Na wstępie zaznaczę że nie przestudiowałem jeszcze wszystkich lekcji.

O swojej sytuacji powiem tyle że pierwszy raz całowałem się w listopadzie 2010 roku (miałem 25 lat!) i było to z koleżanką która miała "pomóc mi się przełamać". Główne problemy jakie sam w sobie dostrzegam to: brak pewności siebie (rzutujący także na inne sfery życia), który wynika ze złych doświadczeń, BMI 17.5, oraz jak by to psycholog określił zaburzeń w relacjach z ojcem. Niestety nie jestem w stanie tych problemów rozwiązać. Czasem kobiety kiedy nagle mnie zobaczą (wychodząc zza rogu budynku) reagują słowami "Ale mnie Pan przestraszył!".

Ale nie ma sensu mówić o tym na co nie mamy wpływu. Czy pewnym sposobem na podrywanie dziewczyn jest ich olewanie? Nie tak dawno umawiając się ze znajomą na spacer doszło do pewnego niezgrania, czego efektem było to że ona przyszła a ja nie. Zadzwoniła do mnie, był to dla mnie wspaniałe uczucie kiedy bardzo smutnym głosem rozmawiała o tym jak to się stało że nie przyszedłem. Kilkanaście minut po rozmowie wysłała mi smsa z przeproszeniem, że to ona nie doczytała mojej wcześniejszej wiadomości. Niestety doszło do dwóch następnych spotkań w trakcie których zrobiłem wszystko to czego robić nie należy i padło "Lubię Cię (...) Wierzę w przyjaźń damsko-męską i mam nadzieję, że będziemy się spotykać - jako przyjaciele.". Najlepiej prowadzę znajomości z dziewczynami na których mi nie zależy. Rozumiem w czym problem. W tym że myślę sobie że muszę sobie na dziewczynę zasłużyć, że lepiej będzie kiedy to dziewczyna o wszystkim zadecyduje bo ja zawsze robię coś źle skoro mi nie wychodzi. Zdaję sobie sprawę z tych wszystkich mechanizmów ale jak teorię zmienić w praktykę? W moim przypadku problem jest tym większy, że to wszystko trwa od wielu lat, w pewnym sensie wychowałem się na tym.