Uuuu... no to kolego zdecydowanie się z Tobą nie zgadzam.
Po całości.

Osoby w wieku 18-23 będące w „stałych” relacjach partnerskich z pewnością zastanawiały się nad podjęciem takiego kroku i o ile nie poszły czynami w stronę swoich naiwnych myśli to chwała im za to, bo być może właśnie uratowały swój związek. Pozostałych, którzy pomimo krzyczącego głosu rozsądku w dalszym ciągu chcą podjąć taki krok przestrzegam- NIE IDŹCIE TĄ DROGĄ.

IDŹCIE TĄ DROGĄ.
Dlaczego? Bo i ja nią szedłem i nie żałuje... zamiast spędzić 5 lat z osobą która mi totalnie nie odpowiadała (a ja jej) spędziłem "zaledwie" 2.5 roku. Zaledwie 3 miesiące po wspólnym zamieszkaniu wszystko się sypnęło, dlaczego? Bo widzisz człowieka na co dzień - takim jakim jest na prawdę, bez masek, bez pozerstwa.. a kobiety to bardzo dobre aktorki, najlepsze.
W każdym związku przychodzi etap w którym trzeba sobie powiedzieć(a przynajmniej powinno), co dalej? Czy mam ochotę dalej to ciągnąć?
Ile razy już czytaliśmy na forum wypociny ludzi którzy są blisko trzydziestki, w pięcio czy dziesięcio letnim związku i brakowało im jaj aby popchnąć relację dalej? Później płacz i zgrzytanie zębów, bo krulefna zostawiła... a jak kurwa miała nie zostawić? W KAŻDEJ relacji przychodzi czas na pewnego rodzaju krok na przód, deklaracje.
Zamieszkanie wspólne jest jedną z najlepszych rzeczy jaką można zrobić, nie po miesiącu czy dwóch, ale po pół roku, roku... jeżeli ludzie są już dorośli szybko zweryfikują czy dana osoba im odpowiada... czy królewicz/królewna będą w stanie wykazać się ludzkim odruchem gdy po całym dniu zapierdalania w robocie zechce ruszyć dupsko i zrobić kolacje/herbatę drugiej osobie.

Jaki jest sens wpieprzania się na siłę w takie bagno jeżeli nie macie przed sobą perspektywy chajtania się w przeciągu 1-2 lat od momentu rozpoczęcia gotowania wspólnych obiadków
Bagno? Dlaczego bagno? Jak bagno to zawijamy się i po kilku miesiącach nie tracimy swojego i jej czasu.
A gotowanie wspólnych obiadków także może być przyjemne - co kto lubi.

Tą decyzją większość sama sobie strzela w kolano przez brak doświadczenia i nieodpowiedzialność w sferze takich spraw.
A w jaki sposób mają zebrać niezbędne doświadczenie? W przyjaciółce poczytać? A może tutaj? Błagam.

Finałem takiej decyzji będzie w 90% przypadków rozstanie, przez monotonie i rutynę, która rozpierdoli wasz związek od środka.
Wtedy wiesz, że "zmarnowałeś" dajmy na to rok czy dwa a nie po 10-15 latach okaże się, że NO KURWA TO JEDNAK NIE TO. W każdy związek prędzej czy później wkradnie się rutyna i monotonia, jeżeli jeszcze o tym nie wiesz to się kiedyś kurewsko zaskoczysz.

Czy nie lepiej iść zgodnie ze sprawdzonym wzorem- wyszaleć się>wejść w poważny związek i ewentualnie szaleć z waszą
Ohoho koleeeego, jak by to wszystko było takie łatwe... Znam pary w których oboje szaleją oddzielnie (oczywiście w granicach zdrowego rozsądku) po czym wracają do jednego łóżka i mają się zajebiście.
Prawda jest taka, że NIE WARTO na siłę wchodzić w związek.
Ale jeżeli już stało się, kobieta nam pasuje na tyle na ile jesteśmy w stanie poznać drugiego człowieka bez zamieszkania razem - ROBIMY krok dalej, bo to jest potrzebne. Tak jak pisałem, weryfikuje wszystko.

Jeżeli bym nie zdecydował się na wspólne zamieszkanie z dziewczyną w wieku 21 lat, zapewne dalej był bym tym "przeciętnym". Dzięki temu trafiłem na tę stronę, robię co chcę i z kobietami też mam się dobrze, moje życie "wystrzeliło" w rok w niewyobrażalny sposób.
Wszystko ma swoje dobre i złe strony.. lepiej podjąć ryzyko i doświadczać życia niż siedzieć w cieplutkiej strefie komfortu.

No nomen jeden dobrze napisał. Gdy wszelkie znaki na niebie i ziemi mówią, że mam z laską zamieszkać a do tego jesteśmy dłużej razem niż te dwa lata, to czemu nie ? Jeśli coś ma pierdolnąć to i tak to zrobi, a lepiej wcześniej rozstać się z panną która nam, czy my jej nie pasujemy. Nie wiem jak ty ale ja nie mam nieograniczonego czasu życia i nie chcę go marnować na panny które kompletnie do mnie nie pasują. Twoja propozycja to zamiatanie sprawy pod dywan. Rozumiem, żeby nie mieszkać razem po miesiącu czy pół roku, ale nie przez to żeby panna się nami nie znudziła tylko dlatego, że przecież jej nie znamy i nie wiadomo kogo pod dach wpuszczamy. A po dłuższym czasie takie mieszkanie to dobry test dla związku, można sprawdzić nawet czy warto myśleć o ślubie. A argument, że może coś się wypalić jest do dupy, przecież i tak później w założeniu, że chcesz się z nią ożenić, będziesz musiał z nią mieszkać przez resztę życia. Jeśli rok czy dwa pośpiechu zaważyły o rozstaniu to w swojej naiwności wierzysz, że wytrzymalibyście ze sobą resztę życia ? Bo ja myślę, że ty i panna najzwyczajniej nie pasujecie do siebię i to i tak by pierdolnęło, a lepiej teraz niż kilka lat po ślubie.

"Osoby w wieku 18-23 będące w „stałych” relacjach partnerskich z pewnością zastanawiały się nad podjęciem takiego kroku i o ile nie poszły czynami w stronę swoich naiwnych myśli to chwała im za to, bo być może właśnie uratowały swój związek."

gówno prawda, bo jeśli ma to trwać, to prędzej czy później temat stanie na wokandzie - i przyjdzie czas próby - a jak się wtedy nie uda?, a zawodnicy będą mieli po 25/26/27 lat i parę lat stażu... to kto im to odda??? lepiej zaczynać od nowa w wieku lat 23 (dajmy na to) niż 30... przynajmniej nie jęczy się, że mam 29 lat i boję się, że nikt mnie już nie zechce - i za sponsora się robi...

i od kiedy to wspólne zamieszkanie jest tożsame z małżeństwem??? moim zdaniem, to rok, góra dwa śmigania między panienką a rodzicami i albo next, albo level wyżej, czyli wspólne koczowanie... przecież nie niesie to żadnych większych zobowiązań ani nie jest "na zawsze" - a nic mądrzejszego nie wymyślono na poznanie drugiej strony a i siebie w związku... tak, SIEBIE, bo jest to tak samo, a może i bardziej istotne...

Niektórzy szybko się pchają w to mieszkanie albo szybi ślub po pół roku znam taką co teraz tak chce i dziecka szybko a każdy ją zlewa a kiedyś z jendym była 5 lata i dziwne że z nim ślubu nie wzieła