Ot jadę się spotkać na omawianie kolejnej wyprawy, już spóźniony nieco. Na przystanku ktoś siedzi, mijam rowerem i nie wytrzymałem. Ale fajna, jak rzadko. "Hej", ona zdejmuje słuchawki, stwierdziłem zgodnie z prawdą że się spieszę, ale podoba mi się i chciałbym ją poznać. W tym momencie dopiero sie excuse'y zaczęły w głowie tarmosić, co ona powie itd. Wszystkiego się spodziewałem, każdej reakcji na + lub - tylko nie tego. "Noo, alee, ja mam 13 lat". A mnie, przesądnego, zatkało. Jej autobus już stawał na przystanku, wsiadła, pojechałem dalej. A na tak młodą nie wyglądała...

Wielka mi akcja, hehe. Podejście, w dodatku spieprzone, ale dla mnie wyjątkowe. Dlaczego? Bo zrobiłem to z potrzeby. Nie żeby wypełnić program ćwiczeń, nie z konkretnym zamiarem tylko dlatego że nie widzialem innego wyjścia I plułbym sobie potem w brodę, że się nie przekonałem co z tego może wyjść.