Blog jako forma napietnowania glupoty, wyrzucenia z siebie. Moze ktos cos z tego wyciagnie.
Dziewcze poznalem sredniej urody. Ale bylo w niej cos, co sprawilo, ze natychmiast dobrze sie z nia czulem. To byl poczatek studiow, nowi ludzie, otoczenie. Rozmowa szla takim torem, ze 3 dni pozniej umowilismy sie na pierwsza randke. Wszystko szlo swietnie, rozmawa sie "kleiła". Po spotkaniu jej smsy i tak dalej i tak dalej. To sie ciagnelo, widzialem jej zainteresowanie, swojego takze nie ukrywalem. Bylo mi dobrze jak z zadna inna wczesniej (ojj juz widze jak chcecie napisac "o kazdej sie tak mowi". Ale tak bylo.)
W pewnym momencie foch. O nic. Ja nic nie zawinilem wiec po prostu dalem jej czas. Mija tydzien, nadal foch. Mija drugi, pisze, po fochu nic. Co sie dowiaduje? Chciala sie zabic.
Rozmawiamy. Co jeszcze sie dowiaduje? Stwierdzony CHAD. Stwierdzone zaburzenia socjopatyczno jakies tam. Okres focha to byl okres nawrotu stanu depresyjnego przez CHAD.
Napisalem wtedy do Snoofiego z pytaniami. Bylem bezradny, szukalem pomocy co robic, a moja cala wielka samczosc poszla sie je*ac.
Jakie bylo moje myslenie?: Chce jej pomoc. Byc przy niej. Uwazalem, ze dam rade.
Ta...
Snoffie czy to w blogach, czy to w pw radzil jasno: Nie warto.
Skonczysz zle, bedzie bolalo i ogolna chujnia.
Nie posluchalem.
Relacje rozwijalem, spotykalismy sie, chodzilem do niej.
Znow foch. Tez o nic. Po fochu co? Wyladowalismy calujac sie.
Jej dziwne zachowania. Raz mnie uwielbiala, raz potrafila nienawidzic. Jej zachowan czesto nie rozumialem. Slyszalem, ze nabijala sie ze mnie z przyjaciolkami, a gdy przychodzilem do niej po tygodniowym fochu padal tekst "jak mogles mi to zrobic" i placz.
Fochy zdarzaly sie cyklicznie. A po kazdym z nich - "poglebienie" relacji" (przynajmniej tak mi sie wydawalo) bo robila sie zainteresowana i "napalona" jak nigdy wczesniej.
Wiec myslalem, nadal ludzac sie, ze dam rade.
No i tak to trwalo. Caly czas dostajac po dupie, ludzac sie, ze bedzie spoko i dam rade.
Az do dzis. Gdy uslyszalem: "wiem juz o Tobie wszystko. Jestes bezbarwna postacia, jestes mi obojetny. Zadnych emocji nie wywolujesz we mnie. Seks byl tylko zeby zaspokoic popedy, a gdy bywales u mnie, wyobrazalam sobie, ze jestes kims innym bo zle dzialasz na moja psychike. Nigdy sie nie zakochalam w nikim". Coz. Inne teksty, ktore rownie mocno bolaly padaly wczesniej, ale ten.. ten byl niezwykly.
Co mnie boli? Dupa. Bo tyle razy dalem sie w nia kopnac, tracac honor i zasady, majac w glowie wizje ratujacego.
Nie jestem typem gruboskornego samca alfy. Moge nawet przyznac zem nadwrazliwy.
Wiem, ze przyczyn musze szukac w sobie. Co nie zmienia faktu, ze smutek jest. Smutek ogromny do samego siebie, do niej, do sytuacji. Smutek do tego, ze naprawde chcialem jej pomoc.
Wiec co moge przekazac tym blogiem?: Jedynie tyle, ze potwierdzam wszystko co Snoffie pisal. Wlasną bolacą dupą. Tu nie ma milosci. Nie ma "czegos wiecej". Sa tylko potrzeby.
Co teraz? Teraz zamierzam pracowac nad soba. Nie w kierunku "podrywania lasek", a w kierunku zrozumienia wlasnych potrzeb, emocji. Nie mysle teraz na chlodno, jednak pewnikiem jest, ze cala ta sytuacja zaistniala z powodu tego co mam w glowie. Cos mam popsute i musze dowiedziec sie co i gdzie.
To tyle. Jeszcze raz powtarzam: to nie blog, ktory ma userow czegos nauczyc. To moj osobisty kamien milowy i tyle. Dziekuje za przeczytanie.