Przyjęła się do pracy nowa dziewczyna. Skala zjawiska 10. W każdym razie minęlo kilka dni, kilka razy sie do mnie uśmiechała powiedziałem jej raz cześć. W mojej głowie zaczęly kotłować sie różne blokery typu np a co jeśli  ma już męża.W końcu mówię sobie czas coś zadziałać. Bo taka piekność może mi przejść koło nosa. Pozatym jeśliby już była wolna to nie na długo; takie kobiety są rozchwytywane w mgnieniu oka. Więc  myśle sobie a co mi tam. Fuck it.  Moja taktyka polegała na oswojeniu jej z moją osobą. Postanowiłem rozłożyć to na dwa etapy - podejścia. Pierwsze miało na celu nawiązanie krótkiego niezobowiązującego dialogu dowiedzenia się jak ma na imię, jak sobie daje radę w nowym miejscu pracy. Miała to być krótka rozmowa. Drugie podejście polegałoby, już zaproszeniu ją gdzieś. Typu idziemy z kolegami po pracy na piwko miałabyś ochotę też pójść? Jeśliby powiedziała, że nikogo nie zna wtedy w takim razię czy by nie chciała pójść tylko ze mną? A więc plan doskonały. Wykonanie okazało sie koszmarne. Podchodzę zaczynam wydobywać jakiś głos-pomruk . Brzmiał dojść bojaźliwie, cicho. (A miało być tak pięknie - stanowczo i pewnie). A więć podchodzę mówię cześć co słychać. Ona, że w porzadku. Ja chyba dopiero zaczełaś tu pracę widziałęm cię kilka razy. Ona, że tak No to się pytam czy ma kontrakt na stałe. Ona że tak. Wszystko byłoby pieknie rozegrane i następne zdanie byłoby -Jestem Soho23 przy okazji - gdyby nie to, że była tak zajęta pracą, że z ostatnim pytaniem to ona była już 10m dystansu odemnie a ja wręcz szedłem- gonilem za nią. W końcu znikła za rogiem. Nie zdążyłem nawet się przedstawić. Teraz się zastanawiam czy zostałem spłąwiony czy poprostu nieodpowiedni moment na podejście wybrałem.