Życie nie zawsze układa się tak jakbyśmy tego chcieli. Sytuacja pozornie komfortowa może w ciągu jednaj chwili przerazić się w coś co nie wygląda już tak różowo. Masz plany, perspektywy a tu nagle wszystko znika. Tracisz to co zdołałeś sobie wypracować. Dlaczego? Włożyłeś w coś tyle pracy i nagle coś Ci to odbiera. Znasz to? Od niedawna i ja to znam.

Jeżeli ktoś czytał mój ostatni wpis (chyba styczeń) to wie, że pod koniec października byłem na szkoleniu grupowym u Stilla. Nie będę się tu o nim rozpisywał, gdyż wszystko opisałem właśnie w poprzednim wpisie. Chciałbym Wam opisać to co działo się dalej, ponieważ w tamtym wpisie opisany jest miesiąc po szkoleniu. Co było dalej? A no było ciekawie, nawet bardzo ciekawie.

W każdy weekend musiałem gdzieś wyskoczyć, nie było takiej opcji abym siedział w domu. Każdą sobotnią noc spędzałem w klubie. Raz w jednym raz w drugim, chodziło o to aby działać. A działania te przynosiły coraz to lepsze rezultaty. Nie stałem się oczywiście super uwodzicielem, ale posiadałem już podstawowe umiejętności pozwalające mi swobodnie poruszać się i działać w obecności kobiet (a to już sporo). Zacząłem wyznaczać sobie pewne cele, stawiałem wymagania. Zaczynałem eksperymentować z kobietami, a dokładniej z moimi zachowaniami w stosunku do niej. Przynosiło to ciekawe efekty, nie zawsze pozytywne. Do teraz pamiętam jak podczas picia drinka przy barze podeszła od tyłu do mnie pewna kobieta, złapała mnie za tyłek i uśmiechnęła się. Ja spojrzałem na jej dłoń na moim tyłku, uśmiechnąłem się i złapałem ją za tyłek. I wtedy! Dostałem takiego liścia, że aż kilka osób stojących obok odwróciło się. Nigdy w życiu żadna kobieta mnie tak nie uderzyła, miała sporą parę, a nie wyglądała. To są właśnie wspomnienia, z których teraz mogę się śmiać. Było też wiele pozytywnych reakcji. Na przykład pewnego razu w klubie postanowiłem spróbować jakiejś akcji wielofazowej, tak aby nie było to zwykłe podejście, a coś co trwa dłużej, podzielone na części. Podszedłem do kobiety (stała z koleżankami), szybko nawiązałem kontakt z grupą, ignorując na początku mój cel. Po chwili, jak gdyby nigdy nic podszedłem do targetu i szepnąłem jej na ucho, żeby ze mną poszła bo muszę jej coś powiedzieć. Odeszliśmy trochę dalej, tak aby ona jej koleżanki nie pożerałby nas wzrokiem, gdy byliśmy już na miejscu, ja zrobiłem z nią jeden obrót po czym wylądowaliśmy bardzo blisko siebie. Patrząc jej w oczy powiedziałem, że nieziemsko wygląda w tej rażąco żółtej bluzeczce i że wpadła mi w oko od samego początku. Chwila milczenia, zacząłem delikatnie składać usta po pocałunku po czym mówiąc "Do zobaczenia" odszedłem. Znalazła mnie po pól godziny, jak siedziałem w jednej z lóż z kolegą. Kolega po chwili odszedł, a my obmacywaliśmy się i całowaliśmy w tej loży. Pełen sukces!

Takich momentów było wiele, pozytywnych jak i negatywnych (choć z liścia już nie dostałem). Ale w najmniej oczekiwanym momencie stało się coś, co zmieniło moje życie. Choroba. Zdrowie to coś najcenniejszego w życiu, choć wiele osób tego nie docenia. Ja teraz już doceniam.

15 marcq wracałem z Zielonej Góry. Padał ostry deszcz, widoczność byla kiepska. Jechałem spokojnie ok 80 km/h ale kierowca czarnego opla już nie. W połowie drogi z ZG do Nowej Soli wcześniej wspomniany kierowca zbyt szybko zaczął wyprzedzać (jadać z naprzeciwka) i zahaczył mnie. Wylądowałem w rowie. Obudziłem się w szpitalu z połamanymi czterema żebrami i już załatanym lewym płucem. Nie wiedziałem co się stało, dlaczego tam jestem. Pamięć z okresu wypadku odzyskałem dopiero po jakichś dwóch tygodniach i nie było zbyt ciekawie. Wiele nocy nie przespałem, budziłem się spocony. Najgorsze było to, że nikt z moich znajomych mnie nie odwiedził, nawet mój skrzydłowy. To smutne, gdy osoby na co dzień przebywające z Tobą zapominają o Tobie w takim momencie. A wystarczyło, zajrzeć i powiedzieć "będzie spoko", zawsze to jakaś pomoc.

Kilka dni temu wyszedłem ze szpitala. Wszystko już z moim zdrowiem ok, po wypadku ani śladu. Od czasu do czasu wezmę jeszcze jakiś środek przeciwbólowy na żebra, ale generalnie wszystko wróciło do normy. A przynajmniej jeżeli chodzi o zdrowie, bo w sferze uwodzenia poczyniłem duże kroki w tył.

Skrzydłowego już nie mam, a działanie samemu słabo mi wychodzi, ale mimo to wyskoczyłem w sobotę do klubu. I muszę powiedzieć, że w porównaniu do tego co było... jest nieciekawie. Poziom mojej pewności siebie spadł o wiele stopni w dół. Nie mam już tego błysku podczas rozmowy z kobietą, a co za tym idzie nie widzę tego błysku z oczach kobiety. Wiele się zmieniło i powrót do formy sprzed wypadku będzie trudny.
Będzie ciężko jeżeli chodzi o działania, ale może jakoś to będzie.

Chciałbym przeprosić z tej strony osoby, które zgłosiły się do mnie w okolicach marca w sprawie wspólnego wingowania. Nie byłem w stanie odpisać, dopiero teraz dorwałem się do komputera.
Jeżeli ktoś z okolic Zielonej Góry chętny jest na wspólne wypady, to zapraszam na PW. Wybieram się w sobotę do HVN w ZG.

Pozdrawiam Wszystkich
I Powodzenia