Witam. Po wielu tygodniach walki, czując że to koniec postanowiłem coś napisać. Tak, tutaj na blogu, mój pierwszy wpis. Być może ktoś był w podobnej sytuacji. No więc zaczynamy.
Poznałem pewną kobietę w roku 2007, w wakacje. Miała 17 lat, ja 21. Siedziałem na murku z kamienia, gdy nagle do mnie podeszła z pewna grupka ludzi. Stala jakos z boku, widzialem ze ma jakis problem. Pogadalismy chwile, ale ktos nam przerwal i tak potem sie rozeszlismy. Nastepnego dnia napisala mi sms'a, czy nie zechcialbym dokonczyc wczorajszej rozmowy. Zgodzilem sie. I od tego sie zaczelo. 9 dni sie spotykalismy, rozmawialismy, gdy potem stalismy sie para. Miesiac po tym mialem wyjezdzac na studia, 100 km dalej. Bylo jej ciezko, ale dawalem jakos rade utrzymywac to wszystko. Bylo wspaniale, wiedzialem ze kiedys bedzie piekna osoba i tak jest tez dzis. Czekala na mnie kazdy tydzien, a ja wracalem na weekendy, bo to bylo kluczem do utrzymania naszego zwiazku wg mnie. Bylo wiele klotni, drobniejszych i ciezszych, ktore nie raz mialy konczyc sie rozstaniem. Obwiniam tym niestety ją, poniewaz nie byla szczera. Siebie tez nie zostawiam bez winy, bo pod koniec konczyla mi sie cierpliwosc. 2 lata oprocz bycia z M. ciagnalem studia, co tydzien wracajac i jeszcze problemy w domu. Ale jakos ciagnelismy, 2 lata w koncu nam stuknely. Caly czas siedzielismy w malej miescinie, ja dodatkowo mieszkalem na przedmiesciach i dojezdzalem do niej rowerem, motorem, czy samochodem. Bylo nudno, nie bylo gdzie wyjsc itd i obiecywalem jej ze jak zacznie studia to zaczniemy nowe zycie. Caly czas ja podtrzymywalem na duchu tymi slowami. Nadszedl czas rekrutacji na uczelnie, M. zlozyla papiery i sie dostala. Mielismy juz ustalone trasy jak bedziemy do siebie dojezdzac, wspolne lokum w przyszlosci bylo w planach. Bylo wszystko fajnie. Gdy 2 tygodnie przed pojsciem na studia w 2009 zadzwonila i powiedziala ze to koniec. Ostateczny i przemyslany koniec. Cóż, tydzien szoku, stresu i frajerzenia sie. Od razu go kotla wskoczył szczur. Jej byly z mlodych lat. Nie moglem przestac myslec, ale z czasem zbieralem sie do kupy. I tak gdy bylo juz mi dobrze, M. zaczela coraz czesciej dzwonic do mnie. Po ponad miesiacu rozlaki, w ktorym nastapilo jedno spotkanie zeszlismy sie. Ale teraz uwaga - na 4 dni. Tak, 4 dni. Pierwszego dnia było pieknie. Ale zaraz po tym zaczely sie problemy. Ze nie wie czy kocha, chociaz zalezy jej tak, jakby kochala, ze nie chce zeby ktokolwiek ja dotykal oprocz mnie, ze nikomu tak nie zaufa. W koncu powiedziala ze pasuje. Poddaje sie. Ja nie widzac juz nadziei zadzwonilem, upewnilem sie i powiedzialem ze to koniec, że odchodzę. Od tego momentu mija 3 dzien. Jest jeszcze ciezej niz bylo. Staram sie zajmowac czas, cwicze, robie muzyke. Ale czasami to wraca ze zdwojona sila. Mam teraz 23 lata, 3 rok studiow, siedze w pokoju ktory mialbyc "nasz". I teraz wiem, ze nawet najpiekniejsze historie koncza sie poprostu tak, jak sie zaczely, czyli nie bylo nas wtedy przed pierwszym spotkaniem, nie ma nas teraz.

Jakies wnioski? 19 letnia M. chce sie poprostu wyszalec. Nie chce zycia ze mna, bo czuje sie "jak w domu" i "wszystko do niej wraca". Ufa mi jak nikomu innemu na swiecie, ale nie chce ze mna byc. Popelnilem ten sam blad co wielu facetow - pokochalem ja. Nie warto, nie warto tego pokazywac za nadto, bo to sie zle konczy. Zawsze wierzylem ze milosc jest najwazniejsza w zwiazku, ale teraz wiem, ze to bujda. Nawet jak sie kocha, to czasami nie mozna ze soba byc.