Witam,to mój pierwszy blog, chciałem podziękować wszystkim za rady. Wiem że to nie kącik złamanych serc, ale chciałem się się podzielić z wami moimi przemyśleniami, jak większość z was trafiłem tu przez kobietę która kopnęła w dupe, pół roku temu zerwała ze mną moja dziewczyna którą kochałem z całego serca, byliśmy 4 lata. Dużo
moich błędów takich jak: zazdrość, rutyna, kłótnie, przestałem się starać. Dojście do siebie zajęło mi
prawie 5 mies. Codziennie płacz, częste zapijanie, prośby o powrót, listy, obietnice ( tak wiem, frajer ze mnie, tak nie postepuje pua ) Wchodziłem na forum rozstań, o podrywaniu nie chciałem słyszeć.
Ponieważ ciągle żyłem nadzieją że wrócimy do siebie, ona dawała mi złudne nadzieje że tak może się stać że może wrócimy do siebie. I wiecie co?
Dowiedziałem się, że ( zerwała gdy była za granicą ) w czasie gdy mi serce krwawiło to ona zabawiała się ze swoim kolegą. O którego byłem zazdrosny od początku. Wniosek jest jeden, zmarnowałem kupe czasu na żale i smutek zamiast wziąć się za siebie,
ale lepiej później niż wcale. Nie wiem kim bym był jakbym dalej był w tym związku, przestałbym się rozwijać, każdemu czasem jest potrzebny kopniak od życia. Nie raz nawet wracają wspomnienia, zapadam w dół, nic mi się nie chce, pojawiają się nawet łzy,
ale to nie to samo co pare mies. temu, teraz jest o niebo lepiej, nie wiem co by było gdyby nie moi koledzy, nie wierzyłem że mogę dojść do tego stanu w którym jestem. Teraz wiem że chce się rozwijać, spełniać marzenia i poznawać nowe kobiety. Dużo się zmieniło odkąd studiuje ta stronę ( 2 mies. ) Dało mi pewności siebie, poczułem że jestem wartościowy, inaczej patrze na świat,zmieniłem się. Ale czasem odechciewa mi się wszystkiego gdyż jestem
niecierpliwy i chciałbym wszystko od razu, a wiem że jeszcze długa droga przede mną. Możecie mnie zbesztać, ale przy okazji dajcie jakieś słowo otuchy na na gorsze dni i żebym się nie poddawał.