Jako, że z braku doświadczenia nie czuje się jeszcze gotowy tworzyć jakiś "złotych" spostrzeżeń postanowiłem dopisać kolejną scenę do mojego dramatu który już chyba przestaje być tragedią a bliżej mu do komedii

Akt III "Jak Feniks z popiołu"

SCENA 2

Ból to wspaniały budulec...
Młody lecz coraz bardziej zuchwały Kovu nie zwlekając i nie zalewając głowy teorią(która uważam, że jak domieszka w baku szkodzi gdy są złe proporcje [tutaj przyznam jestem zielony ale skoro są ustalone jakieś proporcje to na pewno szkodzi])
Nie zastanawiając się dłużej chwycił za koncerz (Ticalowe metafory wpływają również na moje blogi) i ruszył w bój.
Jednak koncerz - broń łamliwa, jest więc jak najbardziej uzasadnione, że głupotą byłoby próbować nim kogoś pchnąć(wyciągnąć numer), tak więc Kovu jedynie rozmawiał z obcymi dziewczynami, (teraz żałuję, że w jednym przypadku nie spróbowałem bo teraz widzę, że szansa była spora)
Wrócił ucieszony do domu, ponieważ przed podróżą miał takie excusy, że powątpiewał w powodzenie misji, ale ostatecznie się udało Brak oporów przed podejściem do jakiejkolwiek dziewczyny

SCENA 3

Ból to wspaniały budulec...
Jednak rezerwy zaczynają się kończyć...
Kovu po krótkiej przerwie spowodowanej wypadkami losowymi postanowił wrócić do gry.
Tym razem zrozumiał, że brak oporów przed podejściem do panny to jeszcze nie sukces. Zauważył bowiem, że zamiast tego boi się, zapytać o numer, żeby czasem nie przegrać.
Następnie przydarzyły się rzeczy dobre i złe*.
(Dobre jest to, że ni z gruszki ni z pietruszki otoczyły mnie przyjazne dusze które chcą abym im przewodził,
podniosło to bardzo moją samoocenę - ledwie szlachcic pojawia się na włościach, jeszcze dobrej szabli sobie nie sprawił a już posiada swoją chorągiew, wprawdzie banda to gołodupców, nawet wąsa pod nosem nie mają ale póki tej kompani przewodzę to ludzi równych bądź gorszych od siebie będę miał, nigdy lepszych.)
Tak więc Kovu chcąc nauczyć się przegrywać zaplanował szaleńczy rajd na wojska Szwedzkie, tylko ja i towarzysz którego przy okazji lojalność sprawdzę.

"A pancerni - kopia w kopię
Ku piaszczystym patrzą brzegom...
- No to cześć, daj pyska chłopie! -
Rzecze król do Hunyadego."

*wspominałem jeszcze o złych wydarzeniach, a także o motywacji w temacie, są to rzeczy ze sobą bardzo powiązane.

Po owej przerwie jakoś oswoiłem się ze stratą (byłej pamięci żałosny rapsod) i chociaż żal pozostaje to bólu już nie ma a to on mnie widocznie napędzał.
Może to tylko takie 2 dni ale od wczoraj moje życie zatoczyło koło trzeci raz bo znowu siedzę w domu przed kompem zamiast wąchać (i całować) świat i zamiast realizować te małe cele które sobie ustanawiam wole leżeć i patrzeć w sufit ale z pokoju nie wychodzić...

Miało nie być "złotych rad" ale jednak...
Słowny to ja nigdy nie byłem.

Od wczoraj oglądam różne filmiki motywacyjne licząc, że wyjdą za mnie z domu i wyrwą parę lasek.
Głupota! i strata czasu, owszem niektóre są dobre można obejrzeć raz ale później należy podnieść się z krzesła i ruszać w bój.
Możesz doprowadzić konia do wody, ale to czy się napije zależy już tylko od niego - od ciebie!

Tak oto niczym z Diesla na Gaz przerzucam się z bólu na silną wolę i zabawę którą będę czerpał z obcowania z pannami:)