Miej jaja by robić i mówić to, na co masz ochotę!

No właśnie, ten tytuł brzmi bardzo dumnie, każdy z nas stara się go używać jako życiowe motto. Mamy jakiś dylemat, przypominamy sobie ten slogan, dodaje on nam motywacji i działamy dalej. Ja jednak mam problem z realizacją go w jednym aspekcie. Mam problem z pocałunkiem.

Kiedyś byłem dzieckiem niemal idealnym, jednak posiadającym też sporo kompleksów, i również słabą psychikę. Na przykład kiedy szedłem ulicą, i zauważyłem, że ktoś się śmieje patrząc się na mnie, z automatu uznawałem, że mnie wyśmiewają. Przez to moja samoocena była strasznie niska. Dzisiaj mam już 18 lat na karku i udało mi się to pokonać. Zaakceptowałem siebie i mam wyjebane, czy ktoś się ze mnie śmieje. Pozbyłem się swoich kompleksów i teraz jestem całkiem inny.

Z jednym jednak nie potrafię sobie poradzić.

Nigdy się nie całowałem z żadną duperą. Nie przez to, że jestem gejem, czy żadna mi się nie podobała. Wręcz przeciwnie, miałem już sporo okazji, ale ta blokada, ten strach zakorzenił się u mnie tak głęboko, że nie potrafię go niczym pokonać. Świeży przykład z dzisiejszej nocy (zainspirował mnie do napisania tego bloga): ogarniałem domówkę u siebie, wpadło parę osób. Około godziny 3 w nocy leże już sobie z jedną dupą u mnie na łóżku, ona wtulona we mnie, trzymamy się za rekę, głaskamy. Oczywiście czego zabrakło? DOMKNIĘCIA. Myślę z 5 minut jak to pokonać, i nie dałem rady. Po raz kolejny. A miałem ją na widelcu.

Nie mam zupełnie pojęcia, od czego to zależy, i dlaczego tak panicznie się tego boję. Jedni mają jakieś tam pająkofobie, brudofobie, a ja akurat boję się pocałunków. Muszę w końcu ogarnąć złoty środek na pokonanie tego, bo dojdzie do tego, że zamiast prawdziwej partnerki, będę miał same przyjaciółki. A nie na tym mi zależy.

Tyle na dzisiaj. 5.