Spotykałem się z jedną 22 latką 10 miesięcy, taka przeciętniaczka z wyglądu ale rzuciła mnie kobieta, którą naprawdę kochałem i chciałem życie układać to trzeba było te smutki jakoś załagodzić. Na początku było cudownie miłe spotkania całuski. Pomyślałem wtedy jejku jaka fajna kobieta już tak bardzo nie przeszkadzało mi to że miała lekką nadwagę i kilka pryszczy na twarzy i nawet jej krzywy nos nie grał roli. Poczułem do niej coś wspaniałego dogadywaliśmy się na każdy temat poprostu ideał nie kobieta. Pewnego wieczoru doszedłem do wniosku że przedstawie ją swojej rodzinie w końcu tak wartościowej kobiety rzadko się zdarzają. Mama była przeszcześliwa jak ją zobaczyła powiedziała mi na spokojnie że świetna dziewczyna taka ułożona i z pięknymi wartościami. Nie raz próbowałem pogłebić naszą relację lecz za każdym razem ONA odrzucała mnie czułem się wtedy gorszy myślałem co jest ze mną nie tak że mnie nie chce w końcu tylko ona jest dla mnie najważniejsza rzadna inna tylko ona. Gdyby dała mi swoje ciało i zaufała zrobiłbym dla niej tak wiele zawsze starałem się dawać jej poczucie bezpieczeństwa. Gdy chodziliśmy na długie romantyczne spacery widziałem jak czasami zerka na innych facetów wtedy czułem się nie przyjemnie pewnie nie jestem w jej typie skoro jesteśmy ze sobą tak długo a ona nadal mi się nie oddała. W końcu doszedłem do wniosku że to nie ma sensu i zacząłem poznawać inne kobiety. Lecz nigdy nie posunąłem się z nimi za daleko bo wciąż miałem nadzieję że ONA jak się później okazało 22 letnia dziewica mieszkająca w Poznaniu odda się Mi i pokaże jak jestem dla niej ważny.

Koniec wkurwiłem się kończę ten chory związek ona ma mnie w dupie i gra na moich emocjach mówi że jestem dla niej ważny i tylko mówi mam tego dosyć idę do Kaśki może jej nie kocham ale przynajmniej da mi dupy i nie będę musiał męczyć ręki.