Na początku wypadałoby przywitać Was wszystkich, drodzy użytkownicy, z racji mej świeżakowatości na tej stronie Po przebrnięciu przez wszystkie rytuały przejścia, którymi raczy nas ten portal, w końcu mogę uzewnętrznić swoje rozterki w postaci bloga. Taaak, upragniona chwila

To nad czym chciałbym się porozwodzić będzie próbą odpowiedzi (a właściwie poszukiwania tej odpowiedzi) na proste pytanie: "jak żyć?". Operacjonalizując to pytanie: jak żyć z wiedzą, którą się posiada o stosunkach damsko - męskich oraz jak znaleźć w tym wszystkim szczęście? Moja wiedza, trochę różni się od wiedzy z portalu, choć jej skutki są podobne.

Panowie i Panie! Zacznijmy od początku.. Pierwszym krokiem w zdobyciu wiedzy o relacjach ludzkich, jest chęć wyjścia, a potem wyjście z osławionej już iluzji. Czymże jest ta iluzja? To są wszystkie normy, zwyczaje i schematy postępowania, których uczymy się przez całe życie. Innym słowem - socjalizacyjne brednie. Jednak, żeby wyjść z iluzji trzeba mieć pewną alternatywę, gdyż nikt nie jest w stanie egzystować w próżni. Co może być tą alternatywą? Otóż mogą nią być tzw. systemy eksperckie, które pomógł nam zdefiniować nie kto inny, ale sam Anthony Giddens (tak, to ten od trzeciej drogi). Czym są te systemy eksperckie? Jest nim na przykład ta strona. Daje ona nam wiedzę, jak można żyć inaczej.. Albo inaczej - bardziej skutecznie o! Co więc wynika z takiej wiedzy, którą przekazują nam systemy eksperckie? Ano wynika, że faktycznie stosując się do kilku ogólniejszych porad, które dopasowujemy do konkretnych sytuacji (w tym wypadku kobiet - i to skuteczność tego dopasowania nazywamy praktyką) może żyć dużo skuteczniej. Łatwiej się nawiązuje kontakty, łatwiej buduje związki. Właśnie - czy łatwiej się buduje związki?

Powoli więc zbliżamy się do sedna tego wpisu. Pozostało mi jeszcze wytłumaczenie Wam, moi drodzy czytelnicy, jak ja rozumiem szczęście z kobietą. Otóż moi drodzy - o ile dobrze rozumiem przesłanie strony, kobieta ma być tylko dodatkiem do życia, zgadza się? Tak. Moim zdaniem tak nie jest. Jak to się pytacie? Ano tak to, że mając już za sobą proces zbudowania siebie, wyrobioną pozycję, pasje, zawód i szczęście z samym sobą zaczyna brakować osoby, z którą można to szczęście dzielić. Można być mega silnym dla siebie, dobrze czuć się w swoim towarzystwie. Można. Jednak to nie uchroni nas przed nieuchronnym i naturalnym stanem, który nazywa się samotnością. Wracamy do pustego domu i co się okazuje? Że nasze szczęście jest niewiele warte jeżeli nie ma go z kim dzielić. Traktując kobiety jako dodatek do swojego życia, ten dziwny demon, zwany samotnością nie odejdzie. Tworzy się więc pustka. Można co prawda tą pustkę zapełniać doraźnie, spotykając się dużą liczbą kobiet, jednak to będzie jak jedzenie serka homogenizowanego na obiad. W konsekwencji pustka nie przeminie. Dlatego też związek oparty na traktowaniu kobiety jako dodatku jest tym samym. Będąc z jedną kobietą, która jest dodatkiem jemy ten serek.

Dlatego też moim zdaniem, dojrzały związek powinien opierać się na tym, że kobieta jest częścią Naszego życia. I to częścią integralną, taką dzięki której system zyskuje kolejny mechanizm, który go napędza. Tylko w ten sposób można tą pustkę zapełnić.

I teraz przechodzimy, moi drodzy wytrwali czytelnicy do sedna. Jesteśmy w związku z kobietą, która nam odpowiada i tak dalej. Fajnie co? Ano fajnie. Tylko zamiast się tym cieszyć zaczynamy podpasowywać go pod swoją wiedzę i schematy, które zafundował nam system ekspercki. Mamy taką wiedzę, że nie cieszymy się chwilą, tylko stosujemy te wszystkie metody by związek ten był trwały. Nawet gdy już jest trwały, to tak dla zasady i z bojaźni przed przyszłością, dalej brniemy w schematy i metody by bardziej go utrwalać. Czy jesteśmy wtedy szczęśliwi? Przedkładając emocje nad schematy postępowania? Wpadliśmy więc w kolejną iluzję. Iluzję budowania szczęścia. Polega ona na tym że stosując te wszystkie metody i schematy osiągniemy w końcu wymarzone szczęście. Jednak tak naprawdę będziemy tylko ciągle dążyć do jego zbudowania. Takie never ending story. Lub przerost formy nad treścią. Czy więc iluzja socjalizacyjna jest taka zła? Może nie daje nam władzy i kontroli. Żyjąc w niej popełniamy całą masę błędów interpersonalnych. Tylko właśnie jest taka zasadnicza różnica. Ona pozwala nam naprawdę żyć. Naprawdę poczuć szczęście, mimo że to szczęście obiektywnie nie istnieje, jeżeli spojrzeć z perspektywy wiedzy - tylko co z tego? Ważne, że istnieje subiektywnie. Ta iluzja nie daje nam narzędzi by kontrolować i ciągle zmuszać się do refleksji. I tutaj właśnie moi drodzy, jeszcze bardziej wytrwali czytelnicy, rodzi się pytanie: "Jak żyć panie premierze"? Jak być szczęśliwym z taką wiedzą?

Polski filozof, Leszek Kołakowski zauważył kiedyś, że w naszej kulturze ludzie coraz bardziej odwracają się od religii. Konsekwencją tego jest zjawisko, które nazwał on "odwetem sacrum". Polega ono na tym, że religia dawała pewny obraz rzeczywistość, który dzielił ją na pewną dychotomię: biało - czarności. Postępowało się tak, żeby było biało i człowiek był szczęśliwy. Żył w iluzji, ale nie przeszkadzało to odczuwać mu autentycznego szczęścia. Kiedy człowiek natomiast odwraca się od religii i jej systemu aksjomatyczno - normatywnego, pozostaje zagubioną myszką w polu, która mimo większej świadomości życia, nie bardzo wie gdzie ma iść, jak i w ogóle co ma ze sobą zrobić, żeby się w tym życiu odnaleźć.

W tym przypadku możemy mówić o odwecie iluzji socjalizacyjnej. A pytanie pozostaje to samo.

Krótka notka o autorze: autor jest bacznym obserwatorem życia społecznego, który odkąd pamięta próbuje rozgryźć i zrozumieć stosunki międzyludzkie. Ostatnio jednak stara się pogodzić swoją wiedzę z życiem i potrzebą szczęścia.