Nie, nie chodzi o takie fetysze o jakich w tej chwili pomyślałeś.
Chodzi o fetysze rozumiane jako magiczne totemy, zachowania lub rytuały, które mają dać nam specjalną moc i siłę. Wydaje się, że to domena społeczeństw pierwotnych i starożytnych, ale wcale nie! Większość z nas po przyjściu na stronę lub dojściu do pewnego poziomu w życiu ulega pewnemu schematowi jakim jest budowanie fałszywej pewności siebie na zewnętrznych źródłach. O co chodzi?

Można mieć pewność z zewnątrz i pewność z wewnątrz. O pewności wypływającej ze środka, tej czystej i najlepszej pisze np. Anthony de Mello w przebudzeniu. Taka pewność jest cholernie trudna do zbudowania, ja staram się ją budować, ale daleko mi jeszcze do tego by ogłaszać sukces bo mam duże braki.

Pewność zewnętrzna oparta jest na iluzjach. Są to iluzje trochę lepsze od tych z jakimi przychodzimy na stronę, dlatego budują takie fałszywe tymczasowe poczucie poprawy. W gruncie rzeczy jednak jest to fundament słaby, który wcześniej czy później pierdolnie i zatrzęsie naszą wewnętrzną świątynią. Do takich fałszywych bożków pewności siebie należy:
-wiara w teksty, zagrywki, schematy - jeśli nie jest to dla Ciebie coś naturalnego to raz, że w końcu trafisz do nieszablonowej sytuacji i się posypiesz, poza tym nie opiera się to na wierze w siebie, a coś co masz dostać od kogoś innego. Instynktownie czujemy, że coś jest nie tak, że kłamiemy. Ale na początek lepsze to niż tkwienie w marazmie i użalanie się nad sobą. Na zasadzie, że lepiej podpierać się na lasce niż się czołgać, ale tak naprawdę powinieneś wyleczyć to jebane kolano i popierdalać na własnych mocnych nogach zdolnych do walki w pierdolonym maratonie.

Jaki jest problem? Często te fetysze są tak ładne, że zbyt mocno nas zwiodą i urzekną. Co gorsza możemy dać się im omamić przez błędne zrozumienie swoich problemów i lekką poprawę na zasadzie:
-chujowe dzieciństwo ->źle zbudowany wewnętrzny psychiczny świat/brak pewności siebie>brak akceptacji własnej osoby->nieumiejętność odreagowania stresu->masturbacja->obniżanie pewności siebie->brak akceptacji własnej osoby->nieumiejętność odreagowania stresu->masturbacja->obniżanie pewności siebie

Tutaj moim fetyszem będzie zwalczenie masturbacji. I wtedy(po sukcesie) schemat wygląda tak:
-chujowe dzieciństwo ->źle zbudowany wewnętrzny psychiczny świat/brak pewności siebie->brak akceptacji własnej osoby->rozczarowanie, że nie ma zmiany o 180 stopni i konsternacja, satysfakcja z pokonania skutku, który przede wszystkim pogłębia problem, a nie przyczyny.

Sądziłem, że jak przestanę walić to staną się jakieś cuda wianki i przestanę mieć problem z relacjami międzyludzkimi. Sądziłem, że jeżeli znajdę pracę to też będzie zajebiście. Dlatego, że przez moje najbliższe i trochę dalsze otoczenie oraz to co się mówi o humanistach odczuwałem lęk i widziałem obraz siebie za x lat na bezrobociu z przegranym życiem. Ostatnio udaje mi się spełnić obie te rzeczy(praca, abstynencja) o czym pisałem w moim ostatnim blogu. Co ciekawe był to jeden z najważniejszych dla mnie blogów kiedy byłem na fali wznoszącej i spodziewałem się wielu komentarzy, a potem czekało mnie rozczarowanie - nie dość, że komentarzy co kot napłakał to blog był kiepsko poczytny w porównaniu do reszty moich i tego co się pojawiało na głównej. Ot, taki prztyczek jak już człowiek zaczyna czuć flow

Ten moment jak człowiek już widzi, że zaczyna iść w dobrą stronę, zdarzy mu się kilka sukcesów pod rząd, ale pojawiają się kolejne demotywatory jest nieprzyjemny bo dość zaskakujący. Czy jednak tylko dlatego warto schodzić z dobrej ścieżki? Zmiana życia mnie przeraża, ale myśl, że miałbym umrzeć nie próbując wyjść ze swojej klatki jest jeszcze straszniejsza. Szkoda tylko, że równolegle z sukcesami w budowie lepszej osobowości przyszło to, że w domu rodzinnym problemy eksplodują z jeszcze większą siłą niż kiedykolwiek. Szkoda, bo człowiek wraca zmęczony z pracy, musi pisać licka, przygotowywać jeszcze inny projekt, a po rollercoasterze w domu się odechciewa. Ale to już moja historia

Pamiętajmy o tym, że ciuchy, praca i dobre nawyki same w sobie nie są podstawą. One są trochę jak zdobienia na kolumnach greckich świątyń. Lepiej żeby były bo pomagają jednak jako dodatki. Podstawa musi być głębiej, musi być niezależna od świata zewnętrznego i zasadzać się na charakterze. Co Ci po pewności opartej na pracy,kobiecie, wyglądzie skoro to wszystko może odebrać Ci zły los? A może się mylę, może błądzę? W końcu piszę to jako człowiek, który zmienił ostatnio kilka rzeczy na raz (ciuchy,praca, "niebicie w dzwony") i jest lekko rozczarowany brakiem pozytywnego trzęsienia ziemi.