To tylko Polska. To tylko my.

Witajcie po któtkiej przerwie

Niektórzy z Was może poamietają mnie z przed kilku lat, kiedy wkraczałem w świat niezależności i drobnej dorosłości, pytałem wtedy o wiele rzeczy, czesto powtarzających sie, tak jak teraz Wy pytacie. To bedzie niezmienne.

Moja sytuacja w życiu uległa diametralnej zmianie, co w dużej mierze zawdzięczam kilku osobą z tego portalu. Myśle, ze po przeczytaniu archiwum z 2010 roku zrozumiecie o kogo chodzi.

Mam Wam wiele do opowiedzenia, ale dziś tematem będzie to, co boli mnie najbardziej – narzekanie.

Podczas kształcenia nie raz słyszałem, że mi to sie udało. Bo mam dobrą pracę, narzczoną, mieszkanie, samochód, jestem niezależny i od pewnego czasu nie martwie się finansami i przyszłością.

No pewnie, udało mi się. Wybrałem kierunek ten co znajomi, ale to akurat mi sie udało. Często to slysze od innych.

Mówicie tak znajomym? Że im się udało?

Takie słowa padają najcześciej od ludzi „sukcesu“, którzy mieszkają z rodzicami, a wolny czas spędzają na oglądaniu niskobudżetowych seriali i marnotrawieniu czasu na totalnych głupotach.

Zdradzem Wam sekret mojego „udało się“. Ostatnio zalogowałem się i zerknąlem na artykuł w którym padły słowa typu „pracocholizm jest wskazany w początkowej fazie prowadzenia przedsiębiorstwa“

Nie, nie chodzi mi o to, aby poświęcić cały wolny czas na prace. Chodzi mi o to, że słowa z Polskiego filmu „zastanów się co lubisz robić i po prostu zacznij to robić“ były i są nadal wyznacznikiem sukcesu.

Każdy postrzega sukces bardzo indywidualnie, ale patrząc na to globalnie, każdy z nas ma rację.

Na pytanie „Hej, skąd Ty masz tyle siły, aby wstać co rano i iść z uśmiechem do pracy, mimo, że w tym dniu czeka na Ciebie masa wyzwań?“ odpowiedz jest w moim przypadku bardzo prosta – ja kocham to co robie. Swoją pracę przystosowałem do tego co uwielbiam robić, co jest po części moim hobby. Dzięki temu jestem najlepszy w tym co teraz robie. Może ty bedziesz w czym innym, nie ważne. Najważniejsze, żebys czuł to co robisz.

Może nie każdy to teraz zrozumie, ale otoczenie ma ogromny wpływ na rozwój. Teraz wracając do znajomych z dawnych lat nie mam o czym z nimi rozmawiać. Inny świat. Oni żyją w przeświadczeniu, że im się należy, że mając wykształcenie są kims ważnym. Gówno prawda.

Życie i praca to weryfikują, predzej czy poźniej.

Nie narzekajmy, że mamy złą pracę, że nasze życie nie układa się jak znajomemu, czy komukolwiek innemu. Róbmy to co kochamy, reszta sama przyjdzie.

Dawno mnie tu nie było, a po przeczytaniu kilku artów widze, że moje rozumowanie bardzo sprawdza się nawet na tej stronie.

Zerknijcie na Hoona, mimo tego, że od roku nie ma nawet 300subskrybcji na youtube (swoja droga to nie wiem czemu, ale sie domyslam), to i tak wciska wszedzie swój taniec. On to kocha, to jego droga, idzie nią już od kilku lat, z sukcesami mniejszymi i większymi, ale nie czytałem na jego blogu ani jednego wpisu o użalaniu się, ze mu nie wychodzi.

Czytając archiwalne wpisy możecie wyłapać wiele takich osobowości, dawnych moderatorów, ktorzy zawsze motywowali, nigdy nie użalali się nad swoja dupą. To nie ma sensu. Do roboty.