Przeczytałem właśnie wpis, o ten: http://www.podrywaj.org/blog/zwy... , przeczytałem sobie również komentarze i tak sobie pomyślałem, a co mi tam, odniosę się

Tak słowem wstępu to jestem gówniarzem, przecież mam dopiero 18 lat i pewnie większość osób, które są starsze nie będą patrzeć na mnie "tym" okiem. Jednak lubię się uczyć, tak sam dla siebie a przyznam, że temat relacji, psychologi, panienek, dziewczyn oraz kobiet zainteresował mnie szczególnie, może dlatego, że jak to się mówi "Kobiet nie da się zrozumieć" a ja mam nadzieję, że kiedyś do tego w stu procentach dojdę. Marzenie czy też nie, jedno jest pewne. Wierzę w to i wierzę w siebie.

Przyjaźń damsko-męska? Ni chuja nie ma takiej opcji. I wie to każdy, a przynajmniej powinien to wiedzieć. Tylko niestety a może i na szczęście trzeba dojść do tego czym jest przyjaźń. Według mnie to nie tylko wspólne rozmowy o wszystkim i o niczym ale przebywanie ze sobą na prawdę mnóstwo czasu i darzenie się jakimiś uczuciami. No bo przecież przyjaciel zawsze pomoże, wtedy chyba jednak coś trzeba czuć, aby się tak do końca nie wypiąć? Czytałem kiedyś gdzieś artykuł o takiej ów przyjaźni faceta z kobietą, i nie była to przyjaźń taka z nazwy tylko prawdziwa przyjaźń. Zawsze jest tak, że jedna strona nagle dostaje jakiegoś olśnienia w głowie i kończy się na tym, że stwierdzamy, że to coś więcej, sam nawet znam takie przypadki i nie mówię tu o nastoletnich przypadkach bo mimo wszystko znam też znajomych mamy i też uczę się czegoś od nich. Postaram się opisać jak mniej więcej wygląda przebieg czegoś takiego.
Jest sobie taka para przyjaciół, pomagają sobie, dużo rozmawiają, spędzają ze sobą dużo czasu i wszystkie te inne dopisane do tego rzeczy. Nagle jedna strona wymaga czegoś więcej i w momencie gdy zaczyna się ujawniać druga strona odmawia i próbuję sprowadzić tą drugą stronę na ziemie. Gadki szmatki pod tytułem nic z tego nie będzie bo nie chce Cię stracić są już chyba standardem w tym temacie i na bank słyszeliście o takim przypadku w ploteczkach i innych rozmówkach między tymi osobami, które znasz. Czyż nie?
Do prawdziwego związku trzeba dojrzeć, tak samo trzeba dojrzeć do prawdziwej przyjaźni, wiedzieć czym ona jest i ją rozumieć. "Przypomiunam, ze nie jestesmy w USA, gdzie po 15 minutach znajomosci każdy jest "friend". I pogadamy za... 10-15 lat..." a te słowa są święte i prawdziwe, oraz poniekąd są tym samym co teraz piszę, tylko w krótszej wersji.

Nie od dziś wiadomo, że ta strona nie jest poświęcona tylko do tego aby być kurwa nie wiadomo jakim PUA, jest też po to aby jednak zrozumieć pewne rzeczy, bo gdyby tak nie było to na chuj tu tematy o związkach i powrotach do byłych itd itd? PUAsowi to chyba potrzebne do szczęścia nie jest. Ale do rzeczy bo nie o tym chce jeszcze.
Gracjan pisał o swoich zasadach w związku, nie pamiętam wpisu z nazwy ale wiem, że była mowa o szacunku, zaufaniu i szczerości w związku. Czy czasem nie jest tak, że osoba która odrzuca uczucia swojego przyjaciela tak naprawdę odrzuca coś naprawdę wartościowego? Bo przecież pewne jest to, że oboje się szanują, nie mają przed sobą nic do ukrycia jak to przyjaciele i skoro się przyjaźnią to się szanują i nie muszą do tego wszystkiego dochodzić i być pełni wątpliwości czy aby na pewno tak jest. Związek sam w sobie jest przyjaźnią z nutką pociągu fizycznego, i chyba trzeba być gejem aby w końcu nie poczuć pociągu do damy z którą mamy do czynienia dłuższy czas niż z każdą inną. Ktoś napisał, że życie między facetem a kobietą to ciągła gra i nie zamierzam tego podważać bo to prawda, ale moim zdaniem decydując się na związek z przyjacielem lub przyjaciółką mógł by być tym ostatnim. Ja się o tym nie dowiem, bo z wyboru mam tylko koleżanki, a to że nazwę kogoś przyjaciółką to tylko słowa, które są dla mnie

Wiadomo, że jak tylko jedna strona coś czuję to należy zachować się dojrzale i się rozejść jak ludzie, tylko czasem jest tak, że mamy klapki na oczach i nie wszystko jest widoczne na pierwszy rzut oka, więc w takich przypadkach jednak chyba warto się nad czymś zastanowić.