Do napisania tego zainspirował mnie ten o to blog, a szczególnie jeden z komentarzy:

http://www.podrywaj.org/blog/nas...

Nie ukrywam, mam dzisiaj wieczór, a już właściwie noc przemyśleń, na biurku leży paczka fajek kupiona z myślą o tym wieczorze, a do tego dochodzi dobra muzyka. Trochę patetycznie, ale mniejsza o to.
Zastanawiałem się jak to jest z tym rozwojem i czy przypadkiem to nie jest tak, że jak to już ktoś stwierdził w komentarzach „ i tak wszystko kończy się na dupach”
Zacznę od tego, że jeszcze parę miesięcy temu, a właściwie to jeszcze z miesiąc temu przerabiałem coś co można ująć jako zemsta na byłej. Tak, tak. Chciałem lasce pokazać, że wiele straciła, że zrobiła wielki błąd, a ja jestem wartościowym człowiekiem. Zresztą, jakim wartościowym skoro i tak przez większość czasu bycia z nią, raczej kształtowałem siebie pod nią – strasznie frajerstwo, ale mniejsza o to jeszcze kiedyś o tym napiszę.
I tak zacząłem robić wiele, treningi, nie treningi. Czytanie książek, oglądanie filmów, ogarnianie wszelakich spraw życia codziennego żeby tylko pokazać lasce, że wiele straciła. O ile trening się przydał, co ogarnąłem to moje, a czego się dowiedziałem to wiem do dzisiaj to jednak pozostaje pytania czy w innym aspekcie nie jest to jałowa praca? Straciłem motywację, z chwilą kiedy dosyć mocno zastanowiłem się nad tym, że tak to brzydko ujmę… Na cholerę ja to robię?
Kiedy już się tego wyzbyłem i zaprzestałem pewnych procederów niby to rozwijających ale jakoś w wewnętrznym odczuciu jałowych ( a przecież o rozwój wnętrza chyba przede wszystkim chodzi ) to postanowiłem podesłać byłej trochę materiałów i to filmowych i to zdjęciowych z mojego szalonego wypadu w góry, wcześniej to pisząc smsa jak nam idzie, bo nie byłem tam sam.
Samo podesłanie tych zdjęć, filmów i ten sms na wstępie nie jest złe, ale myśl i motyw jaki temu przyświeca nie jest normalny. Chwila zastanowienia, na cholerę na to robię?
Olać ją, było minęło i wystygłem.
Ale sprowadźmy to teraz do zupełnie innej sytuacji, aczkolwiek nie do końca, bo znowu przewija się motyw „dup”.
Po tej byłej już tak mi zostało i jak ostatnio szedłem robić trening to na osiedlu zobaczyłem mój nowy target. Rzecz jasna trasa powrotna musiała już wyglądać trochę inaczej i musiała zahaczyć o miejsce przesiadywania jej i jej znajomych. Spojrzała na mnie, wiem, że jej się to podobało, ale ja…
No wiecie, czy wszystko musi się sprowadzać do jednego… Czy te zmiany osobowości, praca nad samym sobą musi tak wyglądać, że jednak celem tego, szczytem, na który zmierzamy kiedy robimy coś rozwijającego są właśnie one…
Ja myślę o tym, moje zdanie jest takie, że robienie tego bez celu, bo dla mnie ten cel, który mi przyświeca jest żaden i za chuj nie związany z tematem tego co robię, jest bez sensu, bo to wtedy taka trochę sztuka dla sztuki, a raczej robienie czegoś powinno przynosić największy efekt w temacie, z którym jest to związane.
Po drugie praca nad sobą czy to w ujęciu fizycznym czy to intelektualnym, w aspekcie celu jakim są „dupy” sprawia, że rozwój własnego wnętrza jest taki jakiś nijaki żeby po raz kolejny nie stwierdzić jałowy. I co z tego, że dobrze wyglądam i naczytałem się Coelho ( hehe ) jak moje wnętrze jest dziwnie puste i kiedy już mam przed sobą dziewczę na nieco wyższym poziomie to po prostu wymiękam i wychodzi pustota i to dlaczego ja właściwie pracuję nad sobą.
A po trzecie, to wystarczy przejrzeć profile fejsbukowe znajomych, a dokładnie galerie ze zdjęciami. Gdzie nie ukrywajmy, ale ¾ zdjęć nie jest dla ludzi z tematu czyli ziomków z klatki ememej, amatorów dużych bicepsów czy licząc w nieskończoność nie wiadomo czego, ale dla właśnie płci przeciwnej, a trzymając się tego co napisałem… „dup”.
I na koniec jeszcze dodam. O moich najbliższy celach związanych z wszelakimi pasjami nie wspomnę nikomu, nie wspominając o obnoszeniu się z tym na portalach społecznościowych, żeby znowu nie stracić tego co najważniejsze, czyli rozwoju samego siebie dla samego siebie