Witaj,

jestem tu nowy, ale od dłuższego czasu czytam różne arty i je praktykuję. W ciągu 22 lat swojego życia, nauczyłem się wielu lekcji, a Tobie przedstawię jedną z nich na temat pewności siebie.

Przez 20 lat żyłem w świecie pełnym kompleksów, niedoskonałości, frustracji i niechęci do kobiet. O wszystko obwiniałem wszystkich, tylko nie siebie. Głównym kompleksem było to, że wówczas byłem prawiczkiem i miałem krzywe zęby. Miałem też inne, ale to były te dwa główne. Jak próbowałem im zaradzić? Siedząc w domu i masturbując się, oczywiście. Czyli innymi słowy: NIC NIE ROBIŁEM. Dokładnie nic. Czekałem na cud. 20 lat życia, a ja spędzałem je przed komputerem, mieszkając z rodzicami, narzekając na to, jakie życie jest chujowe i jedyny kontakt z kobietami utrzymyując przez GG.
Coś we mnie pękło. Coś mnie zmusiło do zmian. Wyjechałem z rodzinnej miejscowości do stolicy, gdzie szwagier załatwił mi robotę na zmywaku - pierwsza robota, nie wybrzydzałem, byleby kasa była. Zarabiałem sporo jak na 20 latka, bo 1500 zł, z czego 700 szło na mieszkanie, 200 na kartę miejską i telefon, a 600 miałem dla siebie. Potem jeszcze premie mi doszły, więc w efekcie brałem prawie 2000 zł. Jak na młodego dzieciaka ze wsi, to było spełnienie marzeń. Ale nie pasował mi mój status społeczny - wstydziłem się braku znajomych w wawie, roboty na miernym stanowisku i ogólnie siebie. Nastały moje 21 urodziny. Kupiłem sobie w prezencie laptopa i zacząłem czytać różne artykuły o pewności siebie i tym, jak psychika wpływa na życie. I to chyba był kulminacyjny moment, bo właśnie wtedy, stałem się... zakompleksionym arogantem. Tak, wyczytałem, że wmawiając sobie pozytywne rzeczy, będę pewniejszy siebie. No i wyszło kuriozum, bo byłem gburem, totalnym debilem, w dodatku nieudacznikiem. I zdziwienie, że kobiety mnie nie chcą. Zacząłem chodzić do klubów, ale tam przesiadywałem ze smutnym wzrokiem całą imprezę przy piwie.
Ale za to znajomych znalazłem. Znajomi mi uświadomili, że jestem absurdem, a ja dalej naiwnie wierzyłem poradnikom, że dobrze mi idzie i jestem świetny. I dostałem po mordzie. I coś się zmieniło, bo nabrałem pokory. To był początek 2012 roku, kiedy coś o PUA czytałem, ale w to nie wierzyłem. Postanowiłem to zmienić i zaczytałem się w lektury, zacząłem wychodzić do klubów, zbierać numery, zagadywać do lasek itd.. W efekcie miałem kilka randek i pierwszy w życiu związek (!) w wieku 21 lat. Ale związek mi nie dał seksu, bo dalej nie wiedziałem wielu ważnych rzeczy. I zerwałem. I znowu frustracja. I znowu lektura PUA. I znowu punkt przełomowy w życiu - poznałem laskę przez neta, która mnie olała, ale ostatecznie we wrześniu przyjechała do mnie, rozprawiczyła mnie i razem byliśmy 3 miesiące. I wtedy zrozumiałem, czym jest pewność siebie.
Czym? - zapytasz.

Stanem umysłu. Tego się nie da wyuczyć, nie da się zdobyć, to musisz po prostu MIEĆ. I to nie jest stan, kiedy uważasz się za najlepszego na świecie. To jest stan, kiedy jesteś sobą, nie grasz nikogo, nie wydziwiasz, nie wczuwasz się w nikogo innego, a i tak się czujesz sobą. Jest to pewność tego, że TY możesz zrobić TO, czego pragniesz. I dążysz do tego. Jest to stan, który pociąga kobiety i dzięki któremu ludzie chcą być w Twoim towarzystwie.

Pytanie jednak brzmi... czy ja jestem pewny siebie? Nie. Jeszcze trochę drogi przede mną, bo aktualnie mam problemy pewne, ale wierzę, że jak tylko się z tym uporam, to dojdę do tego - w końcu nic poważnego nie będę miał na głowie.

Trochę przydługawe, więc skróciłem.

Enjoy!