. Ot co, za starych czasów duże gospodarstwo i jest co ogarniać.

Dla ludzi (i dla niej), którzy nie mieli z tym do czynienia oczywistym jest, że powinienem się z tamtąd wyprowadzić i mieszkać w mieście, z dziewczyną. Bo przecież mam samochód i mogę dojechać do pracy. Bo ona tam ma pracę i nie będzie dojeżdżać niewiadomo jak dalego. Bo przecież nie będziemy mieszkać z moimi rodzicami pod jednym dachem. To nic, że dom ma 350m2 i planowałem go dalej rozbudować o osobne mieszkanie...

Toteż nie drążyłem dalej tego tematu. Doszło w końcu do tego, że spędzałem u niej 4-5 dni (nocy) w tygodniu. W momencie, gdy mnie przycisnęło finansowo (i to ostro...) jeździłem autobusem, co wiązało się ze wstawaniem w zimie o 5.40, by dojechać na wieś na 7 i otworzyć interes. Zacząłem zaniedbywać pewne sprawy związane z firmę, bo najzwyczajniej w świecie nie chciało mi się po tym jeżdżeniu siadać jeszcze do pracy. A gdy już byłem u siebie, to po prostu szedłem spać. Po pewnym czasie byłem już tym wycieńczony. Weekendy od soboty popołudnia do poniedziałku rano. Jechałem z nią na zakupy, wybierałem jej sukienki, jeździliśmy na randki co jakiś czas, albo na weekendy. Niemal absolutnie wszystko z nią. Zerwałem kontakt z koleżanką której nie lubiła, kupiłem sobie za 2000 garnitu z butami, "bo na weselę wypada iść w garniturze, i sylwester, i to i tamto".

Gdy to tak trwało, w międzyczasie M. dawała mi do zrozumienia, że za mało okazuję jej uczucia. Że np. na imprezie nie podchodzę do niej i nie okazuję czułości (WTF?!). Ciągle mnie pytała o to, jak będzie wyglądać nasza przyszłośc.

Więc jej mówiłem – zamieszkasz razem ze mną na wsi i poprowadzisz ze mną firmę i gospodarstwo. Lubisz ogród, zieleń, więc będziesz umiała się tym zając. Pomożesz mi w papierach w firmie, zajmiemy się domem itp. Itd. No to gdzie będziemy mieszkać, bo przecież nie z rodzicami.

Więc z rodzicami ustaliłem, że w ogrodzie jest miejsce na małą parterówkę dla nich, przynajmniej na starość nie będą musieli po schodach tyle chodzić.

Ona? Nie, bo za blisko...

Punkt zwrotny w moim postrzeganiu tego związku nastąpił, gdy pojechałem do niej na Święta. Pierwszy raz w życiu zrobiłem coś takiego. Na drugi koniec Polski. Przy składaniu sobie życzeń przy opłatku, jej ojciesz szepnął mi na ucho "życzę Ci podjęcia decyzji". WHAT?

Jak można komuś coś takiego życzyć? I do tego na ucho?

Spodziewałem się jakiejś otwartej rozmowy, na spokojnie, przy stole, w stylu "co planujecie".

Potem poszło już "z górki". Ponownie wrócił temat mieszkania z rodzicami, na co ona, że "będzie się czuła jak w hotelu", "nie będzie mogła chodzić po domu w bieliźnie", "będzie się źle czuła".

Przestałem widzieć jakieś logiczne rozwiązanie. Zarzucała mi, że nie jestem człowiekiem kompromisu, bo nie chcę się przeprowadzić gdzieś indziej. Nie docierało do niej, że moje życie nie kończy się na pracy w firmie od 7 do 17, że są też inne obowiązku związane z utrzymaniem ogrodu, z utrzymaniem dużego domu, z gospodarstwem itd. Dla mnie było czystą niegospodarnością wywalanie np. 1000 zł co miesiąc tylko po to, by mieszkać bez rodziców. Do tego kryzys, trudna sytuacja finansowa i nie mogłem sobie na to pozwolić.

Z resztą, nigdy nie miałem z rodzicami poważniejszych konfliktów, delikatne sprzeczki o jakieś bzdury które zdarzają się wszędzie i każdemu. Robiłem jak, co i kiedy chciałem.

Moja mama była przeciwna przez pewien czas. Było to spowodowane tym, że jest uciążliwie chora, ciągle jej coś dolega, nie chcę się wdawać w szczegóły, ale jest to bardzo wstydliwe dla niej. Ale po czasie stwierdziła, że skoro jestem szczęśliwy, to niech M. mieszka z nami i się wypracuje kompromisy życia codziennego. Jest ogroman kuchnia z jadalnią, są 2 łazienki, mnóstwo pokoi i w ogóle bardzo dużo miejsca nawet dla 5 osób. Więc damy radę. Ojciec i tak ma wyj*bane na takie tematy, więc dla niego było to wszystko jedno.

Przyszedł czas, że powiedziałem jej, że dłużej tak nie mogę. Nie mogę prawie codziennie jechać do niej, dusić się w jej mieszkaniu z bloku z dużej płyty. Było to dla mnie męczące. Czułem się jak wierzez z lasu wpędzone do klaki. Po kilku miesiącach takiego "wspólnego mieszkania" miałem już dość.

Mówiłem wiele razy, że chcę by była moją żoną, że będziemy mieć dzieci, że zamieszkamy razem, że będziemy razem prowadzić firmę. Do jasnej cholery, imion dla swoich dzieci nie wybiera się z pierwszą lepszą.

Decyzja zapadła nie wiem tak do końca kiedy. Jeszcze w weekend poprzedzający rozstawnie, "testowo" spędziła go u mnie, 2 nocy. Mówiła, że było super, że świetnie jej się spało, bo taka cisza i spokój. Ale gdy ją odwiozłem do domu, to nie omieszkała mi przypomnieć, że to, że spędziła u mnie weekend, nie oznacza, że się do mnie przeprowadza. Mimo, że nawet słowem o tym nie wspomniałem.

Wczoraj, gdy rozmawiałem z moim starszym bratem o tym, to mówił mi, że M. Się dziwnie dystansuje, że nie można z nią porozmawiać tak normalnie, swobodnie. Gdy mówili mi o tym rodzice, to nie do końca im wierzyłem, mimo, że widziałem, że w moim domu zachowuje się dziwnie powściągliwie. W towarzystwie znajomych otwarta, rozmowna, sama zagaduje. U mnie – jakby z przymusu otwierała usta i coś mówiła. Oczywiście, zaprzeczyła.

W mailach stwierdziła, że zrobiła dla mnie wiele. Bo zmieniła swoje plany życiowe (korporacja, w której się okrótnie nudzi? 40m2 mieszkanie w starej płycie? pokazywanie się na imprezach u znajomych? rly? to są czyjeś plany życiowe?), bo ubierała się tak, jak ja lubiłem (przedtem zakładała głównie szare i czarne luźne ciuchy, mimo, że ma szałową figurę którą uważałem, że może eksponować), bo gotowała jak lubiłem (???) itd...

Sam też popełniłem błędy. To całe zrywanie przez kota było kompletnie niepotrzebne i teraz może jakoś inaczej by się zachowała. Z drugiej strony, wygląda mi to na suchą kalkulację z jej strony i brak zaufania z stosunku do mnie, że plan wypali.

Niepotrzebne były te wszystkie maile po zerwaniu teraz, próbujące ją jakoś przekonać, że dla niej wszystko, jakby o tym nie wiedziała.

Już zapomniała o tym, że powinienem był jej dać kopa w dupę gdy powiedziała mi, że gdy na początku się spotykaliśmy to równocześnie bzykała się z żonatym i dzieciatym typem. Przez ten związek i moje zapatrzenie zaniedbałem rzeczy dla mnie bardzo ważne, brata, rodziców, firmę.

Czuję się wyprany i trochę nie wiem dokąd iść i czego szukać. Oglądając TV i czytają różne artykuły w necie dostrzegam, że kobiety coraz łatwiej idą z facetem do łóżka i pokazują cycki, a coraz trudniej im podjąć sensowne, życiowe decyzje. Wygodne miejskie życie i dostępność drąga na zawołanie przesłania im sens swojego życia.

Takie związki cholernie wyniszczają, tracisz pewność siebie i poczucie własnej wartości. Czasem mam wrażenie, że kompletnie nie pasuję do tych czasów, i kiedyś będę sam, bo wierzę w to, co wierzę.

Jest mi ciężko z tym wszystkim, jakbym odstawił silne prochy. Decyzja była dla mnie bardzo trudna, a potrzeba powrotu jest okrutnie silna. Muszę walczyć.