Witam wszystkich!

Pierwszy wpis, więc się przedstawię. 
Jestem w trzeciej klasie liceum, wyglądam w miarę ok, mam kilku dobrych kumpli.
Moja niska pewność siebie przejawia się w tym, że mówię niewyraźnie i szybko ( troje dzieci w rodzinie, ciężko coś powiedzieć)


Co do kontaktów damsko-męskich : laik. ( w skali od 2 do 10 oceniam się na dwa)
- raz się całowałem, niestety wystraszyłem się trwało to z 3 sekundy i dziewczyna oczywiście zaproponowała przyjaźń.
- następnie byłem takim lamusem - spotykałem się często z dziewczyną, bez pocałunków, czy nawet dotyku.
- i trzecia dziewczyna o której opowiem za chwilkę.

Trzecia - Danka, jest z mojej klasy...w liceum byłem raczej lamusem, teraz w trzeciej klasie może się trochę zmieniło.
Zacząłem ćwiczyć, moja pewności siebie trochę wzrosła.

Dankę zaprosiłem na bal taki jeden, zgodziła się, chyba z litości. Co do zabawy, było całkiem ok, cały czas tańczyliśmy, trzy razy ją pocałowałem w policzek - raz o tak pod koniec tańca ona totalne zdziwko i oboje to przemilczeliśmy, drugi raz jak wychodziliśmy-za zgodzenie się przyjść, ona uśmiech i dziękuje, trzeci raz pod jej domem - jeszcze raz za to, że przyszła, ona na to nic (ok 5 rano było).

Chciałem ją gdzieś zaprosić potem, no ale wymyślałem sobie jakieś powody, że to dużo nauki, nie mam czasu, jestem zmęczony i tak minęło ze dwa tygodnie od balu.

Dzisiaj, chciałem ją zaprosić w szkole na jakieś wyjście po szkole, niestety brak odwagi...

No więc mówię sobie - dzwonie - zgodzi się jest ok, nie to olewam ją i tyle...

Rozmowa:
B: Cześć, co porabiasz?
D: A no nic
B: Wiesz, że ja też ...powiedz mi idziesz jutro do szkoły?
D: nooo tak, a co?
B: To chodźmy gdzieś wyjdźmy po szkole na miasto.
D: ekhm co ? (zaskoczona pozytywnie)
B: no chodzi gdzie s na miasto po szkole pójdziemy.
D: Ale po co?
B: Będziemy ryby łowić.
B: Zastanów się, po co chłopak zaprasza dziewczynę na spotkanie ?
(tutaj mówiłem, ze można to spotkanie nazwać rozmową, ale tak jakby sugerowałem ze chodzi mi o coś więcej, być może za bardzo)
...
D: Barney, ty jesteś taki miły i grzeczny i w ogóle, ale Ja się mogę z tobą spotkać tylko po koleżeńsku... 
B: Umiem to chyba zinterpretować...
D: Ja nie chcę, żebyś był smutny.
B: Teraz to tylko mogę powiedzieć ze dużo tracisz.
B: Do zobaczenia w szkole,papa
- Papa.

Ta rozmowa uświadomiła mi bardzo wiele rzeczy - po pierwsze chyba byłem zbyt nachalny, zbyt needy, po drugie teoretycznie powinienem być smutny, przygnębiony, dlatego, że dziewczyna dała mi kosza...a tu w sumie nic się nie zmieniło, przecież ona w tym momencie zaoszczędziła kupę mojego czasu - i to ona traci możliwość przebywania ze mną sam na sam.

Myślę, że jestem na dobrej drodze do wyrzucenia ze mnie iluzji o odrzuceniu.


Niestety, nadal nie mogę jakoś się zmusić, zmotywować, żeby podrywać dziewczyny na ulicy.

Jadę autobusem, to nawet ładnej panny nie ma - jedna macha do mnie wąsikami (powiedzcie mi dlaczego jest tak dużo dziewczyn, przyjemnych z twarzy ale z wąsem)
Być może wymyślam sobie wymówki po prostu.

Wpis niewiele być może wnosi, ale chciałem to z siebie wyrzucić.

Jeśli możecie, to dajcie jakieś rady odnośnie motywacji, jak się zachowywać w stosunku do Danki /krytykujcie konstruktywnie.