Witam!

Na wstępie może powiem kilka słów, aby była jasność. Nigdy nie byłem wychowywany w świecie iluzji, rodzice zawsze mnie dobrze nakierowywali (prawie jak Gracjan;)), pieskiem nie przyszło mi nigdy być. Wiele rzeczy, o których tutaj można przeczytać, stosowałem mniej lub bardziej świadomie, więc leszczu tak do końca nie jestem. Jedyne, czego nie robiłem,  i nadal nie robię, to podryw w klubie. Owszem, tańce hulanki swawole, ale wole pub/bar/domówka/ulica

W październiku zeszłego roku zerwałem z K. Po prostu przyszedł moment, że miałem dość jej gierek i humorów, konsekwentnie odmawiała poprawy w tej kwestii i powiedziałem dość. Całość przebiegła dość szybko, bo nie mieszkaliśmy razem. Wiem, że pewnie ją zraniłem tak nagłym rozstaniem. Byliśmy razem 3,5 roku. Zmieniła się przy mnie dość znacznie - ubiór, styl życia, jedzenie, poglądy. O ile na początku się opierała, to po jakimś czasie robiłem z nią co chciałem i stawiałem (prawie) zawsze na swoje. Ogólnie - ja nosiłem spodnie w tym związku. Nie była super laską z wyglądu, ale podobała mi się i się jakoś dogadywaliśmy i było im z nią dobrze po prostu. Jedyne, czego nie mogłem do końca zaakceptować, to jej rodziców (oni mnie "adorowali" z kolei). Toteż nie byłem do końca przekonany, czy ma dobry wzór normalnej rodziny.

Po rozstaniu zaczęło się małe szaleństwo z mojej strony. Do tej pory poznałem kilkanaście różnych dziewczyn, z jednymi miałem kontakt krótko, z innymi poznawałem się dłużej. I jakoś nie żałowałem swojej decyzji o rozstaniu. Uważałem, że zrobiłem dobrze.

W międzyczasie "dogadałem" się z kumpelą, B. Z B. studiowałem razem na uczelni i jechałem swego czasu na Erasmusa, toteż miałem z nią kontakt cały czas przez kilka lat. Co prawda sporadyczny, ale jednak. Pewnego razu powiedziałem B., że zerwałem z K. Częściowo to przewidziałem, (K. nie lubiła B. - teraz wiem dlaczego) że B. do mnie wystartuje. I tak się stało - maślane oczka, zawsze na tak, wszystko super.

I tu pojawia się mój pierwszy problem, dylemat. Sytuację mam wygodną - śpię u niej (nie z nią) co weekend po imprezie, bo mieszkam poza miastem, a lubię sobie wypić kilka piw na imprezie. Nie mam gdzie nocować po prostu. No i niewiele brakuje już teraz, by ją pyknąć. Sęk w tym, że mamy całe mnóstwo wspólnych znajomych, ja do niej nic nie czuję, nawet nie specjalnie mi się podoba (w każdym razie nie na trzeźwo). Wiem, że ona by chciała, tyle to ja widzę od kilku miesięcy, no ale mam opory. Wolałbym się później w nic nie angażować itd. Do tego w obwodzie jest jeszcze kilka innych chętnych (dobry social działa nieźle jak widać), wszystkie się znają i mają na mnie ochotę.

Drugi problem to K. Mimo upływu czasu, mimo tego że w ogóle o niej nie myślałem, mimo że poznałem i nadal poznaję tyle fajnych i ładnych dziewczyn, zacząłem myśleć o K. Powrót po takim czasie wydaje mi się trochę głupi, bo byłby na jej warunkach, to raz.

A dwa - nie wiem, czy nadal chcę z nią być, czy po prostu tęsknię za byciem z kimś w związku. K. robiła dla mnie dosłownie wszystko. Pomagała jak mogła, chciała mi się podobać itd., ale ja przez ten cały czas miałem na to - delikatnie mówiąc - wyjebane. Wszystko zakłócała sprawa jej stosunków rodzinnych (wszyscy się ze sobą kłócili non stop, nawet ze siostrą nie żyła w normalnej zgodzie), nie mogłem już powoli tego znieść. Poza tym, niedoszła teściowa też mi była podejrzana - nie chciałbym, aby taka była moja żona za 20 lat.

Za K. nie przepadali specjalnie moi rodzice. Ale to się nie liczy specjalnie - oni za żadną nie przepadali do tej pory, poza tym mam z nimi super kontakt i nigdy nie wpływali na moje decyzje w tej kwestii.

Spotykam się aktualnie z E., która też pozwala mi na baaardzo wiele jak na krótką znajomość. I tak od jednej do drugiej, co miesiąc coś.

Ale nadal mi chodzi po głowie K.

Co ja mam zrobić? Nie chodzi o poderwanie laski, ale o to, że ciąży mi przeszłość. Mąci mi w głowie. Nie patrze na jej zdjęcia, profile na NK i FB.

Ciężka rozkmina.