Skromnie.

            Czemu? Różnorodność wielkości.

Nie sprowadza się w mojej głowie do całości.

Kiedy podczas rozmowy myślę co powiedzieć

Tracę swoją wyjątkowość i specyfik – siebie.

Męczą mnie myśli – co powinienem, z czego nie?

Czemu? Bo do ideałów, wzorców mistrzów nie potrafię odnieść
się.

Chcę zawsze znaleźć się w sytuacji, nabrać wyrafinowania,

Bo u kobiet nie będę miał brania.

                A tym
bardziej przyjemnośći z życia.

Dręczą mnie myśli, „jak mam być otwarty na świat?,

Jeżeli obcy napierdalają na mnie(negami iluzjami), a ja się
tak staram!

Wszystko na opak.

Najlepiej mieć wyjebane – powiem tak!

Być kowalem własnego losy, kształtować się.

Mieć świeże spojrzenie na świat(oczy dokoła głowy),

Nie zachwycać się tymi z TV, nie słuchać się pierdolonego otoczenia

Jednym słowem bunt, oni nie mają nic do powiedzenia..

Patrz jak ten zdobył szczyt! Ponad chmury!

Powiadam, cel to egzystencja jego natury.

Nie od razu zburzył słabości ( iluzji) mury.

Czytać i pasjonować się ludzmi, którzy walczyli, zbudowali,

To nie oznacza iść po ich ścieżkach – bo tego się nie da!

Każdy artysta ma swój styl

Masz go i TY!

Nie skomnie.