*Achtung, blog zawiera śladowe ilości użalania się i smutów, zrównoważone automotywacją.
Może zawierać orzeszki laskowe i parę ckliwych mądrości. Czytasz na własne ryzyko*

Na dole jest ciut progres reportu napisane, jak cię nudzą tematy monitorowania prób własnego rozwoju, to przewiń, tam się pośmiejesz.

Tak jak każdy miewa swoje wzloty, tak i na każdego nieuchronnie czekają upadki.
Odrobinę jestem w tym momencie podłamany - nie będę ukrywał tego i prężył muskułów.

Widzicie, z nami jest tak, że co by nie było źle, mamy zachować kamienną twarz. Mrugnięcie okiem, lekkie zadrżenie powieki w momencie, gdy powija ci się noga, spadasz, może nawet giniesz rozpieprzając się o skały, jest odbierane jako słabość.
A my się po prawdzie wzajem nienawidzimy. Konkurencja jest silna, każdy chce rządzić stadem, nie każdy może. Większość próbuje. Część się poddaje. Kilku zostaje pożartych przez inne wilki. Jeden w końcu zwycięża.

My nie jesteśmy wilkami, nie ważne jak bardzo byśmy chcieli. Nasz brak prymitywności, czy jak kto woli większe rozwinięcie, ma swoje konsekwencje i cenę.

Szkoda, że nie wszyscy o tym pamiętają.
Jeśli tylko powinie ci się noga, jeśli nie daj Allahu ktokolwiek to zobaczy - że nie masz przyklejonego do ryła klejem permanentnym uśmiechu wyciętego z gazety, że masz chwile słabości - z miejsca to wykorzysta.
Lub tak przyjęło się sądzić.

W tej chwili nie wydaje mi się to zabawne, toteż tak tego nie nazwę - ale to jest co najmniej interesujące, że taki mechanizm występuje.
Co gdyby odrzucić mentalny puder, umysłową barierę, pokazać komuś co nas dręczy?
Zobaczymy w komentarzach, bo oto ja, świadomie i przewidując konsekwencje, opowiem co się ze mną dzieje.
W międzyczasie, jak ktoś jest bystry, to znajdzie w tekście między wierszami poukrywane zagwozdki, może mądrości.

Już zakładałem temat z cyklu "jestem męską pizdą".
Nie do końca to jest prawda, nie do końca fałsz.
Wciąż czuję się gorszy, znam przyczynę, lub tak mi się wydaje - koszmarny kompleks z powodu deformacji ciała rodem z horroru klasy D.
Wiesz, ciężko czuć się kimś wartościowym, kiedy spoglądając w lustro wprost brzydzisz się sobą, nienawidzisz samego faktu własnej egzystencji i nie pojmujesz, jak to w ogóle może tak być.
I tu wchodzi akceptacja siebie.
W tej chwili to brzmi jak koszmarny dowcip, ale sekundę.
W przyrodzie nic nie ginie.
Jeśli masz jedną wadę, to musisz mieć równoważącą ją zaletę, przynajmniej w teorii, przynajmniej na wiarę.
Szukam więc swoich zalet.
Znajduję trochę szamba i tonę mułu, a pod tym wszystkim czysty, zdystansowany i krytyczny umysł, a prócz tego niejaką tlącą się słabo iskierkę artystyczną.
Nic z nią niemal nie robię, wmawiam sobie że maluję i rysuję, że gram, że piszę, ale wciąż za mało, i muszę się narzucać z tym ludziom, by to zauważyli.

Coś w tym narzucaniu się jest - cholera, nie można mieć mojo narzucając się ludziom, muszą sami lgnąć.
Będą lgnąć wtedy, kiedy będą się czuć z tobą dobrze.
Przy traktowaniu ich instrumentalnie, przedmiotowo, to raczej nigdy nie nastąpi.

I w tej materii ciągle czegoś mi brakuje.

Ale co się stało, że stałem się spierdoliną?
Chyba kiedyś wziąłem zbyt do siebie docinki kolegów, byłem zbyt opiekuńczo wychowywany i tak dalej.

Teraz chcę rokendrola, ale trochę boję się po niego sięgnąć.
Mam za to plan.
Z najgorszej wady mam zamiar uczynić swoją największą siłę - 21 lat żyję jakoś pokrzywiony i zdeformowany, powinienem się przyzwyczaić. Jeśli uda mi się nabrać prawdziwej pewności siebie i poczucia własnej wartości z czymś takim, nie zatrzyma mnie nic.
Zacznę się rozwijać artystycznie, chwilowo mam plan, by zaczepić się na stażu w studiu tatuażu - może wyjdzie.

Ten statek tonie, brakuje mi sił, czuję się rozerwany na kawałki i sklejony na słowo honoru, ale jeśli zacznę łatać dziury teraz czymś więcej niż styropianem i dobrym słowem, to ta łajba ma szansę dopłynąć do portu w całości, może nawet przetrwać jeszcze parę morskich bitew.
Wiem tyle, że co mnie nie złamie w ostateczności, to mnie chwilowo osłabi, jedynie by wzmocnić, nie muszę tych słabości kryć, bo siła polega również na tym, by nie bać się, że ktoś je wykorzysta.

I choć codziennie dostaję łomot zawodu i rozczarowań, to podnoszę się i walczę dalej, bo nie mam innego wyjścia, a nie zwycięża się wojen wywieszając białe flagi.

Na koniec napiszę, co w kategoriach podrywu się dzieje u mnie, jeśli kogokolwiek to ciekawi.
1. Poznałem... nie, za dużo powiedziane, spotkałem fajną laskę na mieście. Ciut się spieszyłem, plus przypomniałem sobie, że przecież jestem gównem rozsmarowanym po betonie, więc po kilku chwilach rozmowy i zmacania gitary którą miała przy sobie po prostu poszedłem w pizdu.
Spotkałem kumpla, opowiedziałem mu o sytuacji. Później, jak spotkałem go ponownie, powiedział, że to siostra naszej koleżanki, i że spodobałem się jej. Nie uwierzyłem, spytałem koleżanki czy to faktycznie jej siostra.
Faktycznie.
Lekko zjebanie to wyszło, w skrócie - ja wiem że ona wie, że ja wiem że ona wie, czy coś w ten deseń, ale żadne z nas się jakoś nie może spotkać - ja, bo nie mam legitnych namiarów, ona, bo przecież nie zaprosi nigdzie typa, którego widziała raz na oczy przez 5 minut.

2. Z nudów, dla zabawy, czy lekkiej podjarki zainteresowaniem moją osobą podrywałem dziś 16kę w plenerze.
Eh, rozmowa byłaby fajna, była zainteresowana, spokojnie tematy seksu i tak dalej...
Ale przymuliłem. Mimo, że siedziała mi na kolanie, to nie dotykałem jej zbytnio, mimo że robiła nam fotki, to nie poszedłem za ciosem.
Godzinę później siedziała na kolanach innemu. Ogólnie odnoszę wrażenie, że wali się jak domki w Gruzji, albo na taką się kreuje, ale cycki ma fajne, brzydka nie jest, tylko jest młoda ździebko, a ja zjebałem na starcie.

Dziękuję za uwagę, dobranoc.

PS: krytykę bym wolał cokolwiek konkretną i na spokojnie.