Pod blogiem skaut'a rozpętała się dyskusja, o formie i w pewien sposób także celu działania strony, forum itd. Dało mi to pewien impuls do myślenia.

Zastanawiałem się, skąd bierze się rosnąca ilość "niepożądanych" wątków, i swoistego spamu tworzonego przez nowych zazwyczaj użytkowników (do których się zaliczam). Początkowo zwalałem winę na wiek młodych adeptów, jednak po jakimś czasie doszedłem do wniosku, że przyczyna takiego stanu rzeczy jest daleko posunięte lenistwo umysłowe, które skutecznie odrzuca ich od myślenia. Dlaczego? Bo dostają gotowy produkt - wzorce, przykłady, patterny - które mogą wykorzystać wiedząc że działają. Przyzwyczajeni do tego, że idą na łatwiznę, stają się kopiami, małymi robocikami, które działają w myśl z góry zaplanowanych schematów, a którym w sytuacjach na które nie zostały zaprogramowane wyskakuje w głowie ERROR... Efektem tego są właśnie posty typu: Zrobiła ..... do mnie, ile czasu mam poczekać, żeby zrobić ......?

To z kolei, zmusza do postanowienia kolejnego pytania: Czy ja sam, nie chce stać się takim robocikiem? Pytanie to powinien stawiać sobie, każdy nowy uczestnik forum, i nie zależnie od odpowiedzi przygotować się na konsekwencje.
Tych którzy odpowiedzą twierdząco przestrzegam, że nigdy nie zasłużą na miano prawdziwego PUA, jednak ich kompetencje i tak znacząco wzrosną. Reszta powinna natomiast wiedzieć, że będzie im trudniej, bo ich celem będzie stworzenie własnego stylu, własnej jakości, tworzenie tego co jeszcze nie zostało stworzone, odkrywanie nie odkrytego. Jednym słowem będą oni chcieli zostać artystami, takimi jakich opisuje "Gra".

Z mojego punktu widzenia, podrywanie traktuje jak przygodę, czuję się jak rzeźbiarz pracujący nad posągiem, którym jestem ja sam, albo jak odkrywca, który bazując na
wskazówkach i mapach chce dotrzeć do El Dorado. Bardziej niż pytać, wolę sam sobie odpowiadać, tym bardziej, że wiele już zostało zrobione... chociaż zawsze można zrobić to na swój sposób.

Podsumowując - PUA to artyści, którzy mają jeden cel, ale jak na artystów przystało, ciągle szukają najdoskonalszej dla siebie formy.