Mój blog o tym jak skutecznie rzucić uzależnienie trafił na główną... Bardzo fajnie, bo tytuł kłuje mnie teraz w oczy, po każdym zalogowaniu.

Opisałem proces rzucania ponieważ poznałem mechanizm fizycznego i psychicznego uzależnienia, ale jak to często w życiu bywa nie dodałem jednej istotnej rzeczy, która ostatnio przyjebała mi w ryj czymś bardzo ciężkim.

Mianowicie nie napisałem nic o wierze i jej pierdolniętej córeczce - łatwowierności.

Idąc dalej śladami mojej „twórczości” - w blogu o pewności siebie zaznaczyłem, że wiara może stanowić fundament pewności siebie i dobrze mieć coś, o co można się oprzeć - korpus przekonań i wartości, których jesteśmy w stanie bronić do ostatniej kropli krwi.

Zestawiając ze sobą te dwa blogi miałem wrażenie, że wykonałem spory krok naprzód i że mam już dla siebie gotową receptę na całkowite pozbycie się frajerstwa.

Tylko właśnie. Uciekł mi mały detal. Nie przeorałem swoich fundamentów, no i okazało się, że nie wszystko w co wierzę nadaje się żeby za to umierać. Moja wiara jest dotknięta wirusem łatwowierności i naiwności, który niszczy mi podstawy pewności siebie – bo moje oparcie nie jest w tym momencie stabilne.

Dlaczego nagle na to wpadłem ? W listopadzie napisałem tu sobie, że mam dosyć porypanej znajomości z koleżanką i olewam staranie się o nią. Wiedziałem, że ona i tak po jakimś czasie wróci sprawdzić co tam słychać u psa. No i oczywiście pojawiła się niedawno znowu, po 4mcach nieodzywania się.

Chciejstwo

Wróciła. Zagadała w typowy dla siebie sposób, że pewnie nie mam czasu, ale jeżeli jednak mam, to czy mógłbym na chwilę z nią wyskoczyć ew. żebym powiedział kiedy mam czas. (Przecież nie powiem, że nigdy..)
Skończyło się naprawdę krótkim wyjściem w trakcie, którego powiedziałem, że jak chce dalej gadać, to zapraszam do mnie na winko. Podziękowała za zaproszenie, ale oczywiście nie skorzystała. Normalnie wcześniej w takich sytuacjach pisałem z nią jeszcze eski, próbowałem składać jakieś propozycje itd. tym razem nic. Po rozmowie cisza. Nie robiłem tego wbrew sobie, po prostu zwyczajnie nie miałem ochoty.

Wyciągała mnie jeszcze ze dwa razy na takiej samej zasadzie, doprowadzając do sytuacji, w której w pewnym momencie powiedziałem, że nie chcę z nią rozmawiać o rzeczach, o których ona chce mi mówić. Przeprosiła, powiedziała, że faktycznie nie powinna i że poradzi sobie beze mnie. _No, że niby mnie potrzebowała i że zawiodłem_ Normalnie w takich sytuacjach zawsze chciałem się jej przypodobać, pisałem, narzucałem się oferując swój czas, dyktując jej mądre życiowe recepty, tym razem powiedziałem tylko „dokładnie”. Ponownie - nie zrobiłem tego mając na myśli jakąś z zasad - P&P i innych – po prostu nie chce mi się i nie widzę sensu powielać schematów, które do niczego nie doprowadziły.

Więc pytanie - po ch.. w ogóle znowu bawię się w coś, co zupełnie nie ma sensu i o czym wiem, że nie ma sensu ? Przecież to pojebane ! Właśnie dlatego, że przemawia przeze mnie tytułowe chciejstwo – tak nazwałem postawę wiary w niemożliwe. _No, że niby mnie potrzebowała i że zawiodłem_ oznacza zajebistą karmę dla łatwowiernego myślenia, że możliwe jest coś, co sprawi że to kosmiczne ciało i twarz zostanie wyposażone w tak samo zajebistą duszę, albo że po prostu ona da się przelecieć i zniknie na zawsze.

Śmieszne kurwa. Zbieram tu jebane plusiki radząc innym, co mają robić w takiej sytuacji, bo znam tę sytuację oraz możliwe scenariusze na wylot, mimo to sam nie potrafię pozbyć się tego chciejstwa.. Wchodzę do szafy setny raz wierząc, że może w końcu przeniosę się do Narnii. Wierzę w bajkę.. tylko, to taka bajka, w której przez 2 lata nic się nie wydarzyło.. Wiem, że święty Mikołaj nie istnieje, ale kładę list na parapecie.. bo a nóż coś mi przyniesie..

Niechciejstwo

Mimo chciejstwa i wiary, że wydarzy się coś niemożliwego, tak naprawdę ja nie chcę żeby się to wydarzyło.. Bo to oznacza konsekwencje, których nie potrzebuję. Tak samo jak ci goście, co czekają na UFO. Myślę, że zesraliby się ze strachu gdyby zobaczyli zielonych ludzików robiących im na żywo trepanację. Wiara po prostu potrzebuje potwierdzenia. Po co ? Żeby miała sens. A czy ta konkretna ma sens ? Nie ma bo jest naiwnością.

Zabawne, ale rozsądnie rozkładając tę znajomość na czynniki pierwsze, ja tak naprawdę nie widzę szans nawet na chwię szczęścia z tą dziewczyną. Wiem, że moje zauroczenie nią minęło, wiem, że jestem już na zupełnie innym etapie rozwoju, widzę że ona stoi w miejscu i łapie deprechy jest coraz starsza i po prostu mnie wkurwia. Ale mimo to, właśnie jako strzęp kobiecości, nad którym mam już jako tako przewagę sprawia, że aktywuje się moja naiwna postawa, w której CHCĘ IŚĆ JEJ Z POMOCĄ - bo księżniczka Fiona ostatecznie okazała się super laską... Naiwność stała się samozwańczą wiarą i jako taka szuka swojego potwierdzenia.

Chciejstwo-niechciejstwo.

Żal kurwa to wszystko pisać. Ale nie jest też tak, że zmarnowałem czas od listopada. Po prostu wiedziałem, że nastąpi ten moment weryfikacji.. w międzyczasie naprawiając inne części siebie, przypadkowo przeciąłem kabelki nie w tym miejscu co trzeba. Finalnie zjebałem, bo nie powinienem o niej zapominać, wręcz przeciwnie powinienem pamiętać ze szczegółami, tylko stracić naiwną wiarę.

Wszystkim w podobnej sytuacji polecam wreszcie wyjść z szafy. Trzeba zrozumieć, że nie ma tam przejścia do magicznej krainy. Naszym problemem nie jest fakt siedzenia w szafie, tylko wiara w to, że może kiedyś otworzy się magiczny portal. Naiwność nie wiara.

Ja w listopadzie wylazłem z szafy, nie myślałem o szafie, wkurwiałem się na myśl o siedzeniu w szafie, ale ciągle wierzyłem w istnienie magicznej krainy.

Pytanie na przyszłość, po którym już wszystko będzie dla mnie jasne i proste – co ja bym kurwa robił w tej magicznej krainie ?

P.S.
W jednym z komentarzy w listopadzie Ananas zarzuciła mi niespójność. Dziewczyno - jeżeli tobie wtedy chodziło o to, o czym piszę teraz, to muszę przyznać „czapki z głów”.. Ja wtedy o wierze zamarkowałem w mojej odpowiedzi instynktownie, ale zupełnie nie poszedłem w tym kierunku..

P.S. 2
(nie pytajcie mnie o inne panny, bo w przypadku innych nie wkręciłem sobie nigdy aż tak grubej iluzji. Kiedy dziewczyny pojawiają się albo znikają z dnia na dzień, to mnie to w ogóle nie rusza.. Dlatego „ona” zawsze wywierała na mnie inne wrażenie i cóż teraz wiem, że ja.. po prostu odbierałem to w jakimś sensie mistycznie - dlaczego ? chuj wie.. dlatego jeszcze trochę muszę tu z Wami posiedzieć...

pozdro