Dobra! Przyznaję się! Do tego wpisu skłonił mnie temat na forum autorstwa FC Barcelonyyy o zołzowatości kobiet.
Moim zdaniem są pozytywne aspekty takiego zachowania i kobieta przyjmująca  taką postawę wcale nie musi być odpychająca.
Opisze Wam jak wygląda - moim zdaniem - ta pozytywna "zołzowatość".
Jak wygląda kontakt z kobietą o której można powiedzieć, że ma "charakterek". Jest to mój punkt widzenia, oparty na własnych doświadczeniach. Udzielając się w temacie Barcelonyyy, kiedy pisałem, że ma to też swoje pozytywne aspekty, przypomniała mi się pewna sytuacja....

Było to dobrych kilka lat temu. Poznałem dwie koleżanki: Martę i Karolinę. Obie mnie kokietowały, ja z obiema flirtowałem. Co prawda bardziej z Martą, ale z obiema miałem świetny kontakt. Ani z jednej ani z drugiej znajomości nic mi potem nie wyszło. Nie tyle z moich błędów ile bardziej z braku inicjatywy ale to osobna kwestia...

Marta była pozytywnie zakręcona. Zabawna i ciepła osoba. W sumie to ona mnie poderwała Zwyczajnie do mnie podeszła, wyciągnęła rękę i przedstawiła się. Chociaż przyprowadził ją do mnie mój najlepszy kumpel, to słowem się nie odezwał, a ona potem dziękowała mu, że nas ze sobą poznał(heh, kobiety i ich iluzje...).
Flirt z Martą był nawet przyjemny. Często gdy się mijaliśmy, potrącała mnie lub szturchała. Kiedy spędzaliśmy razem czas panna objawiała typowe symptomy zauroczenia: wpatrzona we mnie jak w obrazek, maślane oczka, chociaż gadała przy mnie jak nakręcona, to widziałem, że dużą większą przyjemność sprawia jej słuchanie mojego głosu. To było fajne Zawsze to miło, kiedy ktoś okazuje Ci taki podziw, ale...

Karolina to była prawdziwa iskra! Również pozytywnie zakręcona, a do tego uszczypliwa i bezczelna! Flirt z nią przybierał bardziej gwałtowny charakter. Można by rzec, że właśnie u niej miałem pierwszy realny kontakt z ST i starałem się instynktownie je odbijać. A powiedzieć należy, że Karolina praktycznie w całości składała się ST i oprócz tego jeszcze z kilku rzeczy skutecznie wyprowadzających facetów z równowagi
Konwersacja na dowolny temat w każdej chwili mogła przybrać zgoła odmienne kształty. Kiedy widziała, że mojej argumentacji nie obali, zaczynała ""wbijać szpilki" w mój charakter, zupełnie odchodząc od tematu. Można śmiało powiedzieć że mnie negowała
Bez przerwy mnie krytykowała w humorystyczny sposób, w formie uszczypliwych uwag. W jednym momencie pokazywała mi IOI, a za chwilę wyłapywała jakiś szczegół z mojego zachowania, parodiowała go i obśmiewała.
Jakakolwiek próba ukrócenia tego zachowania spotykała się ze wzrostem jej zadowolenia właśnie z faktu sprowokowania mnie. O pokazywaniu jej złości w ogóle nie mogło być mowy! Jeśli tylko zauważyła u mnie jakąś negatywną emocję, natychmiast podwajała intensywność swoich ataków. I w widoczny sposób czerpała z tego prawdziwą, czystą i niczym nie skrępowaną przyjemność.
Z racji tego, że byłem od niej 4 lata starszy, notorycznie nazywała mnie staruchem, który "nie ma już siły by nos spod kołdry wyściubić" - to tylko niewielka namiastka jej możliwości
Jak się zachowywała porządnie zezłoszczona to chyba się domyslacie
Zdecydowaną postawą i odpłacaniem "pięknym za nadobne" udawało mi się naginać ją czasem do swojej woli, ale nawet jak przyjmowała mój punkt widzenia, nie mogłem się czuć bezpieczny. Bo niejako tuż "przed ostatnim gongiem dostawałem podbrudkowy" w postaci uszczypliwej uwagi

Umiała wyprowadzić z równowagi. Ale, cholera... podobało mi się to! I bardzo mnie pociągało. Podobały mi się jej ciągłe przytyki pod moim adresem, lubiłem oglądać w jej oczach radość, kiedy tak się przekomarzaliśmy. Lubiłem w niej tę wzbierającą złość, kiedy czwarta czy piąta uszczypliwość spotykała się z moją celną ripostą. Lubiłem w niej tę satysfakcję, kiedy nie znajdowałem dostatecznie celnej i szybkiej odpowiedzi na jej prześmiewcze uwagi.

To co opisałem to w moim odczuciu ten pozytywny aspekt "zołzowatości". I panowie! Nie bójmy się takich kobiet. Kontakt z takim "charakterkiem" nadaje konkretny ton znajomości. Można by rzec, pewien "pieprz". To tak jakbyś jadł dobrze przyprawioną potrawę, mającą ten zdecydowany i niepowtarzalny smak.
Nie bójcie się takich kobiet. Przyjmujcie "na klatę" ich uszczypliwe uwagi i odgryzajcie się. Będzie im się podobać. A od czasu do czasu dajcie im te chwile triumfu, kiedy dostaniecie "szpilkę" w swoje męskie ego i akurat nie macie nic równie mocnego na podorędziu.

Oczywiście owa "zołzowatość" ma sporo negatywnych aspektów. Jednak w myśl zasady, że jeśli życie ma pozytywne strony, nad negatywnymi nie ma sensu się pochylać, opisuję właśnie znajomość, która swego czasu dostarczyła mi sporo przyjemności.

Najlepiej smakuje, co jest najbardziej wyraziste.