Po moim ostatnim blogu, gdzie napisałem, że znalazłem tę jedyną kobiete zacząłem się zastanawiać nad tym bardziej dogłębnie. Komentarze pod tym blogiem miały na celu studzić mój zapał i kazać mi zejść na ziemię...
no więc zacząłem się zastanawiać :
Bo będąc w związku gdzie jak to mówicie, trzeba trzymać garde, można ze związku zrobić toksyczny twór, gdzie ciągle tylko będę podświadomie rozpierdalał uczucie żeby tylko za bardzo się nie zaagnażować. Będę sabotować swój własny związek. Czy to nie jest przypadkiem inna wersja obawy przed utrata jej ?
Nie angażuje się, bo się boje że gdy się zaangażuje za bardzo, stwierdzę że ją kocham , a coś sie rozwali, to wtedy zostane z niczym ??
Wiadomo, że podstawą wszystkich zasad jest to żeby mieć włąsne życie. To jest najważniejsze !! Żeby mieć co robić. Mieć zajebiście ciekawe życie, dużo zajęć, hobby, fajną prace itd. To jest moim zdaniem podstawa, i jeżeli tak będzie to niezależnie od innych rzeczy będzie nam duuużo łatwiej w zwiazkach z kobietami.
Tylko dlaczego będąc fajnym facetem, mającym ciekawe życie, dużo znajomych, nie móc się zakochać w kobiecie, i być z nią w związku bez kombinacji, bez gierek, bez sztucznego chłodzenia siebie, czy jej, bez sztucznego ograniczania się w obawie przed zbytnim zaangażowaniem ?
Dlaczego nie planować wspólnej przyszłosci ?
I wreszcie dlaczego nie brać jej pod uwagę jako kobiety z którą się spędzi życie ?
Z drugiej strony, oczywiście nie można się rozpływać w zachwytach nad drugą osobą, bo to nie ma zbytniego sensu.
Wiadomo że nikt nie jest idealny, i oszukiwanie samego siebie, i wbijanie sobie do swojej podświadomości jej bóstwa nie ma jakiegokolwiek sensu.

Reasumując wydaje mi się , że jeżeli facet będzie sam w sobie zajebisty (mam na myśli ciekawy, intrygujący itd.) dla kobiety, i w ogóle dla ludzi, to nie musi ciągle tylko trzymać dystans , żeby nie angażować się zbytnio. Nie trzeba się szczypać nad tym czy napisać sms, czy to już będzie needy, czy powiedzieć kocham czy nie.
Obawa przed zbytnim zaangażowaniem, to moim zdaniem inna wersja obawy przed tym że się ją straci.
Nie można bardzo kochać, nie angażując się za bardzo. Nie można też bardzo ufać, trzymając dystans.