Ostatnio marudziłem, że czegoś mi brakuje. Wstępnie określiłem to potrzebą nauki czegoś nowego. W ciągu tygodnia nadrobiłem zaległości jeżeli chodzi o przepisy prawa bankowego, odbyłem kilka rozmów z międzynarodowymi partnerami do których byłem przygotowany więc poczułem się cool.

Przyznam się, że po drodze zachowałem się też jak baba i na wiosenną chandrę zakupiłem sobie wypasionego Garmina do biegania.

Mimo to poczucie braku towarzyszyło mi nadal. Piszę o dziwnej porze, właśnie teraz doszło do mnie co to takiego.

Zawsze kiedy układałem puzzle (wolę słowo układanka..) najpierw odwracałem wszystkie elementy na właściwą, zakolorowaną stronę, następnie zabierałem się za ramkę. To był dosyć łatwy etap zakładając, ze układanka miała standardowy kształt prostokąta. Wystarczyło znaleźć wszystkie elementy zakończone z jednej strony krawędzią, ustawić w odpowiednich miejscach cztery rogi i do nich dobudowywać resztę.

Problem zaczynał się zawsze wtedy, gdy trzeba było ułożyć odbicie nieba na tafli jeziora. Ja wybierałem najtrudniejsze motywy i zestawy po min. 500 elementów. Skończyłem tylko tę jedną – zamglone niebo odbijające się na tafli jeziora chyba z 1500 części.
Pozostałych nie kończyłem. Brakowało mi konsekwencji i wytrwałości, odwracałem elementy, robiłem ramkę i olewałem sprawę po jakimś czasie stwierdzając w duchu „że jakbym chciał, to bym ułożył”.

I to jest odpowiedź... zdanie do wyjebania od zaraz "jakby mi się chciało to bym zrobił.." ew. "zrobię później za jednym razem tyle co bym zrobił przez 2 dni"

Co ciekawe, stwierdzenie że jestem KUREWSKO NIEKONSEKWENTY jest ostatnim elementem kolejnej ramki. Ramki mojego samorozwoju. Ten mały element sprawił, że siedzę sobie w cholerę dumny o 2 w nocy przed kompem zamiast spać.. Nagle odkryłem, że wiem co lubię robić, wiem co umiem robić, wiem co i jak chcę robić.

Mam wszystkie elementy, ale nie układam cholernych puzzli. Z jakichś przyczyn nie chce mi się. Wędzę się w oparach przekonania, że skoro coś jest na wyciągnięcie ręki to „ja w zasadzie to mam”. Nie dochodzę do celu, wiedząc, że prawdopodobnie „mogę dojść kiedy tylko zechcę”. Czy to nie jest najgłupsza i najbardziej ordynarna postawa na świecie ?? Zamiast coś dokończyć i cieszyć się z efektu, stwierdzić, że to łatwe i nie dokończyć, a do tego zmarnować czas ??

Młodzi, którzy to czytają pewnie złapią się za głowę >30 i dochodzi do wniosków godnych gimbazy. Cholera.. tak trochę jest, wskazówki zegara zatrzymały się jakiś czas temu. Ja się już nie starzeję. To świat za moimi plecami jest coraz młodszy. Jestem dzieciakiem rozpieszczonym przez mgłę z obrazka, który kiedyś ułożyłem jako świadectwo domniemanej wytrwałości i cierpliwości.

Teraz jestem przekonany, że „ramka życia”, którą trzeba wypełniać elementami żeby mieć obraz siebie musi się składać z zasad stanowiących podwaliny naszej pewności siebie, pozbawionej łatwowierności umiejętności oceny zdarzeń, posiadania wyzwań/dążeń i konsekwencji w realizowaniu tych dążeń, trzymania się zasad itd. o wszystkim po kolei tu pisałem.

Łatwo dostrzec, jak te elementy wzajemnie się przeplatają i uzupełniają. Moje poczucie braku „czegoś” od pewnego czasu wiązało się właśnie z tym, z poczuciem stania w miejscu co należy inaczej nazwać po prostu brakiem konsekwencji w realizowaniu wyznaczonych przez siebie wyzwań i celów tzn. siedziałem na dupie stwierdzając „fajnie bo mam cele” (pierwszy z brzegu przykład w kwietniu przebiegłem mniej km niż w marcu i ani razu nie poszedłem na basen… siara..).

Trochę mi głupio, że dochodzę do tych wszystkich w sumie prostych wniosków mając ponad trzydziechę na karku.. ale może dzięki temu nie zostanę do końca życia gościem, na którego będą mówić septo „dobrze się zapowiadał” dyzio marzyciel.