Wsiadłam do autobusu. Rozejrzałam się wokół. Widziałam was wszystkich. Szybko usiadłam na końcu. Przywitałam się ze znajomymi którzy wyraźnie nie mogli oderwać ode mnie wzroku. W końcu spędziłam dużo czasu w domu żeby moje włosy, policzki i usta błyszczały niczym słońce odbite w porannej rosie. Robię to codziennie. Chcę żebyście na mnie patrzyli. Podziwiali. Dostrzegam Ciebie - siedzisz ze znajomymi po przeciwnej stronie autobusu. Oni wyraźnie dobrze bawią się w Twoim towarzystwie. Uśmiechy nie schodzą wam z twarzy. Musisz mieć poczucie humoru, a do tego swobodnie czujesz się wśród tych ludzi. Patrzę w Twoim kierunku, Ty to zauważasz. Wtedy szybko odwracam wzrok. To gra. Chcę Cię w ten sposób zainteresować sobą. Dać Ci do zrozumienia że jestem tutaj. Chcę żebyś na mnie patrzył. Ale to na Ciebie nie działa. Po chwili Twoi znajomi wysiadają. Zostajesz z jednym kumplem. Teraz widzę Cię dokładnie. Ciekawe o czym myślisz. Wstajesz, idziesz w kierunku drzwi. Wychodzisz. Jak mogłeś się do mnie nie uśmiechnąć?! Bezczelnie z cwaniackim wyrazem twarzy wyszedłeś. Nawet na mnie nie popatrzyłeś! A teraz jak głupia odwracam swój wzrok za Tobą, odsłaniam swoje karty. Na pewno to widziałeś. Musiałeś! W końcu obróciłam się do tylnej szyby żeby jeszcze przez chwilę popatrzeć w Twoje tajemnicze oczy. Mam nadzieję że kiedyś Cię jeszcze ujrzę..

True story.
NC.