Witam

Opiszę tym razem skutki mojej 'walki' z samym sobą. Zacząłem tą swoistą batalię jakieś 2-3 miesiące temu. Zadziwiające, że przez tak krótki okres czasu zdążyłem się tak bardzo zmienić. Jeszcze bardziej mnie podnieca i ekscytuje fakt, że będzie coraz lepiej i lepiej. To co opiszę może się to wydać niektórym banalne (szczególnie biegaczom), dla mnie to jednak ma ogromne znaczenie i mam nadzieję, że częściej będę odczuwał taki stan umysłu

Sobota rano, po nawet nie trwającym godzinę snu wstaję do pracy, w której mam spędzić 12 godzin. Po przebudzeniu nie wiem właściwie jak się nazywam ani co się dzieje, ale szybko zwlekam zwłoki aby się ogarnąć i ruszyć w drogę. Jako ochroniarz chodzę w te i wewtę lub stoję jak kołek w miejscu. Nudy na pudy? Nie dla mnie, cały czas konkretyzuję myśli na pozytywnych aspektach życia, uśmiecham się do ludzi i śmieję z współtowarzyszy 'niedoli', którzy wiecznie narzekają jak im źle i niedobrze bo przyszli do pracy.

Po robocie idę na spotkanie z dziewczyną. Tym razem jednak wracam szybciej do domu i mam do przespania prawie 5 godzin Budzę się znowu rano, o dziwo jestem całkiem wyspany. Także więc dziarskim chodzem lecę na autobus, aby ponownie 12 godzin w pracy spędzić. Dzisiaj wypada mój dzień biegania (jak co 2 dni). Podczas przerwy w pracy widzę za oknem jak śnieżyca szaleje i zasypuje wszystko wokół. Jeszcze nigdy nie biegałem po śniegu. Moja pierwsza myśl 'ale będzie zajebiście'. Natomiast potem pomyślałem ze zdziwieniem, że taka pogoda jest idealna żeby zrobić sobie wymówkę i siedzieć w domu, a moja ochota na bieganie mimo to wzrosła.

Po powrocie na chatę szybko przebieram się, rozgrzewka, rozciąganie - standard. Wybiegam na dwór, jest zimno jak diabli ale wiadomo, potruchtam z początku kilka minut i będzie ok. Zresztą nie ma nieodpowiedniej pogody dla biegacza - jest tylko nieodpowiedni ubiór. I mój nie był do końca kompletny - brakowało mi gogli (po które bym wrócił gdybym miał ) bo śnieg leciał prawie że poziomo. Skutkowało to tym, że ciągle mi padało do oczu i nic nie widziałem, mogłem otwierać oczy na niecałą sekundę. Nie pomyślałem wtedy 'nie no tak się nie da, wracam'. Moją głowę zaprzątała jedynie myśl jak w takich warunkach utrzymać prostą sylwetkę (brak tego elementu może potem być nieprzyjemny w skutkach) oraz mieć podniesioną głowę, a do tego cokolwiek widzieć. Taki stan rzeczy na szczęście trwał niedłużej niż 10 minut. Zadowolony z pokonania kolejnej przeszkody leciałem dalej. Stopy stosunkowo szybko zaczęły mnie boleć, jak to zawsze po weekendzie w pracy. Miejscami nie wiedziałem czy to jest dalej bieganie, czy może już skakanie? Po prostu tyle śniegu napadało. Kolejnym wyzwaniem było wbieganie i zbieganie po schodach, tutaj odpowiednio zmniejszyłem tempo aby nie przewrócić się. Po około 40 minutach od rozpoczęcia treningu złapała mnie kolka - tego jeszcze nie grali! Nie pamiętam kiedy ostatnim razem miałem kolkę. Najłatwiejszym sposobem pozbycia się kolki jest zaprzestanie ruchu - tego jednak uczynić nie mogłem, w tym odcinku nie poddam się. Zmniejszyłem tempo, zacząłem brać głębsze wdechy. Efekt - po ok. 100 metrach znikła jak kamfora, a ja przyśpieszyłem.

Przez resztę biegu rozmyślałem nad swoim jestestwem. Jeszcze rok temu poległem na tym samym. Tym razem nawet nie pomyślałem o zaniechaniu wysiłków - ba, kolejne wyzwania działały na mnie pobudzająco. Moje odczucia kiedy to się działo były naprawdę silne i to wszystko nadawało takiego heroicznego charakteru. W końcu nie codziennie można powiedzieć, że robiło się coś po raz pierwszy w życiu. Czułem, że mogę wszystko. Do tego doszły jeszcze oczywiście inne dobre rzeczy, które ostatnio się wydarzyły w moim życiu. Tak więc Panowie i Panie - ruszcie dupę w troki i poczujcie się tak zajebiście jak to i ja się poczułem

Pozdro i powodzenia w tym co robicie, cokolwiek by to nie było