Miałem dylemat. Czy dać to na kategorię "Pierwsze kroki" czy na "nasze historie". Bardziej logiczne wydało się to drugie, bo moje pierwsze wpisy mają już 3 lata.

Przez 2,5 roku stałem się needy. Zero zagadywania do lasek - bo przecież mam. Seks w związku był ok - nie szukałem na boku nigdy. Gdzieś popuściłem smycz podczas mieszkania razem. Straciłem kontrolę nad sytuacją. Skutkowało to w pewnych następstwach które powodują moje obecne zmiany w życiu.

Przez rok ostatni męczyłem się z kobietą w mieszkaniu. Decyzja była prosta. Jestem z nią półtora roku, może warto zamieszkać. Może wam się wydać dziwne dlaczego o tym piszę, ale decyzja o zamieszkaniu razem w wieku 20 lat to jest poważna decyzja. Do rzeczy - lepiej zmarnować rok teraz niż rok po ślubie i 2,5 roku związku zamiast 4,5 roku prawda?

No i tak było. Cieszyłem się jak małe dziecko gdy przeprowadziłem się aby z nią zamieszkać. Starych nie ma na głowie, nie ma problemu. Ma kto się przytulić w nocy, ma kto po marudzić. Wszystko jest kolorowo dopóki coś nie odjebie jej i nie zacznie ci robić takiego kurwa cyrku że koledzy w mieszkaniu mają dość mieszkania z wami.

Wszyscy przyjaciele się zmienili. Powinienem przewidzieć że wyprowadzenie się z gniazda rodziców to spowoduje też u niej.
Zmieniła się.

Kiedyś uśmiechnięta, dziś zgorzkniała, złośliwa. Nie wiem czy straciłem kontrolę. Może poświęcałem jej za mało czasu. Jedno jest pewne. Jeśli by miało to pójść w stronę jakiegoś poważnego związku (bardziej poważnego niż obecny) - była by to katastrofa. Totalny rozpierdol i armagedon.

Po rozstaniu mój były przyjaciel któremu ufałem i przydupas forever friendzone mojej dziewczyny którego zabraliśmy do mieszkania bo nie było kogo - powiedzieli jej że zdradzałem ją na każdej imprezie. No to nieźle, teraz pewnie wam obciągnie... albo nie... przecież to jest friendzone i nic nie dostaniecie.

A więc sesja, zerwanie, sesja, przeprowadzka. I gdzieś tu pojawia się kumpel który budzi nadzieje na lepsze jutro. Nie ufam każdemu, ale chyba nie mam wyboru prawda? Ludzie mnie nienawidzą zwykle ze wzajemnością, lub bez bo mam w dupie wszystkich. Nie będę pisał teraz o tym jaki jestem nietaktowny i jak to mam wyjebane co mówią. Ja mówię swoje.

A więc sesja się zakończyła, a zapoczątkował się maraton szczęścia.
Pursuit of happines, moja pogoń za szczęściem się zaczyna.
Wtorek - puby (dobra przygoda - jakieś laski o 10 lat starsze zagajały mnie i kumpli... oj szybko na kebaba poszliśmy)
Środa - kluby (3 mężczyzn na 1 kobiete na oko - bez szans)
Czwartek - nowe mieszkanie (słabo pili, ale ekipa super) + nieplanowane kluby (właśnie wróciłem, jestem jeszcze trochę najebany)

Fun jest. Lekcja jest. Jutro mogę napisać o wnioskach z klubów i akcjach w terenie.

Panowie, dziękuje za komentarze w poprzedniej części. Każdy komentarz to jest wsparcie dla mnie - bo uwierzcie mi lekko nie mam. Ale bardziej boli mnie że zostawiam przyjaciela niż to że zostawiłem laskę. Szkoda mi go - chłopak ma potencjał ale nie rozwinie skrzydeł.
Ja się nie mam zamiaru zabijać ani ciąć bo trzeba twardym być a nie miękkim, ale każda motywacja mi się przyda. Każdy wasz komentarz na temat tego że dobrze że wróciłem i dobrze że się staram pomaga mi zebrać się do kupy - bo jestem rozjebany jak rozbieżny ciąg.

... i nie, nie łączy mnie nic więcej niż męska przyjaźń z tym panem. Teraz mnie już nic nie łączy...