Przychodzę dzisiaj do kościoła spóźniony, siadam, patrzę w bok a tutaj 3 metry ode mnie siedzi ładna panna. Zauważam, że popatrzyła na mnie. Myślę sobie: nie, tyler, nie możesz tak tego zostawić!

Wychodzę z kościoła. W głowie milion wymówek, one teraz odchodzą na bok. Idę za nią, powoli ją doganiam, już mam do niej podejść i zarzucić moim fenomenalnym otwieraczem, kiedy ona...wyciąga telefon i dzwoni.

Cholera, akcja spalona.

Podkulam ogon i wracam pod kościół, żeby wrzucić pieniążki do skarbonki Wielkiej Orkiestry. Odwracam się w stronę, w którą odeszła. Fuck, jest już daleko...ale ciągle ją widzę! Nie, nie odpuszczę ci kochanie!

Brodzę przez zwały śniegu szybkim krokiem za moim targetem, ona ciągle siedzi na telefonie. Darmowe weekendy czy jak? 5 minut później dzieli nas już tylko ulica. Przechodzę na drugą stronę i zaczynam: hej, siedzieliśmy obok siebie i pomyślałem sobie, że będę na siebie zły jeśli cię nie poznam. Ona uśmiecha się i zarzuca tekstem, że to nietypowa sytuacja. Rozmawiamy, raport in progress. Przychodzi pora rozstać się, ale wcześniej... KONTAKT! Mówi mi, że nie daje nieznajomym. Odbijam ST dosyć standardowym popartym przekonywającym tonem głosu i 2 minuty później odchodzę uśmiechnięty po fajnej rozmowie z ładną kobietą i z jedną pozycją więcej w książce telefonicznej

Nasuwa mi się prosty ale uniwersalny wniosek - dobrze jest spróbować dłużej powalczyć a nie finiszować zbyt wcześnie

Pozdrawiam, tyler