Wszystkich informuję już na samym początku: nie, dzisiaj też się nie udało. Zdaję sobie sprawę, że inni piszą na blogach jeden, dwa wpisy o kolejnych postępach, trzeci to już raport z uzyskania telefonu, czwarty z randki, piąty z pocałunku, a szósty - z dzikiego seksu. Można by odnieść wrażenie, że rady zawarte na tej stronie potrafią od razu całkowicie zmienić każdą cipę w PUA z prawdziwego zdarzenia. No cóż, mój blog służy więc poinformowaniu każdej takiej cipy (bez obrazy oczywiście), że to naprawdę nie jest takie proste. Może potem, kiedy się już pierwszy raz uda, jest już łatwiej. Ale to jak z jazdą na rowerze. Świadomość, że to naprawdę banalna sprawa, nie zmienia faktu, że nauka kosztowała cię od groma siniaków.

Kończę pracę, ale mam jeszcze trochę czasu. Za kilkadziesiąt minut przyjedzie po mnie rodzinka, jedziemy na obiad. Postanawiam więc wykorzystać ten czas na małe polowanie. Trzeba Wam wiedzieć, że w trakcie rozdawania ulotek, podczas którego co i rusz mijają cię uśmiechnięte, obejmujące się pary, frustracja i chcica narastają do ponadprzeciętnego poziomu.

Wcześniej widziałem całkiem niezłą blondynę, chodzącą po sklepach wraz z kimś, kto przypominał jej matkę. Odnajduję je i czekam, aż laska oddali się od rodzicielki i decyduję się podbić do niej "na gogusia".

Ja: Hej, koleżanko. Chcesz poznać fajnego faceta?
Ona (wyraźnie zniesmaczona): Nie, dziękuję.

Kiedy pytałem "Dlaczego?", ona już była przy matce. No nic, oddaliłem się, nie chcąc narażać się na krępujące spojrzenia. Idę do innego sklepu, tego dla bab, w którym siłą rzeczy roi się od lasek. Przyuważam taką jedną, która właśnie kieruje się do wyjścia. Trochę gorsza od tamtej, ale w sumie w mojej obecnej sytuacji nie mogę być nie wiadomo jak wybredny. Zagaduję ją, zmieniając taktykę.

Ja: Cześć.
Ona (po dłuższej chwili): Eee... cześć?
Ja: Co, zastanawiasz się, czy mnie skądś znasz?
Ona: No.
Ja: Nie, nie znasz. Ale możesz poznać.
Ona: Eee... wiesz, no chyba nie bardzo...
Ja: Czemu?
Ona: Bo trochę się spieszę i w ogóle...
Ja: Skoro tak, to może od razu dasz mi telefon, a ja za parę dni zadzwonię i się gdzieś umówimy?
Ona: Nie, wiesz, sorry...

Poszła, a ja jej nie goniłem. Żadna riposta nie przyszła mi do głowy na czas. Rzuciłem tylko na odchodnym (nie wiem czy usłyszała) "Twoja strata". Skierowałem się do kolejnego sklepu, gdzie już od jakiegoś czasu nosiłem się z zamiarem podbicia do jednej z ekspedientek. Taka niewysoka czarnulka, ale naprawdę spoko.

Ja: Wczoraj chyba kończyła pani wcześniej?
Ona: Ja? Nie, ja w weekendy tak samo.
Ja: Tak? A mi się wydawało, że widziałem, jak wychodzi pani o czwartej. [Często rozdaję ulotki akurat pod jej sklepem.]
Ona: O nie, ja mam różnie...
Ja: A na przykład dzisiaj?
Ona: Dzisiaj? Do dwudziestej.
Ja: Hmmm... nie chcę się narzucać, ale może chciałaby pani któregoś dnia po pracy skoczyć na kawkę?
Ona (szeroko się uśmiechając z zakłopotaniem): Tylko wie pan, ja mam męża.

Rzeczywiście - jak mogłem nie zauważyć obrączki? Pożegnałem się grzecznie, stwierdzając, że i tak warto było zapytać. Jej chyba też było miło. No nic, przeszedłem się na drugą stronę centrum. W pewnym momencie dostrzegłem niezłą dupę, odchodzącą od bankomatu. Śledziłem ją do jeszcze innego sklepu, gdzie stanąłem niedaleko. Po chwili zrzuciła jakąś bluzkę, dżentelmeńskim instynktem machinalnie ją podniosłem.

Ona: Dziękuję.
Ja: Cześć.
Ona: [Patrzy się dziwnie przez dłuższą chwilę.]
Ja: Co, nie kojarzysz mnie?
Ona: Eee... nie.
Ja: I słusznie. Ale potem możesz.
Ona: Chyba niespecjalnie.
Ja: A czemuż to?
Ona: Bo gdzieś tu chodzi mój mąż.
Ja: Och... okej.

Żeby nie było niedomówień - nie zauważyłem u niej obrączki. Zauważyłem za to obrazy, które przewinęły mi się przed oczami: złamany, zakrwawiony nos po ostrym wpierdolu, jaki zaserwował mi jej potencjalnie mocarny i wściekły mężulek. Więc się wycofałem na z góry upatrzone pozycje.

Kierując się do wyjścia, zobaczyłem, że na ławce siada kolejna laska, też bardzo spoko. Chyba powinienem podziękować siostrze, że zadzwoniła i wywołała mnie przed sklep właśnie wtedy i pewnie oszczędziła mi piątego tego dnia kosza.

No niby staram się robić wszystko tak, jak stanowi Pismo. I dalej mi nie wychodzi. A może po prostu takie to już moje parszywe szczęście, że trafiam na same zimne i/lub zajęte suki?

Jak to mówili starożytni Rzymianie: commentate, domini, commentate. Czyli w wolnym tłumaczeniu: komentujcie, panowie. No, panie też.

PS: Tylko proszę żadnych uwag w stylu "Wkurzasz mnie, glinx11!" albo "Zajebię cię, glinx11!".