Wszyscy znamy to uczucie, kiedy poznajemy swoją pierwszą dziewczyne. Jesteśmy niedoświadczeni i przepełnieni górnolotnymi ideałami.

Pokolenie współczesnych facetów to pokolenie głównie wychowane przez kobiety. Mało zainteresowania ze strony ojca odciska piętno na psychice młodego chłopaka i odczuwamy jego skutki dopiero wiele lat później. Jak dobrze wiemy - syn, bądź córka uczy się odpowiednich zachowań, które będzie stosował tworząc relacje z partnerem, od swoich rodziców.

Ten sam skutek potrafią odcisnąć na małym chłopaku dwie rzeczy. Pierwsza z nich to brak zainteresowania ze strony ojca. Czasem, kiedy ojciec jest agresywny wobec matki i małe dziecko czując krzywdę swojej mamy - wyprze się swojej wewnętrznej siły. Zgodnie z pewną zasadą - szukamy w swoich partnerach cech, których my wyparliśmy się i brakuje nam ich.
Taki chłopak w przyszłości najprawdopodobniej zwiąże się z dominującą dziewczyną, która przejmie nad nim kontrole.

W pierwszym przypadku chłopiec będzie niekompletny. Podłapie od mamy cechy tj. wrażliwość oraz empatię.
Prawidłowym wzorcem byłoby przejęcie obu tych cech od mamy, oraz siłę i asertywność od swojego ojca.
Pojawiająca się asertywna wrażliwość pozwala rozpoznać pragnienia SWOJE oraz innych oraz nie pozwola na to, aby chłopak realizował na pierwszym miejscu pragnienia innych, zamiast swoich.

Jak wspomniałem wcześniej, kiedy byliśmy niedoświadczeni, mieliśmy w sobie górnolotne ideały. Sądziliśmy, że dając innym dobro, sami je otrzymamy. Jest jedno ale.. Życie to nie jest film. Wszyscy wiemy jak kończy się, kiedy połączymy te ideały razem z tymi cechami.

Zapominamy o sobie, pozwalamy sobą manipulować, nie potrafimy znaleźć balansu między naszym zaangażowaniem, a zaangażowaniem partnera. Pozwalamy sobie wejść na głowę kierując sie naszymi pseudoromantycznymi ideałami, a tak naprawdę chodzi o zapełnienie drugą osobą naszej wewnętrznej pustki. Zupełnie przestajemy patrzeć na swoje potrzeby, bo liczy się tylko obecność tej drugiej osoby.

Ale wiadomo - od czekolady w nadmiarze da się też porzygać.
Już nie ma znaczenia co zrobi chłopak, bo i tak straci dziewczynę (chociaż jeśli trafi na dziewczynę z osobowością borderline to będzie eksploatowany jak kopalnia węgla przez setki górników i prędzej czy później wykończy się psychicznie).

Odbiegnę na chwile od tematu..
Wszyscy posiadamy w sobie różne schematy, czyli instrukcje pozwalające reagować w określonych sytuacjach w życiu. Jeśli mamy jakieś deficyty lub błędne schematy to odczuwamy ból i cierpienie, kiedy konfrontują się one z rzeczywistością. Znacie powiedzenie cierpienie uszlachetnia? Dużo osób je powtarza zupełnie go nie rozumiejąc. Powtarza go po to żeby poczuć sie wyjątkowym i nadać sens cierpieniu, zupełnie bez wyciągania z niego wniosków. Cierpienie to tak jakby ukryty zasób, który możemy zyskać. Jest jak cukierek zawinięty w niepozorne opakowanie, ale jednak.

Załóżmy, że dziewczyna odeszła. Teraz zaczyna się najgorszy (a może najlepszy?) okres. Czujemy rozrywające uczucie pustki wewnątrz, a nasze myśli są skupione tylko na jednym temacie. Uczucia są bardzo intensywne i wręcz nie do wytrzymania i zaraz opowiem dlaczego.

NIGDY NIE UCIEKAJ OD SWOICH EMOCJI!
Są Twoimi sprzymierzeńcami, informują Cię o Twoim stanie, co Ci brakuje i co należy zmienić.
Napięcie wewnątrz powoduje walka z tym co czujesz, ale nie możesz uciec od samego siebie. Nie możesz stłumić tego wszystkiego, bo stłumione emocje tylko nawarstawiają błędne schematy w Tobie. Ego zawsze popada w różne eksterium (np. z uległości w ogromną chęć kontroli). Pierwszym krokiem do naprawy jest..

AKCEPTACJA.

Kiedy zaakceptujesz swoje uczucia, to co czujesz - zniknie napięcie powstałe w Tobie. Nie wstydź się powiedzieć przed sobą, że jesteś słaby i bezradny. Walka ze sobą wzmacnia tylko Twoje wewnętrzne demony. Ciemności nie pozbędziesz się walcząc z nią szczotką. Tutaj potrzebne jest światło, czyli to akceptacja i zrozumienie może zapoczątkować proces zmian.

Pamiętasz jak pisałem Ci dlaczego wybrałeś sobie dominującą partnerkę? Pamiętaj, że to też działa w drugą stronę.
Jak myślisz? Skąd się bierze chęć kontroli? Być może ze strachu przed utratą, bądź kiedyś nie miała możliwości decydowania za siebie i stąd powstała projekcja na świat zewnętrzny?

Przestań uciekać od swojego bólu, bo on pokazuje czego Ci jeszcze brakuje. Jest najlepszą okazją żebyś mógł się rozwinąć jeszcze bardziej (uwielbiam jak Tyler w Fight Clubie posypał głównemu bohaterowi rękę ługiem i kazał mu być w pełni świadomym swojego bólu). Gdy przestaniesz uciekać od niego - zejdzie z Ciebie całe napięcie. Tak naprawdę to nie strach Cie przytłacza. Ty po prostu boisz się samego strachu.

Akceptując siebie i swoje pozornie negatywne emocje rodzisz energię, która jest silniejsza niż to cierpienie. Dlatego tolerancja rodzi się z zaakceptowaniej wrogości, akceptacja z gniewu, pewność z wątpliwości, siła z lęku. Ludzie unikając tego co złe, odbierają sobie dostęp do ogromnych zasobów. Nie rozwiązują swoich problemów przez co będą pojawiały się w kółko, nie zawsze pod tą samą postacia.
Akceptując swoje emocje stajesz się obserwatorem. Jesteś jak niebo, które obserwuje chmury krążące po nim. Zyskujesz świadomość, że to wszystko jest przejściowe.

Przestań się bać i obwiniać siebie o wszystkie błędy jakie popełniłeś. Zaakceptuj swoją przeszłość i przyszłość.
Bądź wdzięczny osobom, które sprawiły, że poczułeś ból. Żal do nich zakotwicza Cie w przeszłości i nie pozwala zrozumieć sensu płynącego z tych wszystkich lekcji. Wbrew pozorom to Ty jesteś odpowiedzialny za to co czujesz. Nikt inny. Byłoby dobrze też, gdybyś zaakceptował fakt, że wszystko co posiadasz kiedyś stracisz, a wtedy przestaniesz żyć lękiem przed utratą. Przywiązanie jest złe, bo dzięki niemu kurczowo próbujemy zatrzymać przy sobie to co posiadamy i przez to potrafimy stać się naprawdę okrutnymi ludzmi. Pozbądź się tego i ciesz się z tego co w tej chwili masz.

Porzuć strach przed cierpieniem. Zaciśnij pięść w garść i idź do przodu. Już nigdy więcej nie uciekaj.

Pozdrawiam!