Siema po długiej przerwie!

Dawno nie pisałem, ale dzisiaj jestem u Karła w Poznaniu i to, co przeżyliśmy wpisze się na długo w kanon popisowych akcji PUA.

Gotowi? To zaczynamy!

Wybraliśmy się z Karłem do Galerii w celu spotkania się z jego koleżankami. Spotkanie przebiegło szybko i sprawnie, bez większego animuszu. Po spotkaniu nabraliśmy ochoty na coś więcej. Idziemy przez galerię i idzie śliczna brunetka. Postanowiłem, że pokręcę trochę korby, więc 0,00000001s. i do boju! Podchodzę do niej, uśmiecham się i pytam, czy widziała takiego mikołaja, co rozdaje prezenty i klapsy. Ona na to, że nie. A ja na to, że ok, trudno. I poszedłem.

Kolejna akcja zdarzyła się niedługo po tym wydarzeniu. Widzę ładną nastolatkę z telefonem na wierzchu. Podchodzę do niej i pytam o ZOO. Ona na to, że jest niemiejscowa i nie wie. Próbuję podtrzymać temat, nieśmiało zapytałem o imprezy. Ona na to, że nie wie, bo jest niemiejscowa. Ja na to ok, cześć i poszedłem.

Potem Karzeł otworzył sprzedawczynię gofrów. Była to ładna, młoda brunetka. Zamówił sobie gofra. Długo się zastanawiał czy chce z polewą czy z truskawkami, jednego co był pewien to to, że chce z bitą śmietaną. W końcu wybrał odpowiedniego gofra, a ja złożyłem zamówienie i brunetka zrobiła mi niesamowicie dobrego loda. Potem pewna blondynka zrobiła karłowi gofra w tylnej części sklepu i karzeł zostawił ją z uśmiechem na twarzy. Ja też swoją zostawiłem z uśmiechem na twarzy.

Jemy siedząc na ławca przed Piotrem i Pawłem, a na ławce obok siedziała piętnastoletnia dziewoja, której się karzeł spodobał. Cały czas się do niego uśmiechała! W końcu zjedliśmy i poszliśmy do Piotra i Pawła po fajki i sok aloesowy.

Potem wróciliśmy do domu.

To był niesamowity dejgejm, pełen wrażeń, emocji i uniesień. Parafrazując Gombrowicza:

Koniec i bomba, a kto czytał ten trąba!