Witam,

Stronę odkryłem tydzień temu, ale wszystko zaczęło się znacznie wcześniej, sądzę, że najlepiej będzie jak opiszę od początku, aby umożliwić Wam lepszy podgląd tego, w czym aktualnie jestem, bo dokładnie tego nazwać jest po prostu niemożliwością. Mam nadzieję, że jest to dobry dział bloga, wydaje się najbardziej adekwatny do opisu moich "szalonych przygód"...

No więc, to jak mam na imię nie jest specjalnie istotne, mam 17 lat, mieszkam w dużym mieście (>500k mieszkańców). Od zawsze byłem strasznie nieśmiały, bałem się rozmawiać z ludźmi, w szkole tylko jakoś się dogadywałem, ale to z raczej z kolegami, bo z dziewczynami rozmowa kończyła się na "cześć" i ewentualnie "czy było coś zadane". Wszystko wynika zapewne, z faktu, że od małego opiekowała się mną babcia, rodzice byli w pracy i wyrosło ze mnie takie chuj wie co. Co prawda, jest już trochę lepiej, nawet sam chodzę robić jakieś drobne zakupy, i nie uciekam jak ktoś pyta mnie o drogę... Wiem, że żałosne,ale tak było, teraz jestem trochę silniejszy, mam swoich idoli, pasje które w jakiś sposób pozwalają mi się podnosić po każdej jebanej porażce. Niestety, złożyło się tak, że moim hobby raczej ciężko jest rozmawiać, bo osobiście nie widzę możliwości aby podbić do laski i powiedzieć jej o chodzeniu po górach...

No ale przejdźmy do zasadniczej części mojego wpisu. Sam już nie wiem, gdzie tkwi cały problem, może chodzi o fizyczny aspekt? Mam 178 cm wzrostu, przy wadze 90 kg, jestem mimo wszystko całkiem sprawny(może nie jestem asem, ale...). Pamiętam,że już rok temu chciałem poderwać jakąś laskę, ale wyszło jak zwykle, w sumie to wiem czemu, brak motywacji itp, także uznajmy że ubiegły rok się nie liczy.

Przed wyjazdem w góry poszedłem sobie do rynku, myślę że zagadam do jakieś fajnej, po 2h bezsensownego kręcenia się, wróciłem totalnie wkurwiony na chatę. Tylko jak widziałem jakąś dziewczynę, to od razu znajdowałem wymówki, to że "widać że nie zechce ze mną gadać" albo "widać że nie Polka". Najlepsze będzie teraz, więc usiądźcie, bo draka będzie kosmiczna. Pojechałem na 2 tygodnie na wakacje, przez każdy dzień nakręcałem się że podejdę do laski, które rozdają ulotki i miło zagadam. Wróciłem do miasta, na następny dzień idę, widzę swój cel, podchodzę nie śpiesznie, chociaż już czuje lekki szum w uszach, jestem blisko, daje mi ulotkę, patrzę się na nią, już otwieram usta... biorę ulotkę i idę dalej, aż musiałem usiąść, prawie 0,5h dochodziłem do siebie...

Myślę, "kurwa, to za trudne od razu zagadać,pochodzę i się pouśmiecham, żadna nie odwzajemniła uśmiechu... Potem w galerii handlowej, widziałem piękną sprzedawczynię, też się napaliłem, a wszystko jak zwykle. Na chatę, wróciłem gorzej niż wkurwiony, znalazłem tę stronę poczytałem, poczułem dziki przypływ sił, że to faktycznie zależy ode mnie. Następnego dnia ruszyłem znowu w miasto, skończyło że zaczepiły mnie 23 laski z Greenpeace i jedna która zbierała kasę na jakiegoś chorego mężczyznę. Przynajmniej zakończyłem rozmowę słowami "życzę miłego dnia", to tyle z sukcesów tamtego polowania.

Odczekałem 2 dni, aby znowu zregenerować siły, ruszyłem dzisiaj na wyrywanie dziewczyn. Oczywiście w nocy przed każdym z tych wyjść, planowałem strategie, taktyki prowadzenia rozmów, gdzie każdą z nich zaproszę czy na kawę czy lody. Jak jakiś Napoleon Bonaparte, i tak było i tym razem. Chociaż osobiście uważam, że dzisiaj naprawdę zaszalałem, po blisko 3 godzinach bez celowego błąkania się po mieście, z szumiącą od adrenaliny głową podszedłem do laski z ulotkami, trochę kropiło i rzuciłem z uśmiechem" Musisz tu stać nawet w taki deszcz?". Odpowiedziała z lekkim uśmiechem, że musi a ja prawie zszedłem na zawał.

To tyle, z tej żenującej historii, może w jutro, albo dopiero w poniedziałek znowu atakuje, a pewnie wyjdzie jak zwykle... heh...

Pozdrawiam