Chciałbym podzielić się z wami refleksją nad zjawiskiem, które już po raz drugi spotkało mnie przy budowaniu bliskiej relacji z kobietą.

Poznajesz nową dziewczynę. Przechodziłeś przez ten proces wiele razy - jesteś zdystansowany, mądrze okazujesz zainteresowanie. Ze spotkania na spotkanie odkrywasz, że jest do Ciebie bardzo podobna. Ma podobne poglądy na ważne dla Ciebie kwestie, odwzajemnia Twoje zainteresowanie. Pozytywnie reaguje na dotyk i przenoszenie znajomości na wyższy poziom. Pragniesz stworzyć bliską relację, ale jesteś ostrożny. Nie angażujesz się przedwcześnie, dążysz jednak do połączenia.

Kobieta zaczyna się nakręcać. Początkowo hamuje się, próbuje tego nie okazywać - widać jednak, że walczy sama ze sobą. Po pewnym czasie jednak hamulce puszczają i zaczyna się - bomba poszła. Jesteś dla niej najwspanialszym człowiekiem na świecie. Nie widzi świata poza Tobą. Zaczyna mówić Ci, że chce być z Tobą, że mogła by już się ożenić, że chce mieć dzieci. Rezygnuje ze swoich planów, by być bliżej Ciebie. Wspaniale spędzacie ze sobą czas, doskonale się bawicie, jest wspaniały seks. Rozmawiacie o przyszłości, powoli zaczynają pojawiać się pierwsze deklaracje. Dzwoni do Ciebie regularnie, sama angażuje spotkanie za spotkaniem nie mogąc się ich doczekać.

Ty wciąż jesteś ostrożny, ale pojawia się myśl, że może nadszedł czas, by trochę popuścić. W końcu to dobra dziewczyna, doskonale się z nią czujesz. Zaczynasz okazywać jej więcej ciepła. Jest wniebowzięta, wariuje na Twoim punkcie. Chce być z Tobą za wszelką cenę. Cieszysz się, bo w końcu myślisz, że jesteś o krok od zbudowania bliskiej relacji. Zaczynacie razem planować. Angażujesz swoje emocje. Myślisz o niej coraz częściej, odwzajemniasz jej zaangażowanie dając jej dokładnie tyle ile ona Tobie.

Pewnego dnia, po świetnie spędzonym wspólnie popołudniu, żegnacie się czułym pocałunkiem...

BUM!

Dzwonisz następnego dnia - telefon nie odpowiada. Myślisz, że pewnie jest zajęta, albo nie słyszy. Telefon milczy cały dzień, potem następny i jeszcze kolejny. Zaczynasz się martwić "może coś się stało"? Dzwonisz znowu - nie odbiera. Potem kolejny raz - jest, odebrała! Pojawia się byle jaka wymówka, ton głosu mówi Ci, że problem leży dużo głębiej. Proponujesz spotkanie - wymówka. Odpuszczasz trochę, telefon nadal milczy. Dziewczyna przestała dzwonić - jej zainteresowanie umarło. Emocje odeszły z pierwszego lepszego powodu. Może zadzwonił jej były chłopak? Może dopadły ją wyrzuty sumienia po przedmałżeńskim seksie? To nie ma znaczenia.

Zostałeś mocno przyciągnięty, a później odepchnięty potężnym strzałem w mordę. Zaczynasz panikować - co zrobiłem źle? Szukasz winy w sobie, ale ciężko do czegoś się doczepić. Przecież do samego końca wszystko szło świetnie...

Otóż nie. Twoja głowa - myśli i emocje - to Twój największy skarb. Skarbu bronią mury zamku. Mury są grube, strażnice dobrze obsadzone. Ty jednak, mimo wszystkich zabezpieczeń, wpuściłeś do środka "konia trojańskiego" - konia, którego nie zechciałeś nawet obejrzeć, bo znajomość była zbyt świeża. Znałeś ją zaledwie kilka tygodni i tak naprawdę nie wiedziałeś o niej nic poza tym, co chciała Ci pokazać, w zamian za Twoją adorację, dobrą zabawę i emocje które jej dostarczałeś. Zostałeś zbombardowany miłością - to uśpiło Twoją czujność i kupiło Twoje emocjonalne zaangażowanie. Teraz zapłacisz za to żalem, złością i rozczarowaniem,

Pomimo tego, że zawsze zakładam, że kobiety z którymi się spotykam, mają jak najlepsze intencje, wspomnę jako ciekawostkę, że "bombardowanie miłością" jest techniką manipulacji często stosowaną przez sekty i inne organizacje trudzące się wykorzystywaniem ludzi. Polega ona na tym, że "nowa" osoba zostaje obdarzona dużym zainteresowaniem, akceptacją i adoracją wszystkich członków. Szczególnie dobrze działa to na osoby słabe, potrzebujące, nękane różnymi problemami.

Ja nabrałem się już drugi raz, a ty?