Słuchajcie, sprawa wygląda tak, że jeszcze raz będę się musiał u niej jako klient pojawić. Prawdopodobnie będzie to najbliższy poniedziałek, wcześniej zadzwoni. Bo kredyt mam przyznany, podpisałem wszystkie papiery ale oni wysyłają je gdzieś do banku i dopiero wrócą do mnie podpisane przez bank Więc naszedł mnie pomysł na to, żeby zagadać do niej coś w tym stylu: "czy zdecydowała się na spotkanie?". Ona prawdopodobnie odpowie, że nie wie albo nie może, albo inne bla bla bla. Na to ja, że będę czekał na nią w środę o 18.00 przy fontannach (takie charakterystyczne miejsce w moim mieście, niedaleko jej miejsca pracy), jak się nie zjawi w ciągu 15 minut to sobie pójdę na spacer do parku. Cała gadka utrzymana oczywiście w klimacie luzu i uśmiechu, żeby sobie nie pomyślała, że jakieś ciśnienie mam na nią i stała się dla mnie Bóg-wie-kim.

Co wy na to?

Jeszcze parę słów o sobie. Wychowałem się w domu, w którym miałem konflikt z ojcem i go nienawidziłem. Idealizowałem za to matkę, która reprezentowała typ cierpiętnicy. Że sobie przez tego faceta życie zmarnowała (ale od niego nie odeszła), że koleżanka z jej pracy - rozwiedziona, twierdzi, że faceci to gorszy gatunek etc. etc. No i z różnymi mitami wszedłem w dorosłe życie. Nawet dzisiaj banalne w gruncie rzeczy stwierdzenie Admina Gracjana, że facet jest tyle samo wart co kobieta i ona też powinna się o niego starać, to dla mnie jak odkrycie Ameryki.

W liceum wierzyłem, że do dziewczyn trzeba być słodkim, uroczym, wygadanym chłopczykiem, żeby na nie zasłużyć. I miałem sporo przyjaciółek i koleżanek, którym nawet do głowy nie przyszło, by ze mną być. A potem dziwiłem się, gdy się okazywało, że ta nieosiągalna dziewczyna spotyka się z jakimś dresiarzem, który nawet wysłowić porządnie się nie umie.

Wiele razy nie mogłem się przemóc, by jakąś dziewczynę poznać. Podrywanie na ulicy było dla mnie w ogóle nieosiągalne. Jak się już przemogłem, a zależało mi na dziewczynie, to za bardzo się starałem. I dupa! Przez te kilkanaście lat od czasów liceum wiele się na temat zachowania kobiet nauczyłem, ale problem za dużego starania się pozostał mi do dziś.

W mity na temat seksu, fury i pieniędzy wierzyłem kiedyś nie tylko ja, ale i wielu moich kolegów. Że dziewczyny generalnie mniej pragną seksu, więc jeśli chce się z nimi iść do łóżka, trzeba je upić albo na różne sposoby oszukać. Że lecą na kasę i dobre fury, więc posiadacz Fiata 126p może w ogóle zapomnieć nawet, by do SHB startować. Że, podrywając już, trzeba mówić jak najwięcej komplementów. Czyli generalnie być pieskiem, może to któraś w końcu doceni i się odwdzięczy. W ten sposób, mając 20 lat, zmarnowałem naprawdę wiele okazji.

Potem oczywiście pewność siebie rosła. Orientowałem się w końcu, że z pewnymi moimi mitami jest coś nie tak. W moim życiu pojawiły się dwie dziewczyny - jedna po drugiej, z którymi jednak po jakimś czasie się rozstałem, bo jako dwudziestokilkulatek nie byłem gotowy na poważny związek. Po latach dojrzałem i teraz chciałbym takiego związku, nie chodzi mi o podrywanie dziewczyn dla niezobowiązującego seksu. Ale w 2009 roku się okazało, że dostałem po łapach od kobiety, w już się zakochiwałem. Po kilku miesiącach spotykania się ze mną wybrała kogoś innego. Druga, z którą zacząłem się spotykać, wykręciła mi jeszcze gorszy numer, w ogóle mnie zgnoiła. Doszedłem do wniosku, że byłem dla nich za dobry, może też zbyt mało zaskakujący. Zamknąłem się na jakiś czas w sobie, stałem się stuprocentowym singlem, pochłoniętym tylko pracą i własnymi sprawami. Ale brakowało mi kobiet bardzo. Później wystartowałem do bardzo pewnej siebie SHB, którą znałem zresztą wcześniej, ale ta po prostu mnie wyśmiała. I nagle, po tych trzech doświadczeniach, moje z trudem budowane poczucie wartości, spadło.

Serfując po tej stronie wiem już mniej więcej, jakie popełniam błędy. Muszę tylko wyeliminować je w praktyce.

A więc sprawa wygląda tak:

Instytucja, w której biorę kredyt, chciała dzisiaj coś jeszcze sprawdzić i ta laska do mnie dzwoniła. Załatwiłem co trzeba ale po głosie poznałem, że - jeśli idzie o jakieś ponadstandardowe spotkanie -  raczej nic z tego nie będzie.

Tyle że miałem dzisiaj naprawdę fajny, udany dzień pod kątem podrywu dziewczyn. Z jedną, którą co poznałem, najpierw nawiązałem bardzo dobrą relację, tak że uśmiechała się, patrzyła mi w oczy i trajkotała aż miło, a potem pomogłem jej coś ważnego załatwić, czego się nie spodziewała. Myślałem, że ze szczęścia rzuci się na mnie i mnie ucałuje ale się powstrzymała. Potem jeszcze za pół godziny wróciła do mnie, pod niby pretekstem, że chciała o coś się jeszcze dopytać. Mnie też przechodziły dreszcze, bo poczułem z nią nić porozumienia, ale trzymałem się dzielnie, by się z tym nie zdradzić. Kilka godzin później inna dziewczyna dała mi do zrozumienia, że ją interesuję.

Więc upojony wspomnieniami z dzisiejszego dnia postanowiłem nie odpuszczać lasce od kredytu. Już nawet nie po to, by faktycznie ją wyrwać (pierwsza dziewczyna z dzisiejszego dnia przyćmiła wszystko), tylko żeby się sprawdzić, przełamać pewne bariery. Popełniłem błąd, bo nie zaufałem swoim wcześniejszym odczuciom, że laska na żadne spotkanie nie ma ochoty.

Ozywiony chyba nie miał racji. "Zobaczymy" nie było shit testem, To znaczyło tyle samo, jakby się odpowiedziało kumplowi, który przyszedł nas namawiać na wypicie z nim piwa, a my nie mamy na to ochoty, tyle że nie chcemy go urazić. Więc spławiamy go tekstem, że zobaczymy, może innym razem. Była trochę zaskoczona propozycją i w pierwszej chwili nie wiedziała, co odpowiedzieć, a nie chciała być do klienta niemiła.

W szczegółach dzisiaj wyglądało to tak: wysyłam tej lasce od kredytu coś na e-maila, o co mnie prosiła do kredytu. Ona odpisuje mi, że doszło. Cały czas idą potwierdzenia odczytu wiadomości. No to ja kolejnego maila z pytaniem czy papiery przyjdą do mnie pocztą, czy też musiał będę się po nie zgłosić do niej. Ona odpisuje, że przyjdą pocztą. Upewniam się tym samym, że już nie będę musiał do niej przychodzić. No więc, wóz-przewóz, piszę do niej, że zapraszam na kawę w środę o 18.00. Będę czekał przy fontannach, a jak zdecyduje się pnie przyjść, to po prostu pójdę do parku. I odbioru tego maila już nie potwierdziła, choć wiem, że siedziała w biurze jeszcze godzinę.

Poczułem, że laska wzięła mnie za natręta. Może nie jest dobrze ładować się z podrywaniem zawsze i wszędzie?