Mam wreszcie od dawna wolny wieczór.
Może więc i ja się odniosę do słów które zainspirowały Snoofie'go do napisania bloga znajdującego się tu:
http://www.podrywaj.org/blog/swo...
Zastanawiam się czy szklanka jest do połowy pełna, czy też do połowy pusta. W ten właśnie sposób dobrnęliśmy do pojęcia szczęścia, a przecież definicji szczęścia jest tyle ile jest ludzi i myślę że ten temat winniśmy zostawić każdemu z osobna.
I tak samo o ile zazwyczaj się zgadzamy co do słowa praktycznie z Mr. Snoofie, tym razem się nie zgadzam.
Tak. Prawo jazdy do szczęścia nie jest potrzebne, nigdzie nikt nie napisał w ten sposób, jednak potrzebne, acz nie niezbędne jest po to żeby łatwiej się żyło mnie i mojej rodzinie.
Mr. Snoofie powiem Ci że ostatnimi czasy pokochalem na nowo rower. Jeżdżę nim nawet w takie dni jak dzisiaj, gdy zasadniczo upalnie nie jest. Jest ekologiczny, w mieście szybszy niż samochód, zdrowy, podtrzymuje mnie w doskonalej formie. Dzięki zmęczeniu na rowerze po np 100 km jestem szczęśliwy. Poważnie szczęśliwy, ponieważ wiem że kondycja jest w zyciu bardzo ważna.
Jednak są w życiu sytuacje kiedy normalnie z rowera korzystać nie mogę. Ponieważ charakter mojej pracy wymaga ode mnie szybkiego przemieszczania się w promieniu np kilkudziesięciu a czasem i więcej kilometrów, mój rower nie jest w stanie zapewnić mi szybkości która jest niezbędna do wykonywania niektórych czynności.
Posiadanie prawa jazdy nie rozpatruję w kategoriach szczęścia, posiadania gadżetów, samochodu, mieszkania i wielu innych też nie. Nie rośnie przez to moja wartość względem innych, ani nie jest to substytut szczęścia.
Ale o ile rozumiem że posiadanie samochodu, prawa jazdy i mieszkania nie czyni Ciebie szczęśliwym, nie rozumiem jednak ludzi którzy nie posiadając udogodnień o których rozmawiamy uważają że "tak jest lepiej". Gdyby świadomie zrezygnowali przedtem posiadając owe dobra, jak np ja- samochód kiedy mogę, na rzecz roweru, to rozumiem ponieważ to ja mam wybór.

Przypomina mi to rozmowę z kumplem który twierdzi że uwielbia Londyn a nienawidzi Paryża.
Pytam: widziałeś bracie Londyn?
Słyszę: nie.
A Paryż?
Też nie.
No więc o czym tu gadać .

W kategoriach szczęścia to znajdą się i tacy, którym cipka do szczęścia niepotrzebna. I co? Zrobimy im coś? Nie, ponieważ są różne definicje szczęścia.
Doskonale rozumiem Twoje stanowisko dotyczące kredytów, wiązania się z bankami itd. Popieram to stanowisko, ponieważ wiem ile wyrzeczeń kosztują kredyty i jak ciężko się je spłaca. Tyle że ja w gruncie rzeczy jestem dość szczęśliwym człowiekiem.
Pytanie więc co w zamian? Co zaoferować w zamian swoim dzieciom, żonie, rodzinie do której przecież każdy w mniejszym lub mniejszym stopniu dąży. I nie chodzi mi tu o samochód, cyferki i inne bzdety, a poczucie bezpieczeństwa i zwykłą świadomość Twojej rodziny że jednak nie będą wiązać końca z końcem i nie będą jeść permamentnego szczęścia ojca rodziny na śniadanie, obiad i kolację.
Bo że posiadanie rodziny, wychowanie potomstwa to chyba ustaliliśmy że jest męskie. Że to męska powinność.
Widzisz, moje w tym względzie stanowisko jest takie, że to ja mam zadbać o rodzinę. To sprawa priorytetowa. I nie robię tego dlatego że mam leniwą kobietę, albo że tonę w konwenansach. Myślę tak zwyczajnie dlatego, że jestem facetem i biorę odpowiedzialność za swoich bliskich. Wiem że samochód i mieszkanie nie dają szczęścia- mnie osobiście też nie dają o dziwo, ale dają świadomość że nie będę musiał przenosić się ciągle z miejsca na miejsce, że mogę szybko śmignąc z dzieckiem do lekarza, że jak kobieta późno kończy pracę mogę zwyczajnie po nią jechać(nie jako driver a jako partner w zwykłym, ludzkim odruchu).
Co zatem wybieram? Powiem Ci że nie mam łuszczycy, stanów przedzawałowych, no może trochę postępująca miłość do browarów rzemieślniczych i jeśli mam wybierać to wybieram spokój ducha, zgodę ze samym sobą i fajną furę oraz chatę za miastem. Kompelnie nie rozumiem dlaczego miałbym z czegoś rezygnować:).
Myślę że w gruncie rzeczy myślimy podobnie, podobnie postepujemy i mamy podobny sposób rozwiązywania problemów życiowych, jedyne co nas różni to właśnie tytułowa szklanka. Wszystko co nas otacza może przybierać różne barwy w zależności od kąta patrzenia na sprawę.